Sopa en pipa: een zwarte dag voor het internet

Zoals onderhand duidelijk zal zijn, hebben de twee wetsvoorstellen erg vergaande implicaties. Het is echter nog onduidelijk hoe de wetten in de praktijk zullen uitpakken, en bovendien kunnen beide naar aanleiding van alle kritiek nog worden afgezwakt.

Daarnaast is de situatie die door veel internetbedrijven en burgerrechtenorganisaties wordt geschetst, een worstcasescenario. Het kan zijn dat auteursrechthouders de wet niet zullen gebruiken om diensten volledig offline te halen omdat er door individuele gebruikers auteursrechtinbreuk wordt gepleegd - zeker niet als dat om grote spelers als Facebook gaat. Dat betekent overigens ook dat willekeur om de hoek kan komen kijken.

Het feit blijft echter dat de beide wetten die mogelijkheden wel zullen bieden, en er is weinig aanleiding om te geloven dat Amerikaanse auteursrechtorganisaties zich zullen inhouden als het om vermeende auteursrechtschending gaat. Dat hebben ze immers nooit gedaan - de rechtszaken tegen individuele downloaders, die duizenden dollars per gedownloade mp3 moesten ophoesten, zijn daarvan een treffend voorbeeld.

Of een van de twee wetten er uiteindelijk doorkomt, is de belangrijkste vraag. Aanvankelijk leek een groot deel van de volksvertegenwoordiging - zowel Republikeins als Democratisch - achter een of beide voorstellen te staan. Mogelijk zijn ze echter gevoelig voor de kritiek: de laatste tijd keren meer en meer volksvertegenwoordigers zich tegen de wet.

Tegenstanders hebben al een minder vergaand wetsvoorstel ingediend, de online protection and enforcement of digital trade act. Die stelt de International Trade Commission in staat om actie te ondernemen tegen buitenlandse piraterijsites. Ook in dat wetsvoorstel kunnen advertentie- en betalingsproviders worden gedwongen mee te werken. Volgens de sopa- en pipa-voorstanders gaat die wet echter weer niet ver genoeg.