Assassin's Creed II

De variatie komt niet alleen terug in wat er in de spelwereld allemaal te doen is. Ook het vechten is een stuk uitgebreider geworden: opnieuw een knieval richting de critici, of aardiger gezegd, een logische verbetering van een onderdeel dat in het eerste deel niet al te sterk was uitgewerkt. Kortgezegd komt het erop neer dat Ezio niet constant hetzelfde trucje kan doen, waar Altaïr dat nog wel kon. In de eerste Assassin's Creed kon je vrijwel het hele spel doorkomen door alleen maar te counteren. Effectief, en je kon er hele legers tegelijk mee bevechten.

Dat is nu dus verleden tijd. Ezio beschikt over dezelfde ijzersterke counteraanval, maar kan die niet tegen alle vijanden gebruiken. Zo zijn er bepaalde vijanden die te snel zijn om direct door de counter gegrepen te worden. Daarbij zijn vijanden met pieken totaal niet vatbaar voor de counter, en ook de grotere, sterke soldaten rammen gewoon door je counter heen. Bij deze soldaten wordt je geacht te dodgen, of gewoon lomp hard op ze in te hakken - iets minder effectief, maar het werkt wel.

Moordenaar zijn

Het vechten is trouwens niet wat het 'moordenaar zijn' het meest interessant maakt. Uiteindelijk blijft het sneaky uitschakelen van je doelen, en soldaten in het algemeen, het leukst. De verborgen dolk blijft daarin een favoriet, vooral omdat Ezio er twee heeft, en zo twee soldaten tegelijk kan uitschakelen. Rustig op soldaten aflopen, tot ze je argwanend aanspreken, om ze vervolgens met één beweging heel rustig af te maken: het voelt gewoon lekker. Natuurlijk kun je ook gebruik maken van diverse alternatieven, zoals werpmessen, gif of zelfs een pistool, maar het verborgen mes blijft toch het leukst.

Door de veranderingen in het vechten is het niet meer aan te raden om je te laten omsingelen door hele groepen vijanden. Wegrennen is daarom vaak een prima alternatief. Dit zorgt meestal voor een wilde achtervolging, waarbij de soldaten ook in de verstopplekjes kijken. Heel af en toe gebeurde het echter dat soldaten ons leken te 'vergeten' als we op een dak waren geklommen, waarna ze de achtervolging staakten. Op die manier kun je dan vanaf het dak een nieuwe aanval starten. Zo sprongen we dus naar beneden, maakten twee soldaten af, klommen omhoog, en herhaalden het hele ritueel net zo vaak tot alle soldaten verslagen waren. Deze 'glitch' maakt een gevecht tegen het einde van het spel, waarbij je een grote groep soldaten moet verslaan, ineens wel heel makkelijk.