Het gaat om software die "likely to be used" bij het begaan van een computermisdrijf. Bij ons heet dat "hoofdzakelijk geschikt gemaakt of ontworpen is" om computervredebreuk te plegen (art.
139d lid 2 Strafrecht). Staat er al sinds 1993 bij ons in trouwens.
Een tool als nmap is dual use, en is dus niet hoofdzakelijk geschikt of ontworpen om mee in te breken.
Wat dit Engelse voorstel toevoegt, is dat als je een tool aanlevert aan iemand die er
waarschijnlijk mee gaat cracken, jij strafbaar bent. De intentie van de verkrijger gaat dus een rol spelen. Zeg maar net zoals de messenwinkel aansprakelijk is als ze jou een mes verkopen nadat jij hebt zegt "met welk Bowie-mes steek ik mijn schoonmoeder het makkelijkst overhoop".
@lknik: het is niet een intentie op zich maar feiten en omstandigheden in combinatie met een intentie. Die intentie is dus noodzakelijk maar niet voldoende om tot een veroordeling te komen.
In jouw voorbeeld moet er een "begin van uitvoering" van jouw aanslag op de minister-president aanwezig zijn. Alleen onderweg zijn naar het Binnenhof is niet genoeg denk ik. Maar als je over het hek klimt en met een mes op zak de deur van het Torentje forceert, zit je al aan poging tot moord.
Pure intenties zijn alleen strafbaar in de context van terroristische misdrijven: als jij "samenspant" met iemand, dat wil zeggen met hem afspreekt dat je een aanslag gaat plegen, ben je allebei al strafbaar. Ook al heb je nog niets meer gedaan dan die afspraak maken. En ja dat is eng, maar dat moest om aanslagen "in een vroeg stadium te kunnen voorkomen" aldus Donner.
[Reactie gewijzigd door Arnoud Engelfriet op maandag 7 januari 2008 14:43]
De intentie van de verkrijger gaat dus een rol spelen.
Ik denk dat je gelijk hebt, maar hoe kun je nu iemands
intentie strafbaar maken? Een intentie heeft geen gevolgen. Ik kan best de
intentie hebben om de premier te vermoorden, maar als ik onderweg een ongeluk krijg en onder de tram kom is er niks
gebeurd. Of misschien haak ik op het laatste moment af omdat ik eigenlijk toch te bang ben.
Het strafbaar maken van de intentie om iets te doen komt al akelig dicht bij een soort van gedachtepolitie.
[Reactie gewijzigd door Iknik op maandag 7 januari 2008 13:19]
Bestaat al in de vorm van "poging tot".
En als er sprake is van (mogelijk) terrorisme gaat e.e.a. nog verder. Daar is idd de intentie al strafbaar.
'Poging tot' is enkel wanneer je bijvoorbeeld de trekker hebt overgehaald, maar gemist hebt. Naar het slachtoffer toerijden, maar onderweg tegengehouden worden door politie zodat je beslist de moord uit te stellen, is géén poging tot moord.
Dat zou ik niet zo categorisch durven te zeggen. Er is sprake van een poging als er een voornemen van de dader was wat zich door een begin van uitvoering heeft geopenbaard (art. 45 Strafrecht). Alleen als je vrijwillig terugtreedt (stopt) met het plegen, ontkom je aan strafbaarheid. Maar dat moet dan wel puur je eigen wil zijn (je geweten dat zegt, niet doen joh).
Het klassieke voorbeeld is dat je op 't punt staat om in te breken, dan politiesirenes hoort en dus gauw wegrent. Dan ben je strafbaar wegens poging tot inbraak.
Afhankelijk van hoe dicht bij het slachtoffer hij was gekomen, kan het "er heen gaan" best als begin van uitvoering gezien worden.
De Hoge Raad heeft daar verschillende keren anders over gedacht.
Het strafbaar maken van de intentie om iets te doen komt al akelig dicht bij een soort van gedachtepolitie.
Precies, en hoe vaak denk jij iets strafbaars? Straks loopt de politie rond met gedachten-lezers.
Ik vraag me af wanneer een politie-agent kan zeggen dat iemands intentie echt fout is, zeker als ze vooraf dingen willen voorkomen. Als ze prefentief tegen hackers willen optreden heeft deze wet geen enkel nut, hoe kan je bewijzen dat iemands intentie fout was voor dat hij het gedaan heeft? Gaan we straks iedere burger die netwerk tools op zijn pc heeft staan aan een leugendetector hangen om zijn intentie te achterhalen? Of word straks gewoon gezegd dat je intentie slecht is om zo hacken te verkomen?