Uitnodigend manusje-van-alles

Crimson Desert Review

Kliff en de Greymanes

Crimson Desert

Wanneer Crimson Desert klikt, is deze openwereldgame op en top genot. Pywell is een speeltuin waarin je wilt verdwalen. Dat is niet vanwege het oninteressante verhaal van Kliff en zijn Greymanes of de ongeïnspireerde missiestructuur. Je wilt erin verdwalen om jezelf steeds een beetje sterker te maken, aan de lopende band de (soms wat onhandige) puzzels op te lossen, uitdagingen te voltooien en nieuwe geheimen te ontdekken. Met een complex vechtsysteem dat tot leven komt dankzij een uitstekende skilltree verlies je de tijd uit het oog in deze schitterend ogende wereld. Bugs doen soms afbreuk aan de beleving, maar het is indrukwekkend hoe snel Pearl Abyss schakelt op basis van communityfeedback.

Pluspunten

• Indrukwekkende open wereld
• Uitdagend vechtsysteem
• Skills die je écht sterker maken
• Grafisch indrukwekkend
• Pearl Abyss handelt snel met communityfeedback

Minpunten

• Oninteressant verhaal
• Saaie missiestructuur
• Onduidelijk ontwerp
• Frustrerende bugs

Getest

Crimson Desert - Day One Edition, Windows

Bekijk product

Bekijk alle uitvoeringen (8)

Alles. Dat is wat je kunt doen in Crimson Desert, de openwereldgame van het Zuid-Koreaanse Pearl Abyss. De studio bedacht zoveel ideeën voor dit spel, dat hij de engine op de achtergrond maar bleef bijschaven om ze erin te passen. Het resultaat is een game die zo groot is, dat je na bijna drie etmalen nog altijd het gevoel hebt alsof je pas net begonnen bent met het ontrafelen van de geheimen die in Pywell schuilgaan.

In Crimson Desert speel je als Kliff, die ternauwernood aan de dood ontsnapt en die zijn huurlingengroep, de Greymanes, weer moet zien op te bouwen. Als dolende ridder trekt hij door het land, wanneer een mysterieuze man hem bovennatuurlijke krachten schenkt. Dat is handig voor Kliff, die ondertussen ook uit is op wraak. Zo warrig als dat klinkt, is het verhaal van Crimson Desert constant.

Gelukkig zit daar niet het plezier van Crimson Desert. Dat vind je in de speeltuin die deze reusachtige wereld voorschotelt. Daarin houden zich geheimen schuil achter iedere waterval en worden sommige spelmechanismen je pas duidelijk na vijftig uur speeltijd. Het is een spel waarin de diversiteit van vaardigheden en hoe je deze aan elkaar rijgt tot de verbeelding spreekt en uitnodigt om te experimenteren.

Van mmo naar singleplayer

Wat doe je als je games ontwerpt die je zelf niet wilt spelen? Simpel: nadat je in je thuisland enigszins naam hebt gemaakt, richt je je eigen studio op. Het werkte in 2010 voor Kim Dae-il. Samen met zeven andere ontwikkelaars richtte hij zijn eigen studio op, waaruit Black Desert Online en zijn eigen engine voortvloeiden.

De Black Desert Online-factor

De mmo verscheen in 2015 in Zuid-Korea en een jaar later wereldwijd. Na vijf jaar op de markt kende Black Desert Online meer dan 40 miljoen spelers. Dat was reden genoeg voor Pearl Abyss om in 2019 een prequel te onthullen: Crimson Desert. Zeven jaar later is dat geen prequel meer bij de release op 19 maart. Wel zijn er eastereggs te vinden voor Black Desert Online-veteranen. Vergelijk het met de wereld van Final Fantasy, waarin ieder genummerd deel zich in een andere wereld afspeelt, maar Chocobo's en Moogles een gemene deler zijn.

Ook begon het spel zijn ontwikkeling als een mmo. Nu is het een opzichzelfstaande actionadventuregame, waarvan de contouren nog zichtbaar zijn. Zo is het spel gemaakt met een opgevoerde versie van de engine van Black Desert Online: de BlackSpace-engine. Doordat deze in-house gemaakt is, kon Pearl Abyss voor Black Desert Online hem in het verleden relatief snel aanpassen voor zijn game. Vermoedelijk is dit een van de redenen waarom Crimson Desert zo ontzettend veel verschillende systemen bevat.

Die engine is niet het enige restant van de mmo-beginselen. De missiestructuur lijkt ook veel op het genre. Niemand wordt blij van vijf bomen omhakken of ijzerstukken delven om in te leveren bij de lokale handelaren voor extra opslagruimte. Ook zijn er genoeg escortmissies die saai zijn.

Een game die je niet weg kunt leggen

En toch is Crimson Desert een game die ik niet weg kon leggen. Pearl Abyss gooit alles tegen de muur en ziet wel wat er blijft plakken. Wat blijkt? Lang niet alles doet dat, maar wat wél blijft zitten, spreekt ontzettend aan als een speeltuin. Het is zo'n zandbak waarin systemen zich langzaam aan je blootgeven en de spelwereld ontworpen is om je nieuwsgierigheid aan te wakkeren. Ook borrelt er geregeld frustratie op door onnodige problemen.

Welkom in Pywel

Terwijl de zon langzaam achter de bergen verdwijnt, zweeft Kliff door de lucht onderweg naar wat ooit een prachtig kasteel tussen de ijzige sneeuwtoppen was. Om in te lijsten, zo bloedmooi zijn de vergezichten in Crimson Desert. Eenmaal daar vormt een spoor van lijken en talloze zwaarden een pad naar een open vlakte. Mijn nieuwsgierigheid piekt. Deze ruïnes houden vast en zeker geheimen verborgen. Een paar houten planken verhullen een schatkist met een nieuwe, sterkere uitrusting. Enkele tellen later sta ik oog in oog met de imposante Staglord, van wie de helm op dat moment op Kliffs hoofd rust.

Dit soort anekdotes kenmerken de open wereld van Crimson Desert. Je raakt nieuwsgierig om op ontdekkingsreis te gaan en vanzelf afgeleid te raken door iets prikkelends tussen de bergpaden, woestijnen of bossen. Een nieuwe puzzel, een fasttravelpunt of ineens weer een geheime ruimte met uitrusting die je goed kunt gebruiken: het is aan jou om ze te ontdekken en de tientallen mechanieken te gebruiken die Pywell tot jouw speeltuin maken.

Inspiratie uit Zelda

De vergelijking met Elden Ring of The Legend of Zelda: Breath of the Wild is snel gemaakt. Pearl Abyss zag die ontwerpfilosofie duidelijk als inspiratiebron, wat voor de wereld zelf vaak goed werkt. Crimson Desert zit zo vol ideeën – en dus mechanics – dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet.

Zo kun je je zwaard gebruiken om ermee als een speer naar voren te steken. Op het eerste gezicht is dat een doodnormale aanval tijdens gevechten. Maar in Crimson Desert is het al de zesde methode om in je achterhoofd te houden, terwijl mechanics als de (Focused) Force Palm, Axiom Force en Nature's Grasp in de eerste plaats ontworpen zijn om puzzels mee op te lossen.

Kennis is koning

Ook het opdoen van kennis is daarvan een voorbeeld, want informatie verzamelen is een mechanic. Voor de speler is alles in deze wereld bij de start van het spel een vraagteken en dus moet ook Kliff alles zelf nog leren. Denk aan vegetatie, etenswaren, handige locaties en alle belangrijke figuren in de wereld van Pywell.

Dit zogeheten Knowledge-systeem staat aan de basis van het spel, maar slaat soms als een tang op een varken. Van een volwassen vent mag je best verwachten dat hij weet wat een ei is of hoe een hert eruitziet, vooral aangezien zijn groep, de Greymanes, constant een kamp opzet in de natuur.

Aan de andere kant trekt het systeem je wel dieper mee in de wereld. Een missie accepteren betekent niet dat je direct alle informatie krijgt. Een gezochtposter moet je lezen om details over de crimineel te ontdekken. Daarnaast moet je moeite doen voor proviand. Jagen op antilopes, geiten of zelfs beren levert voedsel op, maar je moet de dode beesten eerst schoonmaken of slachten. Pas daarna kun je ermee koken of de huiden gebruiken om je uitrusting te upgraden. Bij vlagen doet het denken aan Red Dead Redemption 2, waarin het realisme van het Wilde Westen een diepe indruk achterliet.

Worstelen

Datzelfde realisme uit zich ook in de besturing. Pearl Abyss richt zich tot in detail op de animaties, die het realisme nabootsen, maar daardoor juist de speelervaring in de weg zitten. Daarvan hadden Red Dead Redemption 2 en de latere Uncharted-games ook weleens last.

In deze actionadventuregame vecht je nu eenmaal geregeld in baasgevechten waarvoor het woord 'episch' is uitgevonden. Versla je de eerste fase, dan gaat de game naadloos over in een in-engine cutscene die het tweede deel van het gevecht inluidt en met dramatisch effect je hart sneller doet kloppen. Maar de focus op realisme in de besturing maakt deze stroef, waardoor je niet tot in de puntjes de controle hebt over Kliff tijdens het vechten tegen zo'n baas.

Een wereld in opbouw

Datzelfde realisme ontbreekt dan weer in andere aspecten. De dialoog van de npc's valt snel in herhaling. Breng vier keer een gezochte crimineel binnen bij de lokale politie en je krijgt steeds hetzelfde riedeltje. Dan is er nog de lipsync, die geregeld niet klopt wanneer je tegenover een npc staat en een gesprek voert.

Het staat haaks op hoe je beetje bij beetje een reputatie opbouwt. Dat kun je ook doen met de vele handelaren en de smid. Hier is die immersie weer uitstekend, waarbij je door vertrouwen op te bouwen met handelaren gaandeweg nieuwe handelswaar vrijspeelt. Het kan je zelfs een huisdier opleveren door constant dezelfde hond te aaien of te voeden.

Van nietsnut naar held

De spelmechanismen staan dus centraal in Crimson Desert. Hoe je deze naar je hand zet, doet je watertanden, zo groot is het buffet aan keuzes. Je kunt tientallen aanvallen aan elkaar haken om spectaculair en vol flair gevechten te winnen tegen de talloze bandieten en schurken die Pywell rijk is.

Coole knokkelkoning

Sprint op vijanden af met geheven schild om er al een aantal richting de grond te werken. Draai snel naar links om met een worstelgreep iemand onderuit te schoffelen. Met je magische lasso trek je een boogschutter vijftig meter verderop uit een toren, om hem als een waterballon tegen de grond te slaan met je blote handen. De stootkracht levert net wat extra ruimte op om je zwaard tevoorschijn te toveren en dan kan het feest echt beginnen.

Het vechtsysteem is een weergaloze cocktail van mogelijkheden die je gaandeweg ontgrendelt via de talloze Abyss Artifacts. Dat zijn de vaardigheidspunten van Crimson Desert. Je speelt ze vrij door hordes aan vijanden te verslaan, soms in aantallen waarvan een Dynasty Warriors-game onder de indruk zou zijn. Ook verdien je deze artefacten via missies en speciale uitdagingen, die je eerst zelf in de wereld moet opsporen.

Voel jezelf groeien

Met al die artefacten kun je los in de skilltree. Die is ontzettend indrukwekkend: niet alleen door hoe uitgebreid hij is, maar doordat iedere vaardigheid die je vrijspeelt daadwerkelijk wat nieuws toevoegt aan je arsenaal. Zo zijn er die worstelgrepen of een terugtrekkende slag met je zwaard om wat meer afstand te creëren tussen jou en een groep schurken. Er zijn tientallen skills te behalen, waardoor je waardevolle progressie proeft in je arsenaal aan opties.

En dan te bedenken dat dit alleen voor Kliff is, slechts een van de drie speelbare personages. Je kunt ook spelen als de lichtvoetige Damiane met haar dodelijke rapier, of de brute ork Oongka. In hun persoonlijkheden voel je weinig verschil, maar in speelstijl wel. Doordat Damiane met een rapier en een pistool werkt, zijn haar aanvallen grotendeels anders. Oongka is juist veel trager en kan met grote tweehandige wapens keihard toeslaan. Upgrades van algemene statistieken als de levensbalk, het uithoudingsvermogen en spirit zijn wel gedeeld.

De honger naar nieuwe vaardigheden is moeilijk te stillen, omdat je jezelf steeds sterker voelt worden. Dat is ook wel nodig, want bazen weten je zelfvertrouwen in de kortste keren te breken. Te gulzig aanvallen kan fataal zijn, maar bepaalde bazen zijn ook wat oneerlijk ontworpen. Je wordt meermaals gedwongen om genoeg eten mee te nemen om je levensbalk snel weer aan te vullen. Pearl Abyss had zelf ook door dat er wat mis was. Gedurende de prereleaseperiode werden bazen al beter gebalanceerd en met patch 1.03 zijn verdere aanpassingen gemaakt.

Frustrerende verwondering

In aanloop naar de release was er veel te doen rondom de prestaties van Crimson Desert. Voor recensies verstrekte Pearl Abyss alleen pc-codes, wat soms een slecht teken is. Iedereen kan zich Cyberpunk 2077 nog voor de geest halen. Talloze bugs plaagden die release, maar dat is bij Crimson Desert niet het geval.

Bugs … en updates

Met zeventig uur op de klok ben ik slechts een handjevol bugs tegengekomen, maar een aantal daarvan wist wel het spreekwoordelijke bloed onder de nagels vandaan te halen. Nu zijn sommige puzzels door de vele systemen al lastig uit te vogelen. Niets is echter zo zuur als de oplossing van een puzzel weten, waarna de game je uitvoering ervan niet registreert.

Je moet bijvoorbeeld een gigantisch rotsblok uit een steengroeve halen met een grijphaak, maar de game registreerde dit na dertig minuten priegelwerk nog steeds niet als oplossing. Als je het een dag later opnieuw probeert, bestempelt de game dit ineens wél direct als correct. Een soortgelijke registratiefout leverde me de dood op bij een pittige baas. Zijn levensbalk was na zijn laatste fase compleet weggevaagd, maar de game registreerde hem nog niet als verslagen. Het is dat de Palmer Pill ervoor zorgt dat je na de dood met dertig procent van je levensbalk weer kunt opstaan, want dit loste het probleem direct op.

De vraag is alleen of Crimson Desert van diezelfde bugs nog last heeft. Binnen vijf dagen kwam Pearl Abyss al met drie flinke patche. Die hebben tal van problemen aangepakt, waaronder kritiek op de stroeve besturing, baasgevechten die uit balans zijn, het UI-ontwerp, ladingen bugs en andere problemen. Enerzijds is het bewonderenswaardig om te zien hoe snel problemen aangepakt worden. Of had het spel gewoon nog wat meer tijd nodig?

Poppende prestaties

Buiten dat handjevol bugs draait Crimson Desert als een zonnetje. Met een RTX 3080 en een Intel Core i5-13600K als basis is de pc-ervaring vrijwel vlekkeloos, in combinatie met een 1440p-resolutie op een ultrawidemonitor. De game zakt nooit onder de 60fps op de aangeraden instellingen.

Alleen de mate van pop-in valt in sommige gevallen erg op, waaronder in het tutorialgebied. Daarin loop je met Kliff door een van de Abyss-gebieden (lees: luchteilanden). De talloze kleine, vierkante rotsblokken duiken bij bosjes op terwijl je erlangs springt, wat in mindere mate ook weleens gebeurt als je te paard door de grasvelden galoppeert.

Wat na verloop van tijd wel irriteert, is hoelang het opstarten van de game duurt. Voordat je daadwerkelijk begint met spelen, ben je een minuut of soms wel anderhalve minuut kwijt totdat de spelwereld is ingeladen. Dat moet gemaskeerd worden door allerlei cutscenes, die het doen lijken alsof Kliff door de Animus uit Assassin's Creed loopt om Pywell te betreden. Het staat haaks op hoe snel het fasttravelen tussen locaties dan weer gaat, wat meestal maar een paar seconden duurt. Ook het wisselen tussen de drie speelbare personages gaat erg vlot.

Conclusie

Wanneer Crimson Desert klikt, is deze openwereldgame op en top genot. Pywell is een speeltuin waarin je wilt verdwalen. Dat is niet vanwege het oninteressante verhaal van Kliff en zijn Greymanes of de ongeïnspireerde missiestructuur. Je wilt erin verdwalen om jezelf steeds een beetje sterker te maken, aan de lopende band de (soms wat onhandige) puzzels op te lossen, uitdagingen te voltooien en nieuwe geheimen te ontdekken. Met een complex vechtsysteem dat tot leven komt dankzij een uitstekende skilltree, verlies je de tijd uit het oog in deze schitterend ogende wereld. Sommige bugs doen soms afbreuk aan de beleving, maar het is indrukwekkend hoe snel Pearl Abyss schakelt op basis van communityfeedback.

_{Redactie: Luuc ten Velde • Eindredactie: Marger Verschuur}

Pluspunten

• Indrukwekkende open wereld
• Uitdagend vechtsysteem
• Skills die je écht sterker maken
• Grafisch indrukwekkend
• Pearl Abyss handelt snel met communityfeedback

Minpunten

• Oninteressant verhaal
• Saaie missiestructuur
• Onduidelijk ontwerp
• Frustrerende bugs

Getest

Crimson Desert - Day One Edition, Windows

Bekijk product

Bekijk alle uitvoeringen (8)

Reacties (61)

[Daraxo]

Buiten dat handjevol bugs draait Crimson Desert als een zonnetje. Met een RTX 3080 en een Intel Core i5-13000K als basis is de pc-ervaring vrijwel vlekkeloos, in combinatie met een 1440p-resolutie op een ultrawidemonitor. De game zakt nooit onder de 60fps op de aangeraden instellingen.

Ik kan me hier toch echt niet in vinden hoor. Een grote reden waarom dit spel op hoge resoluties kan draaien, is vanwege de zeer lage kwaliteit ray-tracing. Letterlijk 1 ray per 16 pixels voor de global diffuse illumination, om maar een voorbeeld te noemen. Dingen zoals foliage en bebossing worden überhaupt niet meegenomen en missen daardoor cruciale belichting. Zelfs op de cinematic preset is shimmering en ''boiling'' een opvallend groot probleem.

Juist door die lage kwaliteit ray-tracing ben je sneller genoodzaakt om dingen zoals NVIDIA's ray reconstruction te gebruiken, die vervolgens je performance weer onderuit halen. Upscaling is ook niet echt ideaal in dit spel, omdat je interne resolutie dan verder daalt... met een nog lagere ray-tracing kwaliteit tot gevolg. Het is alsof je UE5's lumen pakt en dan de kwaliteit (aantal rays/bounces) enorm verlaagt zodat het spel kan draaien op hogere resoluties, zonder te hoeven leunen op upscaling. Maar dat is natuurlijk geen magic bullet. Het toont aan dat resoluties niet veel zeggen tegenwoordig.

De rest van de grafische make-up heeft meer weg van een PS4-spel. Enorm veel pop-in, agressieve LOD's, matige textures, etc.

In aanloop naar de release was er veel te doen rondom de prestaties van Crimson Desert. Voor recensies verstrekte Pearl Abyss alleen pc-codes, wat soms een slecht teken is. Iedereen kan zich Cyberpunk 2077 nog voor de geest halen. Talloze bugs plaagden die release, maar dat is bij Crimson Desert niet het geval.

Ook hier niet helemaal mee eens. Over de bugs zal ik niet oordelen, maar de prestaties op consoles vind ik wel degelijk tegenvallend. PS5 (Pro) en Series X ondersteunen 60fps, maar in de praktijk is er sprake van CPU-bottlenecks en kan het spel tot zeker 30 fps zakken in die performance modes. Op Series S ziet het spel er ronduit dramatisch uit. In performance mode bijvoorbeeld 720p zonder upscaling, 40fps, geen ray-tracing. Dat doet me denken aan het gemiddelde UE5-spel op die console.

Het is allemaal lang niet zo slecht als CP2077, maar het moge duidelijk zijn dat de consoles geen prioriteit waren. Op de Xbox handhelds (ROG Xbox Ally en Ally X) wordt zelfs gebruik gemaakt van FSR 3 frame-generation om respectievelijk 40fps en 60fps aan te tikken.

AMD adviseert overigens een minimum framerate van 60fps voordat frame-gen überhaupt wordt gebruikt, maar dat negeert Pearl Abyss volledig. Net zoals de communicatie van Intel werd genegeerd om het spel draaiende te krijgen op Intel Arc GPU's bij launch.

AMD: FSR 3 Frame Generation runs best when interpolating from a minimum of 60 fps pre-interpolation (e.g. after upscale). Whilst FSR 3 can roughly double any input frame rate, going below 60 is not recommended. This is due to interpolation visual artifacts being more prominent at lower frame rates. Sub 30fps frame rate pre-interpolation should be absolutely avoided.

Lang verhaal kort... ik ben niet te spreken over de ''optimalisatie'' van dit spel.

[Reactie gewijzigd door Daraxo op 31 maart 2026 09:29]

[JacobsT]

Dit vat het voor mij heel goed samen.

Heb ook enorm het gevoel dat de game lijkt alsof, mede door de texture kwaliteit, er heel de tijd het gevoel is alsof ik met resolution scaling zit te spelen icm matige anti-aliasing. (op een 5090 nota bene).

De hulde rond optimalisatie vind ik ook wel ver gezocht. Paar knappe texture trukjes maar als je wat dieper kijkt zie je toch wel de vele tekortkomingen.

[CSB]

Als BDO speler op console had ik eerlijkgezegd niet anders verwacht van Pearl Abyss. Ze hebben een notior trackrecord van slechte optimalisatie (n.m. op console) als het gaat om Black Desert; bijna alle dev-time gaat volgens mij naar het maken van nieuwe characters / skills en vooral betaalde skins, i.p.v. het verbeteren van de game. Bij de launch van de next-gen versie op PS5 (wat overigens nog dik 2 jaar heeft geduurd voordat er uberhaubt sprake van was na de lancering van de PS5) was de performance ook slecht; PvP performance was om te huilen. XBOX gebruikers hadden een veel betere performance waardoor PS5 spelers een groot nadeel hadden en het een groot issue was vanuit de community. Dat is inmiddels opgelost, maar dat dat uberhaubt kon gebeuren is al raar.

Al met al, dankzij de ervaring die ik heb met PA als gamedeveloper laat ik deze even links liggen. Gezien de reviews her en der blijkt maar dat dat (voorlopig) de goede keuze was.

[jellybrah]

Lange discussies over wat optimalisatie. Het is geen UE5, én er werd ook niet verwacht dat dit wereldschokkende graphics hadden of moesten zijn. Jammer dat graphics altijd zo'n hot topic moeten zijn, optimalisatie is gewoon voldoende/goed.

[Jeroentjeeuh]

Juist, helemaal met je eens!

Daarom heb ik maar een 5090 gehaald om dit soort zaken voor te zijn.

Zonder ray reconstration ziet de game echt niet uit , inderdaad net een ps4 game en ik schrok me kapot. Tot dat ik ray reconstruction aanzette! Maar de pop-in en de draw-distance daar stoor ik me nog steeds mateloos aan.

Ik had het liever in een UE5 gezien. Maar goed, meer hoop voor The witcher 4

[Reactie gewijzigd door Jeroentjeeuh op 31 maart 2026 20:29]

[Luxurydiver]

Speel de game nu ongeveer 15 uur (na alle patches) en zou de game een 6/10 geven.

Ja de speel wereld is groot & mooi. muziek en sound effects zijn goed. Veel te zien en te ontdekken, maar er zijn echt nog dingen die heel frustrerend zijn en verbeterd moeten worden:

1. De controls. Bijvoorbeeld om de "spiderman swing" op je controller uit te voeren heb je denk ik koreaanse controller skills nodig, want ik krijg het van de 10x proberen, 1x gedaan en dan ga ik niet de juiste richting op. Beetje mortal kombat idee kreeg ik van al die knoppen drukkerij en dan hopen dat je het goed doet.
2. De UI is een draak, niet makkelijk te bedienen.
3. De upgrade mechanics zijn niet makkelijk te doorgronden. Je vind een iets beter wapen (stats wise) in een locatie waar je eigenlijk nog niet thuishoort kwa lvl, maar zonder een gelevelde witch met powers kan je het nieuwe wapen niet direct beter maken om dat gebied waar je eerst niet thuis hoorde aan te kunnen.
4. De camera posities in gevechten met veel tegenstanders is niet goed.
5. Als je loopt door de wereld (vooral in het noorden bij de bergen en het dichte bos) voelt het niet smooth aan. Bij bergen met een hellingsgraad van 70 graden, doet je char een soort klim, jump beweging of blijft staan.
6. Het laden duurt veel te lang als je doodgaat, die animatie gaat storen.
7. De puzzles waarbij je je krachten nodig hebt om ze te completen zijn niet fijn te doen en laten geen goede indruk achter. Bijvoorbeel om een van de elementen in je wapens te embedden moet je 1 uur spenderen aan achterlijke puzzles en knoppendrukkerij om uiteindelijk het element te krijgen. Heb serieus nagedacht om te zoeken naar een mod om dit stuk van het spel over te slaan. Heel belabberd.

Persoonlijke conclusie: Het is geen slecht spel en ik ga rustig verder, maar het voelt soms wel meer aan als een grind dan een mooi single player avontuur. Het is bij verre van niet een RDR2 in een tolkien jasje

[Hulleman]

Het is bij verre van niet een RDR2 in een tolkien jasje

Het budget is ook bij verre van niet (ca 20%) een RDR2. Dus dat is niet helemaal een eerlijke vergelijking.

[Yonix]

Na ongeveer 8,5 uur (Steam) heb ik Crimson Desert zonder pardon verwijderd. In het begin wist het me nog wel te vermaken, maar al snel sloeg dat om in frustratie. Het spel voelt vooral als te veel, zonder duidelijke richting of samenhang.

De aantrekkingskracht zie ik zeker: de wereld is groot, visueel indrukwekkend en geeft je alle vrijheid om te doen wat je wilt. Maar daar wringt het ook meteen. Het mist focus. Er is nauwelijks sprake van een sterk verhaal of overtuigende worldbuilding, waardoor alles al snel vrijblijvend en leeg aanvoelt.

Wat je vervolgens doet, komt neer op een eindeloze stroom side content: fetch quests, willekeurige encounters en het afwerken van bandits en minibosses. De combat maakt het er niet beter op. Die is rommelig, niet intuïtief en voelt vaak meer als worstelen met de controls dan daadwerkelijk vechten.

Na het verwijderen had ik nog steeds zin in een groot open world-avontuur, dus ben ik opnieuw begonnen aan Red Dead Redemption 2 (nooit uitgespeeld, ooit tot Chapter VI gekomen). Zelfs 7,5 jaar later voelt RDR2 nog steeds vele malen doordachter, consistenter en meeslepender.

[nijntje82]

Imo RDR2 is echt ook niet voor iedereen. Ik vind het 1 van de meest overrated games. Realisme over plezier. Zo traag.

Er is een reden dat je die game ooit niet hebt uitgespeeld! Ik heb het recent nog geprobeerd, maar elke GTA of zelda (fallout of witcher) vind ik beter. Zelfs de remaster van obilivion had ik meer plezier aan (20 jaar oude gameplay!!).

En stiekem, doe mij maar weer een keer een goede lineaire game als uncharted. Maar het is moeilijk om zo'n game te maken en misschien wat makkelijker om een open world game met(repetetief) vulling te maken zonder goed verhaal.

Voelt beetje als kwantiteit over kwaliteit. Wil je 200 uur open world ? Of wil je 20 uur lineaire uncharted? Schijnbaar snakt de markt meer naar die 1e. En ik naar de laatste.

En ja natuurlijk ga ik van gta6 (offline) hopelijk genieten en doe ik dat ook van fallout en witcher. In welk licht moet ik deze game zien?

[Reactie gewijzigd door nijntje82 op 31 maart 2026 08:05]

[Finraziel]

Het illustreert wel ook heel erg hoe persoonlijk smaak in gaming is. Ik heb juist een hekel aan uncharted omdat het naar mijn smaak te lineair is. Bij uncharted heb ik regelmatig het gevoel dat ik wel wou doen wat de bedoeling was, maar net niet op exact de manier hoe de dev het bedacht had en dan werkt het niet. De nieuwe Tombraider games worden vaak genoemd als een kopie van uncharted, maar daar heb ik dat dan totaal niet. Die games zijn ook vrij lineair maar bieden mij net genoeg vrijheid in hoe ik dingen doe.

Deze game weet ik nog niet of ik ga proberen... Wellicht als hij veel goedkoper in de sale is. Ik had ook al gehoord dat de eerste 8 uur of zo de slechtste in de game zijn omdat het eigenlijk een hele lange maar niet zo goede tutorial is waar je bedolven wordt in mechanics. Daarna zou het veel beter zijn... Maar ik heb nog zoveel games in mijn backlog dat ik niet weet of ik nog zoveel tijd wil investeren om te zien of ik het leuk ga vinden... En ik heb zelfs nog games als the witcher 3 nog niet gespeeld (op een uurtje na), dan ga ik liever die eindelijk eens proberen als ik zin heb in een grote game om mezelf in te verliezen (en waar ik ook even tijd moet investeren om er in te komen).

[squareware]

Ik speel nu star wars jedi fallen order en daarna meteen doorgegaan met survivor.
Ook linear met een beetje open world, geen side quests, zelfde moves als in Prins of persia - sands of times, speelt als Uncharted, vechten is een beetje als in The witcher / Assasins Creed, zonder schieten, mix van van van alles.

[Sinester]

Ik had ook al gehoord dat de eerste 8 uur of zo de slechtste in de game zijn omdat het eigenlijk een hele lange maar niet zo goede tutorial is waar je bedolven wordt in mechanics. Daarna zou het veel beter zijn...

Dat had ik ook gehoord, en vind dat echt extreem slecht game design. ik zou dan al snel afhalen, zelf als ik weet dat het na 8 uur zoveel beter word

Waar ik persoonlijk ook niet goed mee overweg kan (te oud ofzo) zijn die duizend manieren van vechten. Klink allemaal leuk maar eenmaal aan het vechten vergeet ik het altijd om te gebruiken, zeker omdat je allemaal knoppen combinaties moet onthouden wat voor mij lastig is in het heetst van de strijd.

[Dekar]

Ik vond RDR2 ook overrated. En er is idd niks mis met lineair over open world. Dark Souls 3 is nog steeds mijn favoriet uit de franchise.

Crimson Desert staat in mijn wishlist. Hij heeft me niet overtuigd om hem voor de volle mep te kopen. Wellicht koop ik hem een keer als ie over een paar jaar -50% is op Steam. Dan zijn hopelijk ook meteen die bugs gepatcht. Ook al betwijfel ik over de beschrijving van de bugs in het artikel. Klinkt meer als een skill issue

[Reactie gewijzigd door Dekar op 31 maart 2026 08:55]

[Bulls]

Ik vind de combat in Crimson desert wel gaaf. Je voelt je bijna Ares uit Immortals. Het is juist wel intuïtief, ik speel met controller en kan leuke reeks combos aan elkaar knopen wat er gevarieerd en cool uit ziet. Trek een vijand naar je toe met de axiom chain, ground slam er achter aan, komt er een andere vijand aan, beuk die met je schild over de schouder, hak vervolgens een paar keer in op de eerste die weer opgestaan is, neem een aanloopje en geef iemand een flinke hoek of een dubbele knie. Schild bash en een kill animatie. Zo ga je door het groepje of kampje heen. Het spel is gemaakt voor grote groepen vijanden maar het ie niet te makkelijk dat je zo door alles heen gaat. Vooral die andere faction met zwarte armor zijn best taai maar niet onmogelijk.

De boss fights vind ik wel rommelig en de aanvallen van ze blijven maar komen. Bij grote groepen krijg je steeds spirit terug na kills en dat is bij bosses niet het geval. Daar enkel door goede dodges en blocks. Dus de resource om skills te gebruiken is wat beperkter

[rsnubje]

Ik sluit me hier wel bij aan. En bos fights zijn soms inderdaad wel frustrerend, vooral als je er per ongeluk in loopt en niet voorbereid bent. Regelmatig zit ik ook alles vol te schelden, maar na een aantal attempts zie je toch vaak een patroon of begin je door te krijgen waar of hoe je bepaalde attacks kunt dodgen en dan gaat het toch een stuk beter.

Zo liep in gisteravond tegen de boss Goyen aan, onvoorbereid. Wel voedsel, geen revive pills. Dat heeft me wel een goed aantal pogingen gekost, maar als het dan eenmaal toch lukt, zeker zonder revives, voelt het toch goed!

Ik zit inmiddels alweer aan bijna 90 uur in deze game en ook de referenties naar Black Desert vind ik wel leuk als BDO speler. De vraag is of ik na de 'main quests' nog heel veel wil spelen, maar voordat ik daar ben heb ik vast nog meer gear nodig waarvoor ik mag gaan exploren.

De diepte in puzzels verbaast me soms ook. Dan denk je hem door te hebben en dan blijkt er een extra laag in te zitten voor meer rewards. Zo kun je bij Sanctums na het oplossen van de initiële puzzel nog een 2e korte puzzel voltooien voor een reward die later in de game goed van pas komt.

En momenteel is de frequentie van patches en hotfixes echt noemenswaardig!

[Reactie gewijzigd door rsnubje op 31 maart 2026 09:27]

[skapiche]

Hmm nu wil ik naar huis om de Sanctums opnieuw langs te gaan .
Had ik nog niet ontdekt dat er nog een puzzel is. Wel zag ik dat er bijna iets lijkt te gebeuren door licht te focussen waardoor een ring gaat draaien maar vervolgens niets gebeurt, heeft het daar mee te maken?
Hou het even bewust vaag om niet te spoileren.

[Rover88]

Ja je zit al heel dicht bij de oplossing.

[rsnubje]

Juist

[Ricmaniac]

Er is nauwelijks sprake van een sterk verhaal of overtuigende worldbuilding, waardoor alles al snel vrijblijvend en leeg aanvoelt.

Het verhaal is het enige waar ik mee in kan stemmen. Nee die is niet sterk maar naarmate je verder komt ook weer niet, niet aanwezig.

Maar dan het grootste punt waar ik uit mijn eigen ervaring mee oneens ben is dat de wereld leeg aan voelt. Als Crimson Desert in mijn beleving iets goed doet is het wel hoe levendig de open world juist is met al zijn geheimen en puzzels en plekken waar je tegenaan loopt.

Het zet voor mij iets neer wat ik langere tijd mistte bij openworld games en dus ook juist dacht dat ik Open World Moe geworden was. Crimson Desert laat mij zien dat dat niet het geval is maar we vaker juist gewoon slechte openworld games krijgen.

En de combat vind ik juist tof. Controls waren zeker wennen in het begin maar het is als je de smaak te pakken hebt heel nice juist hoe je je combo's aan elkaar knoopt en verschillende vechtstijlen kan gebruiken hier voor.

Maarja nu lijkt het natuurlijk alsof ik de goude verdediger ben van Crimson Desert vanwege het label bij mijn naam maar ik kan daar gewoon totaal niet mee instemmen en hoop niet dat mensen dat deel van je reactie gebruiken om te beoordelen of de game wat voor hen is en ze eerst even verder kijken.

Uiteraard is dat jou eigen mening en zeg niet dat je fout zit omd at te denken maar het staat juist een beetje tegenovergesteld van wat de meerderheid aan spelers zegt. Vooral gezien de game blijft groeien in spelers.

[James Pond]

Rdr2 (een absoluut meesterwerk) voelt beter en consistenter aan dan de eerste SP game van een oud Mmo developer


Goh wat een inzicht


Na 8.5 uur spelen heb je in Crimson Desert ook niks gezien qua verhaal, dat komt later pas op gang.

[Snubl]

Zoals Jack Black ooit zong:

But Red Dead Redemption 2, that is not a game
It's an incredible journey through old American history
Fightin' for your life and fightin' for your family
Tryna live your days with honor and integrity

That's not a game, that's an adult thing
That's not a game at all
That's like fuckin' Shakespeare
Frigigig-igigig-igigig-igigig-igigig-igigig-igig

[Jittikmieger]

De aantrekkingskracht zie ik zeker: de wereld is groot, visueel indrukwekkend en geeft je alle vrijheid om te doen wat je wilt. Maar daar wringt het ook meteen. Het mist focus. Er is nauwelijks sprake van een sterk verhaal of overtuigende worldbuilding, waardoor alles al snel vrijblijvend en leeg aanvoelt.

Wanneer je dit schrijft maak je voor mij reclame voor het spel! Alleen het stukje "nauwelijks sprake van een sterk verhaal" maakt mij dan wel wat ongerust. ...Ik had liever gehad dat het spel helemaal geen verhaal had gehad! Ik maak mijn eigen verhalen wel...

[Piet_Piraat7]

Ik vind het zelf ook nog wat moeilijk in te komen. Mijn game avonden zijn vooral 'af en toe een half uurtje gamen', maar daar is dit het type spel niet voor. Dit is het type game om jezelf helemaal in kwijt te raken en van alles te ontdekken. Als je maar weinig tijd hebt en dit even tussendoor wil oppakken loop je vooral tegen frustratie op omdat je niet snapt hoe dingen werken.

[Evernote]

Waar het in deze game vooral om draait (vind ik) is de 'moment-to-moment' gameplay.

De wereld is groot en terwijl je een side-quest doet zie je in je ooghoek iets geks, iets dat er niet uitziet als de gebruikelijke shimmering artifacts. De ingang van een grot met een simpele puzzel met een leuke reward.

Of tijdens een andere quest zie je een schuurtje dat bewaakt wordt waarbij je niet in de gebruikelijke manier (lees: door de deur) naar binnen kunt. Je klimt op het gebouw en ziet een raampje dat je open kunt doen, je sluipt naar binnen en plundert een aantal kisten voordat je weer ongezien door het zelfde raam ontsnapt.

Het verhaal is een soort rode draad die er voor zorgt dat je de grotere dingen niet mist, het verhaal is ook basic, vaag en eindigt vaak abrupt.

Maar dat maakt misschien die andere momenten des te beter.

Ik vermaak me in ieder geval prima met de game.

[Reactie gewijzigd door Evernote op 31 maart 2026 09:21]

[EXos]

Ook mijn ervaring. De wereld leeft en is niet een depressief vagevuur, iets wat me van de Soul's game afhield. Maar hier kom je door dorpen en steden en er is altijd wat te doen. Van puzzels, to simpele quests en een Boss-battle.

[rsnubje]

Ik heb nu bijna 90 uur in de game en elke dag zie ik nog nieuwe mechanics voorbij komen die ik zelf nog niet wist waarvan ze bestonden, evenals items. De diepte van de storyline staat in schril contract tegenover de diepte van mechanics.

[Ensho]

Daar waar anderen afknappen op de shallowness van de storyline, vind ik het heerlijk. Als er een skip story knop in een game zit, maak ik er vaak gebruik van. Ik ben dus iemand die weinig geeft om een story aspect.

Crimson Desert geeft me Witcher / OG Assassin's creed / Cyberpunk vibes, met een combat engine die op standje 11 is geschroefd. Op een gegeven moment was ik ruim een half uur aan het slachten om een quarry vrij te maken, wild om me heen te beuken in de hoop dat ik geen explosive barrels raak.

Er waren meer van deze gouden momenten; smijt een guard op een palisade, met een instakill als gevolg, of een jump over een klif met mijn paard die ik nèt niet haal, wat ervoor zorgde dat de wanted gozer die zijn klep niet kon houden samen met mijn paard naar beneden donderde. Heerlijk.

Open world is geweldig. Afgelopen weekend gewoon een paar uur op 'watervaltocht' geweest om alle 17 miljoen watervallen te checken op caves, met onderweg kleine events, loot, encounters, of andere dingen die ik kon meepakken. In de intussen 50 uur gameplay geen gamebreaking bugs gehad, in het begin alleen wat controls issues, wat vrij snel was gepatched. Tip; spendeer effe een momentje om je controls te remappen, dat maakt de combat zó veel intuitiever. Pak de skills die je lekker vindt spelen en map die dicht op je wsad, en map de overige skills op je numpad o.i.d.; out of sight, out of mind.

Het is voor mij jaren geleden dat een game mijn verwachtingen heeft behaald, of misschien zelfs overtroffen door de voorzichtige scepticus in mij; na jarenlange teleurstellende releases van mainstream publishers.

Is de game perfect? Nee. Is het voor iedereen? Waarschijnlijk niet. Is het voor mij? Check ff in als ik volgende week waarschijnlijk de 100 uur aantik 😊

[Reactie gewijzigd door Ensho op 31 maart 2026 07:41]

[Daraxo]

Daar waar anderen afknappen op de shallowness van de storyline, vind ik het heerlijk. Als er een skip story knop in een game zit, maak ik er vaak gebruik van. Ik ben dus iemand die weinig geeft om een story aspect.

Die heeft Crimson Desert niet. Cutscenes kun je niet skippen, hooguit fast-forwarden.

Je hebt spellen met zeer lichte verhalen (Elden Ring, Breath of the Wild) die je met rust laten, en spellen met grote meeslepende verhalen van bijvoorbeeld Naughty Dog en CD Projekt Red, waar je gameplay en verhaal moeilijk van elkaar kunt scheiden. Crimson Desert bevindt zich iets meer in dat laatste kamp, met ruim 4 uur aan story cutscenes. En juist voor zo'n type spel is het belangrijk dat het verhaal ook daadwerkelijk boeiend is. Dat is hier helaas niet het geval, dus terechte kritiek imo.

[ChielScape]

4 uur klinkt best weinig voor een game zo groot als deze.

[TTLCrazy]

Wat bedoel je met "shallowness van de storyline" ?

[Ensho]

De storyline wordt wat oppervlakkig gehouden, relatief weinig dialoog; je wordt vrij snel vrijgelaten aan de open wereld, en de dialoog die je voert (niet skippable) is ook weer niet dusdanig dat je er echt voor moet zitten. Er zijn wel stappen die je moet nemen om specifieke areas (Demeniss bijvoorbeeld) in je MSQ, dus het is ook niet dat de story ontbreekt.

Er zijn in mijn optiek andere rpg's die veel meer story driven zijn. Nogmaals; ik vind dat niet per definitie goed of slecht; ik hecht persoonlijk weinig waarde aan een complexe, omvangrijke story, en vind het wel lekker om de hoofdmoot van mijn tijd te kunnen spenderen aan het rondsmijten van bandits zonder dat ik in een storyline word geforceerd.

[Marc H]

Voor de meesten totaal niet interessant, maar waarom wordt het in de review niet vermeld dat het helemaal niet draait op Intel Arc grafische kaarten?

Ja, er staat een linkje onder de review, maar is dat voldoende?

[rsnubje]

Inmiddels is er basis support voor Intel Arc en draait het er wel op. Of het goed draait is een tweede.

[Clay]

Ik heb em nog niet, maar als ik de reviews en commentaries moet geloven is dit niet het spel voor iedereen, maar absoluut wel eentje voor mij.

Deze vid beschrijft het eigenlijk wel mooi, YouTube: Why Crimson Desert Feels Different

De afgeloopen jaren zijn we teveel gewend geraakt aan open world games die je als een checklist van marker naar marken laten lopen om de volgende quest op te lossen. De werelden zijn groot, maar er is geen sense of exploration meer.

Crimson Desert - als ik het moet geloven - geeft je een wereld waar je in kan leven en rondstruinen. De afwezigheid van een strakke storyline geeft je by design juist de kans de wereld op je eigen manier te ontdekken, en ik vind dat prachtig.

[Daraxo]

Crimson Desert - als ik het moet geloven - geeft je een wereld waar je in kan leven en rondstruinen.

Op papier klinkt dit geweldig, maar ik krijg vooral de indruk dat dit ''perongeluk'' gebeurde. Het is een groot spel met een gebrek aan yellow paint, net zoals Elden Ring en enigszins Breath of the Wild. Het verschil met die twee spellen is dat ze heel bewust op die manier zijn gemaakt. De werelden, bosses, puzzles en abilities zijn zodanig ontwikkeld dat ze de speler proberen te sturen van gebied naar gebied. Over vrijwel alles is heel goed nagedacht, net zoals bij een gemiddeld single-player spel van deze studio's.

Bij Pearl Abyss, en zeker als ik bepaalde geruchten mag geloven, is Pywel behandeld als een grote sandbox waar developers eindeloos nieuwe content aan deden toevoegen. Mechs? Jetpacks? Ja hoor, kan er nog wel bij. Hoe dit allemaal in verhouding staat tot de rest van het spel en de balans van deze elementen (alsook bosses, puzzles, abilities, etc) is nauwelijks over nagedacht, lijkt het wel. Een beetje zoals een MMO... en dat is nou precies hoe het spel in eerste instantie werd ontwikkeld.

[Reactie gewijzigd door Daraxo op 31 maart 2026 12:01]

[adje123]

Voor de tweakers die het spel al spelen. Is het spel te vergelijken met Skyrim en of The Witcher 3? Qua gameplay.

[Ricmaniac]

Veel mensen leggen die vergelijking. Ik snap het maar ik vind het persoonlijk niet omdat witcher 3 heel lore heavy is en skyrim ook waarbij jij echt de hero in het verhaal bent.

In Crimson Desert ben je gewoon een persoon die overal en nergens mensen helpt als je wilt etc.
Maar ja het is wel zo te vergelijken in de zin dat het een mega grote open wereld is waarbij jij kan kiezen welke kant je op gaat. Zo hebben we in het Crimson Desert topic soms interacties waarbij speler X net zoveel speeltijd heeft als speler Y maar hele andere dingen ontdekt heeft etc.

Dat het verhaal niet sterk is, schrikt veel mensen af maar ik vind het wel een keer lekker dat ik gewoon kan gaan en staan waar ik wil zonder telkens zo op verhaal te moeten opletten of als je het spel een tijdje weg legt je niet meer weet wat er gebeurd is etc

Maar het betekend niet dat er GEEN verhaal is he, die is er wel degelijk maar het is niet het sterkte punt van deze game.

[Raxious]

Ik ben me tot nu toe echt ontzettend aan het vermaken met de PS5 versie op een base PS5. Draai de game op balanced mode, dus dan mikt ie volgens mij op 40 fps en heb, na het exploren van de hele wereld, tot op heden maar 1 punt op de map gevonden waar mijn hele fps tankt. Maar dit gebied was ook al terug te vinden in de video van bijv. Digital Foundry.

Game duurde wel een dag of twee voordat het bij mij klikte. Maar vervolgens al best wel wat tijd kwijt geweest aan het exploren. Had volgens mij de hele wereld al verkend map wise voordat ik ook maar de eerste echte missie had gedaan xD Toch wel een uitdaging zonder bijv. de glide mechanic te hebben.

Daarnaast is het ook bizar om te zien hoe snel ze met patches komen waarbij ze ook direct problemen aanpakken die vanuit de community zijn aangekaart. Stamina gebruik, storage, enemy hp, bepaalde minigames, mounts, etc. Ze proberen dus wel direct issues op te lossen die door spelers worden aangestipt. Zelfde met de performance, daar is de laatste week door 2 patches ook weer verbetering in geweest. En de game speelt meer dan prima weg op de base PS5. Was 60 fps mooi geweest? Sure, maar als ik kijk naar hoe de hele wereld eruit ziet, draw distance, en dat soort zaken dan kan ik met de iets lagere maar voor grotendeels stabiele FPS ook leven.

Het is dan ook een echte Open World Sandbox game, vergelijkbaar met games zoals Valheim en dergelijke (zonder het echte bouwen). Story is om te janken voor zover ik tot nu toe heb gezien, maar zit nog steeds in chapter 1. Maar de gameplay vind ik veel belangrijker, en die ben ik tot op heden nog niet zat.

Attention to detail is ook geweldig trouwens, de verschillende dieren die overal rondlopen, weerseffecten, maar bijvoorbeeld ook wanneer je jouw companions op missies stuurt. Je kan ze bijv. op een missie sturen om ergens een gebouw te plaatsen. Als je vervolgens naar de locatie gaat, dan zie je ze ook daadwerkelijk het huis bouwen wat langzaamaan ook veranderd in een volledig gebouw, met interieur en alles erop en eraan.

[CyberTijn]

Ik heb de game besteld voor PS5 om te gaan spelen op een base PS5. Is de performance verbeterd sinds launch? Ik lees dat er veel patches zijn uitgekomen die ook de PS5 versie onderhanden nemen. Is Balanced nog steeds de way to go of is de Performance mode inmiddels ook goed?

[Ricmaniac]

Ja er zijn in 1 week al 2 grote patches geweest met van alles en nog wat aan verbeteringen en volgens andere in het Crimson Desert Topic heeft dit ook op de base ps5 verbeteringen gegeven.

[Reactie gewijzigd door Ricmaniac op 31 maart 2026 12:57]

[eddieveenstra]

Nee. De performance mode is in chapter 7 om te janken. Hele lage fps. Maar desondanks spelen die handel! Het is naar mijn mening een top game. Zeker als hij nog gepatched wordt de komende tijd.

[killamonkey]

Wide as an ocean, deep as a puddle. Dit was helaas niks voor mij.