Inleiding
Samengevat
De Huawei P8 heeft veel zaken goed op orde. Het 5,2"-scherm is prima, de software bevat veel opties en de camera is goed, mede dankzij de unieke camerasensor. Grootste nadeel is de accuduur, die ver ondermaats is. Ook de snelheid valt tegen ten opzichte van de concurrentie. Grootste twistpunten zullen het ontwerp en de software zijn. Die zitten beide prima in elkaar, maar Huawei leent opzichtig elementen bij de concurrentie, vooral Apple. Buiten dat verandert Huaweis Emui-skin de gebruikservaring van Android ingrijpend, waardoor vrijwel alles anders werkt dan op andere Android-telefoons. Wie daar niet mee zit, heeft aan de P8 een prima smartphone.
Eindoordeel
Maak een indrukwekkend topmodel en verkoop vervolgens scheepsladingen vol goedkopere modellen. Die filosofie werkte jarenlang prima op de telefoonmarkt. Neem nu Nokia; het stopte alle nieuwe technologie in zijn duurste en belangrijkste toestellen, zoals de N95 of de Communicator-serie, maar verkocht vooral zijn goedkopere telefoons. Samsung herhaalde dat trucje; de Galaxy S-serie is immens succesvol, maar de goedkopere varianten daarop, zoals Galaxy Ace en Galaxy Young, bleken helemaal niet aan te slepen.
/i/2000615067.jpeg?f=imagenormal)
Sinds kort gaat dat niet meer op. Sommige fabrikanten werken namelijk juist de andere kant op. Xiaomi werd groot met goedkopere toestellen en heeft pas onlangs dure smartphones met adviesprijzen van tegen de 500 euro op de markt gebracht.
Huawei is ook zo'n fabrikant die eerst naam maakte op de markt voor goedkopere toestellen en pas later de stap heeft gemaakt naar de duurdere modellen. Voor de duurdere telefoons heeft Huawei twee lijnen: de P-serie van dunne design-toestellen en grote telefoons onder de naam Mate. De Huawei P8, voor het eerst zonder het voorvoegsel Ascend, is Huaweis nieuwste troef. De Chinese fabrikant heeft veel uit de kast getrokken voor het toestel. Tweakers legde de telefoon, die half mei uitkwam, op de pijnbank.
Ontwerp
Huawei claimde bij de presentatie dat het scherm 78 procent van de oppervlakte van de voorkant inneemt, maar dat blijkt niet helemaal juist. Wellicht is het zwarte vlak waaronder het scherm ligt zo groot, maar het daadwerkelijke scherm is kleiner, zo'n 71,5 procent van de oppervlakte. Die truc om een groter zwart vlak voor het scherm te gebruiken dan het scherm zelf is er een die bijvoorbeeld ook HTC steevast toepast. Het zwarte vlak dat doorloopt tot aan de randen geeft de illusie van een scherm zonder bezels aan de zijkanten. Huawei heeft die illusie nog nodig, maar andere fabrikanten hebben de bezel inmiddels helemaal weten weg te halen, waaronder Samsung met zijn Galaxy S6 Edge en diverse Chinese fabrikanten.
De LG G2, die eveneens een 5,2"-scherm heeft, is bijvoorbeeld een stukje kleiner, met 13,8x7,1cm, terwijl de P8 met 14,5x7,2cm iets groter is. Door die breedte van 7,2cm voelt hij groter aan dan de meeste 5"-telefoons en dat is hij ook daadwerkelijk. De HTC One M9 is bijvoorbeeld net geen 7cm breed en voelt daardoor een stuk kleiner aan. Ook de Galaxy S6 is minder breed.

Van links naar rechts op schaal: Huawei P8, Huawei Ascend P7, Samsung Galaxy S6, iPhone 6
De voorkant is verder gespeend van opvallende elementen. Onder het scherm zit helemaal niets, zelfs geen logo, terwijl erboven alleen de luidspreker, de frontcamera en een opening voor sensors zichtbaar is. De notificatieled is een subtiel led-lampje rechtsbovenin. Als het uitstaat, zie je het niet zitten. Door het gebrek aan ontwerpelementen ziet de voorkant er clean uit, maar ontbreekt het aan een eigen smoel.
/i/2000615074.jpeg?f=imagenormal)
De zijkanten zijn van metaal, hier en daar onderbroken door kunststof strepen. Daarbij lijkt het erop dat Huawei, net als Apple in 2010 voor het eerst deed met de iPhone 4, de zijkanten inzet als antennes. Over Apple gesproken, het valt niet te ontkennen dat de zijkanten doen denken aan die van de iPhone 6, mede door hun gebolde vorm, de schroefjes naast de micro-usb-poort onderop en de luidspreker aan de onderzijde. Huawei is niet de enige die naar dat element van de iPhone 6 lijkt te hebben gekeken. Eerder zagen we de gebolde zijkanten terug bij de Galaxy S6 van Samsung.
De knoppen om hem aan en uit te zetten, en het volume te wijzigen zitten aan de zijkant. Ze zijn gemaakt van metaal, voelen goed aan en klikken prima. Bovendien zijn ze door het verschil in grootte goed te onderscheiden.
De achterkant is grotendeels gemaakt van metaal. Alleen een streep aan de onderkant en een horizontaal deel ter hoogte van de camera zijn gemaakt van kunststof. Dat is duidelijk te zien doordat het een andere kleur heeft, bij ons reviewexemplaar wit.
De telefoon voelt stevig aan. Hij buigt niet snel, ondanks de geringe dikte van 6,4mm. Een volgende bendgate is dus niet waarschijnlijk met dit toestel. Door de gebolde randen ligt hij nog vrij prettig in de hand en hij is nog net met één hand te bedienen, al kost dat veel moeite. Een gebolde achterkant helpt veel voor het comfort bij het vasthouden, maar de P8 is te hoekig. In veel gevallen zal bediening met twee handen het prettigst zijn.
Het ontwerp ziet er prima afgewerkt uit, maar is wel een beetje saai. Dat kan liggen aan de kale voorkant; het design heeft niets wat hem 'Huawei' maakt. Aan de andere kant, er zijn ongetwijfeld veel mensen die de vierkante vorm en de behuizing zonder veel overbodige franje er mooi uit vinden zien.
Scherm
Geen gekkigheid met quad-hd-schermen voor Huawei. De fabrikant houdt, net als HTC dat deed met de One M9, vast aan een full-hd-scherm. De resolutie van 1920x1080 pixels is meer dan in orde voor een toestel van deze schermgrootte en je zult hiermee al bijzonder veel moeite hebben om pixels te onderscheiden.
/i/2000615071.jpeg?f=imagenormal)
Het scherm heeft voldoende helderheid, maar het had beter gekund. Wie moeite doet, kan het in direct zonlicht aflezen, maar soms moet je turen, zoals bij het lezen van notificaties. Een scherm met een hogere helderheid is in dat opzicht altijd beter, hoewel het lang niet altijd fel hoeft te staan.
Met zijn 421cd/m² zit de Huawei P8 laag ten opzichte van zijn concurrenten. Voor een lcd met een hoge helderheid kun je beter terecht bij de Xperia Z3, die bijna 650cd/m² haalt. Ook de diverse amoled-schermen van de hier genoemde toestellen, zoals de Galaxy S6 en S5, en Moto X 2014, kunnen feller.
Het contrast is voor een lcd dik in orde. Met bijna 1500:1 staat hij boven de lcd-concurrentie, maar amoled-schermen hebben per definitie een veel hoger contrast. Naast het hoge contrast zijn de kijkhoeken eveneens dik in orde. De kleuren blijven zoals ze zijn, onder welke hoek je ook kijkt. Dat is fijn voor wie een filmpje bekijkt terwijl de telefoon op tafel ligt bijvoorbeeld, of voor wie met verschillende mensen tegelijk iets op de P8 bekijkt.
Gemiddelde kleurfout |
Telefoon | In ΔE2000, lager is beter |
Samsung Galaxy S6 |
**
1,71 |
LG G3 |
***
2,79 |
Huawei Ascend Mate 7 |
****
3,31 |
Sony Xperia Z3 |
*****
3,99 |
Huawei Ascend P7 |
******
4,60 |
Huawei Ascend G6 |
******
5,07 |
Huawei P8 |
******
5,21 |
Samsung Galaxy S5 |
*******
5,46 |
Motorola Moto X (2014) |
*******
5,64 |
Hoewel de basiselementen van de display dus een dikke voldoende scoren, laat hij op details wel steken vallen. Zo is de kleurweergave verre van perfect; vooral bij wit en groen gaat het scherm de mist in. Wie er oog voor heeft, zal de kleurverschillen zien. Voor de meeste mensen maakt het natuurlijk weinig uit. Wie de P8 in de dagelijkse praktijk gebruikt, kijkt tegen een prima scherm aan dat het in de meeste omstandigheden goed doet. Met wat meer helderheid was het ook comfortabel af te lezen geweest in direct zonlicht, iets wat in de komende zomer voor veel mensen van belang zal zijn.
/i/2000614421.jpeg?f=imagenormal)
Accuduur
Een van de belangrijkste vragen over een nieuwe smartphone is altijd: haal ik het einde van de dag ermee? Zoals bij alle andere smartphones luidt ook bij de P8 het antwoord: dat hangt er sterk vanaf wat je ermee doet. Om specifieker te zijn, wie de P8 veel gebruikt, zal het accupercentage snel zien afnemen. Browsen, navigeren, het spelen van games, het gebruiken van Facebook of Twitter: het zijn allemaal dingen waarbij de accu vrij snel leeg gaat.
Gebruik je het toestel echter niet en staat het scherm uit, dan houdt de accu zijn lading prima vast. Het toestel lijkt, ook als het met allerlei apps en diensten is volgeplempt, relatief weinig van de accu te vragen.
Dat beeld was goed terug te zien bij de browsetest. De P8 bungelt hier onderaan, met vijf uur en negen minuten. De P7 doet het in dit opzicht veel beter en de Mate 7 haalt zelfs meer dan de dubbele score. De oorzaak lijkt bij de soc te liggen, die immers de grootste wijziging vormt ten opzichte van de Mate 7 en P7.
Bij de videotest, waarin Huawei-smartphones toch al niet goed lijken te zijn, is hetzelfde beeld te zien. De P8 draagt de rode lantaarn, met een score die niet eens de helft is van die van de Mate 7.
Een van de zegeningen van moderne smartphones is snel laden. Hoewel de smartphone in de meeste gevallen de hele dag doorkomt, zijn er gevallen waarin je even snel het toestel zoveel mogelijk wil opladen. Dat kun je vergeten met de P8. Als hij bijna leeg is, krijg je er met een kwartiertje laden maximaal een procent of tien bij en dat is het dan. Van leeg tot vol doet hij er bijna 3,5 uur over. Dat is niets nieuws; de P7 heeft dat ook, maar de Mate 7 met een veel grotere accu doet het een stuk sneller.
Dat komt door de meegeleverde lader. Ondanks geluiden bij de presentatie dat het zou gaan om een QuickCharge-lader, is dat niet het geval. Er zit een lader bij die tot 5V gaat bij 1A en die dus met 5W laadt, opvallend weinig voor een moderne, dure smartphone. Telefoons met opties om snel te laden kunnen laden met ongeveer 15W.
Camera
De camerasensor aan de achterzijde van de P8 is een bijzondere. Het gaat om een Sony IMX278, een andere sensor dan de IMX214 die we in het afgelopen jaar in veel andere telefoons hebben gezien. Sony heeft zelf nog niets bekendgemaakt over deze sensor, maar hij zit al wel in de P8.
/i/2000615073.jpeg?f=imagenormal)
De IMX278 is de eerste rgbw-sensor voor smartphones. Rgbw staat daarbij voor rood, groen, blauw en wit. Sony had die sensors enige jaren geleden al in ontwikkeling, maar vanwege problemen staakte het toen de productie nog voordat de rgbw-sensor in een smartphone belandde. Nu is de technologie kennelijk rijp voor toepassing in producten.
De bedoeling is dat de sensor door de witte pixel meer licht kan opvangen uit vooral schaduwen, waardoor hij bij weinig licht foto's met meer details en contrast moet kunnen vastleggen. Het is geen nieuw idee, maar het is wel voor het eerst dat een fabrikant het in een smartphone toepast.
/i/2000611628.jpeg?f=imagenormal)
Behalve met de rgbw-sensor heeft Huawei op verschillende manieren zijn best gedaan om de camera aan de achterkant indrukwekkender te maken dan die van de P7. Zo is er nu optische beeldstabilisatie, die in de instellingen aan- en uitgezet kan worden. Het verschil is daarbij goed zichtbaar. Hoewel de stabilisatie het in theorie mogelijk maakt om bizar lange sluitertijden aan te houden, heeft Huawei dat binnen de perken gehouden. In de donkerste omstandigheden gaat de f/2.0-camera voor 1/6,3 of maximaal 1/4 seconde. Bij andere fabrikanten zijn die sluitertijden nog wel eens langer. Een kortere sluitertijd levert bij bewegende objecten betere plaatjes op. De iso-waarde is met vaak maximaal rond de 1000 iso bovendien binnen de perken, hoewel foto's dan wel de nodige ruis bevatten.
Er is een dubbele led-flitser met twee verschillende kleurtinten. Een idee van Apple dat eerder door onder meer HTC werd toegepast. De camera aan de achterkant maakt plaatjes met maximaal 4160x3120 pixels, hoewel hij standaard op een iets lagere resolutie staat om 16:9-plaatjes te schieten.
De interface van de Camera-app is op het oog een rechtstreekse kopie van die van iOS. Onderin staat een grote knop om een foto of video te maken, met daarboven tekstlabels met de diverse modi, zoals Foto, Video en Timelapse. Ook is er de optie Lichtschilderij, voor effecten bij nachtstillevens. De instellingenmenu's zijn half transparant, maar desondanks prima leesbaar. Het is een prima interface, al moet je veel zijwaarts scrollen voor de diverse modi. Dat had effectiever gekund en daarmee zou de interface tegelijk niet meer zoveel op die van een iPhone lijken.
De camera aan de achterkant is goed. Hij maakt bij veel licht uiteraard prima plaatjes, met dank aan de hoge resolutie, maar hij onderscheidt zich het meest als er minder licht is. Ook dan zijn de kiekjes prima bruikbaar. De enige combinatie die vervelend blijft, is weinig licht en beweging. Foto's van mensen op een feestje of kinderen die binnenspelen blijven lastig, omdat hij de sluitertijd ondanks de rgbw-indeling niet voldoende omlaag kan krijgen om bewegende objecten scherp vast te leggen. Aan de andere kant: dat is voor alle camera's lastig.
In vergelijking met een van de bekendste concurrenten uit zijn prijsklasse, de Galaxy S5, valt op dat de S5 het beter doet als het zonnig is. De P8 legt dan minder detail vast en zit niet altijd helemaal juist met de belichting. Dat komt misschien door de rgbw-sensor, waarbij de software dus ook rekening moet houden met meer licht vanwege de informatie uit de witte beeldpunten. Wie niet van dichtbij kijkt, ziet echter nog vaak een aardig plaatje.
Bij weinig licht is te zien dat de P8 het aanmerkelijk beter doet. De afbeeldingen hebben dan een relatief goed contrast en leggen veel detail vast met relatief weinig ruis. Het lijkt erop dat de rgbw-sensor hier echt een verschil maakt.
Hoewel het door de verschillende beeldhoeken lijkt alsof de foto's op verschillende plekken zijn genomen, zaten beide cameralenzen op enkele centimeters van elkaar, gemonteerd op een frame dat we speciaal voor dit doel gebruiken bij reviews.
Video's zijn minder indrukwekkend, maar nog altijd prima in orde en zien er goed uit. De camera heeft wel moeite om zich snel aan te passen als de lichtomstandigheden wisselen. Dat duurt een paar seconden en had een tikkeltje sneller kunnen zijn.
Video's maken gaat met maximaal 1920x1080 pixels bij 30fps. Er is geen 4k-optie, hoewel niet veel mensen dat zullen missen. Ook ontbreekt een slowmotionoptie, zoals we die op veel telefoons tegenkomen. Naast de optische beeldstabilisatie heeft de video nog de optie Beeldstabilisator, wat voor veel mensen verwarrend zal zijn. De P8 neemt stereogeluid op.
Selfies
Zoals gewoonlijk is Huawei niet de mensen vergeten die dol zijn op selfies. De software geeft net als eerdere versies van Emui een mooi inkijkje in het Chinese schoonheidsideaal, met opties om de huid te bleken, ogen eng groot te maken en de huid te effenen, zodat het eruitziet als een Manga-cartoon. Ook leuk: wie filters toepast, ziet in de camera-app live het beeld van negen filters. Dit Andy Warhol-effect is leuk gedaan en geeft een goed beeld van de mogelijkheden.
Mooi volgens Huawei: links de selfie zonder effecten, rechts de selfie met alle effecten ingeschakeld. Mooi dun koppie, toch ;)?
De selfies zijn van prima kwaliteit, zoals we eigenlijk van Huawei gewend zijn. In goed licht hebben ze veel detail, alleen in minder licht hadden ze beter kunnen zijn. Een led-flitser, zoals Acer en HTC wel eens aan de voorkant hebben geplaatst, had bij dit toestel niet misstaan.
De telefoon heeft aan de voorkant een IMX179, opnieuw van Sony. Het gaat om een 8-megapixelsensor met een diafragma van f/2.4 en pixels van 1,4x1,4 nanometer, zoals gewoonlijk is op die resolutie. Net zoals voorgaande toestellen in de P-series is deze P8 aan te raden voor wie graag selfies maakt.
Software
Laten we het zeggen zoals het is: Emui 3.1 op de P8 ziet er het meest uit als een goedkope Chinese rip-off van recente versies van iOS. Terwijl Google voor Android originele interface-ideeën bedenkt en uitwerkt, probeert Huawei met veel aanpassingen de iOS-gebruikservaringen te kopiëren. Het is schaamteloos, oogt inspiratieloos en is vooral onnodig.
Neem het togglesmenu, dat op het lockscreen is op te roepen door vanaf de onderkant naar boven te vegen. Daar staan vier monochrome iconen, totaal niet in lijn met de rest van het ontwerp van de software. Komt dat interface-element je bekend voor? Zou goed kunnen, want iPhones hebben exact hetzelfde.

Stopte het daar maar. Zoeken op Android-telefoons kan normaal met een tik op de zoekbalk. Huawei heeft dat veranderd in een veeg naar beneden vanaf het homescreen, waarna het homescreen vervaagt en een zoekbalk verschijnt. Inderdaad, net zoals bij iPhones.
De lijn om iOS te kopiëren zit ook in kleine details, bijvoorbeeld mappen en het menu met opties om iets te delen. Waar dat normaal in Android een verticaal scrolbare lijst is, heeft Huawei het ingedeeld in horizontale pagina's, waarbij je met witte puntjes eronder ziet op welke pagina je bent, net als bij de mappen in iOS. Een eervolle vermelding krijgt hier het Meldingen-centrum, een functie die als Berichtencentrum in iOS zit, maar in Android in het geheel niet voorkomt. Huawei gaat op dit gebied echt heel ver om een iOS-kopie te maken.
De implementatie van Huawei is niet slecht of lelijk, maar het zijn stuk voor stuk opties die onlangs zijn ingebouwd. Huawei begon enkele jaren geleden met stock Android op zijn telefoons en paste dat later stapje voor stapje aan. Aan de andere kant: wie een iPhone omwisselt voor een P8, zal veel interface-elementen herkennen.
Een element in Emui dat veel tweakers goed zal bevallen is de enorme mate van controle die je kunt uitoefenen over apps, permissies en de manier waarop ze zich gedragen. Mogen apps actief zijn als het scherm uitstaat, mogen ze je locatie opvragen en mogen ze verbinding maken met internet via wifi of mobiele data? Dat alles is per app in te stellen; daarvoor heb je geen root of custom rom nodig.
Uiteraard heeft Huawei, net als veel andere fabrikanten, een voorliefde voor gimmicks. De telefoon schudden om een nieuwe wallpaper in te stellen is het beste voorbeeld daarvan. Het is nergens goed voor en kan bovendien snel ongewenst ingeschakeld worden.
Er zijn daarnaast lastig te begrijpen functies, zoals Touchplus, een manier om de virtuele knoppen onder het scherm te laten verdwijnen en van de hoeken aan de bovenkant snelkoppelingen naar functies te maken. Het bleef verdraaid lastig om eerst te doorgronden hoe het werkte en vervolgens om het aan de praat te krijgen.
Huawei heeft besloten om de functie 'UI met één hand' in te voegen. Dat is een manier om de interface te verkleinen, om zo beter bij alle functies te kunnen. Het verkleint de interface van 5,2" naar ongeveer 4,3". Het is aardig dat het erin zit, maar het komt beter tot zijn recht op een grotere smartphone.
De software doet zijn werk veelal vlotjes, maar niet altijd. De software kent framedrops op de vreemdste momenten, zoals bij het scrollen tussen homescreens. Daardoor oogt het geheel af en toe minder vloeiend. Bovendien moet het toestel af en toe even 'nadenken' als het apps opent, waarbij we geregeld vermoedden dat we het scherm niet hadden aangeraakt. Na een paar seconden opende de app zich dan alsnog. Dat is ongetwijfeld oplosbaar, maar momenteel heeft het toestel die problemen nog.
Kloppen met je knokkels
Een nieuwe functie die Huawei presenteert met de P8 is 'knuckle sense': aanraken met je knokkels. Hoewel het bedrijf de kaken op elkaar houdt over hoe het precies werkt, lijkt het een samenwerking tussen het scherm en de gyroscoop. Het lijkt erop dat de telefoon bij een aanraking even bij de gyroscoop nagaat of het gaat om een knokkel of een vinger. Immers, met een knokkel oefen je een andere druk uit dan met een vinger, waardoor de gyroscoop andere input registreert. Als de software die patronen van input kan herkennen, zal het de functies van Knuckle Sense inschakelen.
Dat zou verklaren waarom er veel problemen optreden met Knuckle Sense. Als de telefoon plat op tafel ligt, werkt het niet en als je de knokkel te traag op het scherm laat neerkomen, werkt het evenmin. Bovendien is het in zeldzame gevallen mogelijk dat hij de aanraking van een vinger registreert als knokkel. Dat overkwam ons niet vaak, maar als het gebeurt is het wel irritant. Wie daar last van heeft, kan die optie uitschakelen.
Update, vrijdag: Volgens tweaker Kaaswagen is er wel een optie Knuckle Sense uit te schakelen, onder Smart Screenshot bij het More-menu van Smart Assistance in het Instellingen-menu. In deze review stond aanvankelijk dat Knuckle Sense niet uit te schakelen was.
Een echte toevoeging is het toch al niet. Met twee tikken met de knokkel maak je een screenshot, wat overigens ook gewoon kan met de combinatie van Vergrendel-knop en Volume Omlaag. Door te tekenen met de knokkel kun je een deel van het scherm selecteren voor een gedeeltelijke screenshot. Dat zijn dus geen dingen die je elke dag gaat gebruiken of die je niet op een andere manier snel kunt doen.
Hardware
Hoewel Huawei vaak naar Apple lijkt te kijken voor 'inspiratie', doet het dat ook op gebieden waarop Apple lastiger te kopiëren is, zoals chipontwerp. Ook daar heeft Huawei stappen gezet. Zo heeft het met de Kirin 930 een soc gemaakt die volgens Huawei een kleinere die size heeft dan de Apple A8. Bovendien treedt het buiten de door ARM gebaande paden van microarchitecturen. Waar Apple de ARM-architectuur neemt en daarmee zelf een microarchitectuur ontwerpt voor zijn A-serie socs, heeft Huawei de Cortex A53-microarchitectuur aangepast.
/i/2000614370.jpeg?f=imagenormal)
Kirin 93x-soc onder Elpida-geheugen in de P8. Bron: MyFixGuide
Omdat Huawei niet de Cortex A57 wilde gebruiken, vanwege het stroomverbruik en de hitteontwikkeling, heeft het Cortex A53-cores overgeklokt in een configuratie die het Cortex A53e noemt. De maximale kloksnelheid van de vier Cortex A53e-processorkernen ligt daarmee op 2GHz, bij de Kirin 935 zelfs op 2,2GHz. Die hoger geklokte versie zit in de Premium-variant van de P8, die naast de hogere kloksnelheid vooral meer opslag heeft: 64 in plaats van 16GB.
Het is een op papier uitstekende keuze en een knap staaltje werk, maar op het gebied van accuduur leidt het niet tot het gewenste resultaat. Zoals je hebt kunnen zien bij onze accutests scoort de P8 een stuk minder dan de concurrentie.
Om te kijken hoe de Cortex A53e-cores het doen ten opzichte van concurrenten, hebben we een aantal benchmarks op een rij gezet. Als voorbeeld van een toestel met Cortex A57-cores staat de Galaxy S6 erbij, met zijn Exynos 7420. AndEBench probeert de processor zoveel mogelijk berekeningen uit te laten voeren in Java. De P8 scoort een stuk beter dan toestellen met een Snapdragon 801 van vorig jaar en de eigen Kirin 910T, maar moet de Exynos wel voor laten gaan. Het verschil is echter niet schokkend.
In Peacekeeper, een browserbenchmark die een indicatie geeft van de prestaties van de processor, hoewel je hiermee tegelijk de browser test natuurlijk, zien we hetzelfde beeld terug. De Exynos is een stukje beter, al is het verschil hier evenmin schokkend. De Kirin 930 heeft hier wel meer concurrentie van de Snapdragon 801-toestellen.
GFXBench T-Rex HD - onscreen |
Telefoon | Soc | Resolutie | Framerate in fps, hoger is beter |
Samsung Galaxy S6 |
Exynos 7420 |
2560x1440 |
*******
30,0 |
Motorola Moto X (2014) |
Snapdragon 801 |
1920x1080 |
*******
29,8 |
Sony Xperia Z3 |
Snapdragon 801 |
1920x1080 |
*******
29,5 |
Samsung Galaxy S5 |
Snapdragon 801 |
1920x1080 |
*******
28,0 |
LG G3 |
Snapdragon 801 |
2560x1600 |
*****
20,2 |
Huawei Ascend Mate 7 |
Hisilicon Kirin 925 |
1920x1080 |
****
17,4 |
Huawei Ascend G6 |
Qualcomm Snapdragon 400 (... |
960x540 |
***
14,0 |
Huawei P8 |
HiSilicon Kirin 930 |
1920x1080 |
***
14,0 |
Huawei Ascend P7 |
Kirin 910T |
1920x1080 |
***
12,4 |
De gpu die Huawei toepast, is een Mali T628MP4, met vier grafische kernen, bijgestaan door een werkgeheugen ter grootte van 3GB. De grafische spierballen lijken volgens deze test niet veel groter dan die van de P7 van vorig jaar; de score gaat van 12,4 naar 14fps. Indrukwekkend is dat niet; de Galaxy S6 haalt een score die meer dan twee keer zo hoog ligt en moet daarbij nog veel meer pixels aansturen. Grafisch is de P8 een middelmatige telefoon, iets om in de gaten te houden als je graag grafisch intensieve games speelt.
Daarbij is het goed om aan te tekenen dat hoewel veel games de gpu's in smartphones niet tot het uiterste drijven, deze prestaties wel degelijk van belang kunnen zijn. Immers, hoe lager de belasting voor een gpu is om een game te spelen, hoe lager de belasting voor de accu en hoe langer je kunt gamen zonder op zoek te hoeven gaan naar een stopcontact.
Bij 3DMark slaat de P8 wel een gat met de de P7, maar Huawei heeft met de Mate 7 met zijn Kirin 925 al een toestel in huis heeft dat tegen de P8 is opgewassen. De andere concurrentie is Huawei in dit opzicht simpelweg ver vooruit.

AndroBench - random write |
Telefoon | Doorvoersnelheid in MB/s, hoger is beter |
Samsung Galaxy S6 |
*******
19,38 |
Huawei P8 |
****
10,36 |
LG G3 |
***
9,13 |
Motorola Moto X (2014) |
*
2,64 |
Sony Xperia Z3 |
*
1,53 |
Samsung Galaxy S5 |
*
1,35 |
Huawei Ascend Mate 7 |
*
1,35 |
Huawei Ascend P7 |
*
1,21 |
Huawei Ascend G6 |
*
1,09 |
Tot slot kijken we nog even naar de prestaties van het opslaggeheugen, met de benchmark AndroBench. Als je het vergelijkt met de concurrentie, doet hij het bij deze test prima. Hij scoort vooral veel beter dan toestellen als de Galaxy S5 en Xperia Z3.
AndroBench - sequential read |
Telefoon | Doorvoersnelheid in MB/s, hoger is beter |
Samsung Galaxy S6 |
*******
320,15 |
LG G3 |
*****
241,88 |
Sony Xperia Z3 |
***
154,20 |
Huawei P8 |
***
140,70 |
Motorola Moto X (2014) |
***
134,23 |
Samsung Galaxy S5 |
**
113,12 |
Huawei Ascend G6 |
**
68,92 |
Huawei Ascend Mate 7 |
*
63,26 |
Huawei Ascend P7 |
*
30,08 |
De doorvoersnelheid is bij de sequential read-test minder indrukwekkend vergeleken met de concurrentie, maar nog atijd dik in orde en een hele verbetering ten opzichte van de P7.
Waar de P8 wel in uitblinkt, is functionaliteit op het gebied van netwerk. Dat mag geen verbazing wekken, want Huawei zit langer in de industrie voor het maken van netwerkapparatuur dan in de fabricage van smartphones. Zo ondersteunt de P8 4g+ en heeft hij diverse opties om het bereik en het signaal te verbeteren, zoals Wifi+, waarbij de telefoon overschakelt naar 3g of 4g als die verbinding sneller is, en Signal+ om de telefoon met meer zendmasten verder weg te verbinden als het bereik minder is, om zo een hogere doorvoersnelheid te krijgen.
Specificaties en fotogalerij
Product |
Huawei P8 |
Uitvoering |
16GB Grijs |
Besturingssysteem |
Android 5.0 |
Schermdiagonaal |
5,2" |
Resolutie |
1920x1080 |
Invoermethode |
Touchscreen |
Schermtype |
LCD |
CPU/Soc |
Hisilicon Kirin 930 |
Aantal cores |
8-core |
Processorsnelheid |
2GHz |
Geheugengrootte |
3GB |
Opslagcapaciteit |
16GB |
Geheugenkaart (Mobiel) |
Micro-SD, micro-SDHC, micro-SDXC |
Aantal SIMs |
Single |
Simkaart 1 |
Nanosim |
Cameraresolutie |
13Mp |
Cameraresolutie (voor) |
8Mp |
Camera-autofocus |
Ja |
Gsm-flitsertype |
Dubbele led |
Resolutie video-opname |
1920x1080 |
Stabilisatie |
Digitale stabilisatie, Optische stabilisatie |
Mobiele netwerken |
Edge, gprs, hsdpa, hspa+, hsupa, lte |
Verbinding (wlan) |
802.11b, 802.11g, 802.11n |
Bluetooth-versie |
Bluetooth 4.1 |
Overige draadloze verbindingen |
Near Field Communication (NFC) |
GSM-Connector |
3,5mm, Micro-USB |
Gesprekstijd |
13,8u |
Stand-by-tijd |
480u |
Accucapaciteit (mAh) |
2.680mAh |
Accutype |
Li-Polymer |
Gewicht (gram) |
144g |
Lengte |
144,9mm |
Breedte |
71,8mm |
Hoogte / Diepte |
6,4mm |
Alternatieven
Wie van de stijl van Huawei houdt, kan zeker de Mate 7 overwegen. Deze telefoon is een stuk groter en heeft een mindere camera dan de P8, maar hij beschikt wel over een prima vingerafdrukscanner en een goede accuduur. Hij is bovendien momenteel een stuk goedkoper.
4.5 van 5 sterren
(2 reviews)
Wie een groot scherm in een compacte behuizing op zijn verlanglijstje heeft staan, kan eens kijken naar de Moto X. Hij heeft met de Snapdragon 801 een inmiddels wat verouderde soc, maar hij heeft een opvallende behuizing van bamboe en beschikt over een contrastrijk amoled-scherm. Daarbij draait hij bijna-stock Android, in tegenstelling tot de ingrijpende Android-skin van Huawei. De Moto X kost bovendien veel minder.
4 van 5 sterren
(2 reviews)
Voor de prijs van een P8 kun je ook Sony's nieuwste topmodel op de Nederlandse markt krijgen: de Xperia Z3. Deze telefoon heeft net als de P8 een 5,2"-lcd met full-hd-resolutie. Sony heeft wel een ontwerp van glas, in tegenstelling tot de metalen P8. De prijzen ontlopen elkaar momenteel niet veel.
3.5 van 5 sterren
(8 reviews)
De populairste telefoon op Tweakers onder de 500 euro was op het moment van schrijven de Galaxy S5 van Samsung. Dit toestel is Samsungs belangrijkste telefoon van vorig jaar en heeft onder meer waterdichtheid en een vingerafdrukscanner als pluspunten ten opzichte van de P8. Hij is bovendien goedkoper. De camera is daarbij ook goed. Voor veel mensen is een topmodel van vorig jaar nog altijd een goede keuze.
4 van 5 sterren
(25 reviews)
Net als Samsung met de Galaxy S5 heeft LG een ijzer in het vuur met een topmodel van vorig jaar. De LG G3, die inmiddels veel goedkoper is dan de P8, heeft een 5,5"-scherm met quad-hd-resolutie, draait op een Snapdragon 801 en is voorzien van knoppen aan de achterkant.
4 van 5 sterren
(25 reviews)
Conclusie
Wie alles op een rijtje zet, ziet dat Huawei met de P8 een meer dan aardig aantal vernieuwingen in huis heeft. De rgbw-sensor van de camera is bijvoorbeeld een leuke nieuwigheid en de camera maakt goede plaatjes. Daarnaast heeft Huawei met Cortex A53e een eigen aangepaste microarchitectuur voor zijn processor, heeft het met Signal+ en Wifi+ slimme functies voor bereik en internetsnelheid, en heeft het met Knuckle Sense, bediening met de knokkels, een vernuftige, zij het nog niet bijzonder nuttige functie.
Huawei kan het dus wel, zelf innovatief bezig zijn op het gebied van smartphones. Het is daarom spijtig dat het Apple op diverse punten zo schaamteloos kopieert. De designelementen zijn nog tot daar aan toe, maar de wijzigingen die Huawei aanbrengt aan Android om het op iOS te laten lijken zijn overbodig en maken de interface in het geheel niet beter.
Los daarvan is de P8 op veel punten een prima toestel, maar verre van perfect. Het heeft een goed afgewerkt ontwerp met een prima scherm, maar de accuduur laat bij intensief gebruik te wensen over. De software kent bovendien de nodige foutjes. Het is niet de snelste telefoon, maar de controle over het gedrag van apps in Emui is prettig voor gevorderde gebruikers. Dat Huawei updates niet altijd en veelal niet snel uitrolt, is wel een minpuntje van elke Huawei-telefoon.
Voor tussen de 450 en 500 euro krijg je een telefoon met midrange-prestaties en een high-end ontwerp met een prijs die daartussenin valt. Wie het beste van het beste zoekt, kan beter doorsparen en een toestel van een van de concurrenten nemen. Veel concurrenten hebben bovendien nog toestellen van vorig jaar in de schappen liggen die nog steeds aantrekkelijk zijn. Ten opzichte van de concurrentie is Huawei nergens uitgesproken de beste in. Dat maakt het lastig om dit toestel van harte aan te raden, maar wie er eentje aanschaft, zal er in veel gevallen dik tevreden mee zijn.
Eindoordeel