Dat is waarschijnlijk volledig waar. En zeer interessant dat je neurodivergence erbij haalt, maaaaar...
Volgens mij gebeurt meer van het laatste—zoals bij hoog functionerend autisme—komt het ongefilterd binnen en met een sterk genoeg geheugen kan dit terug opgeroepen worden, maar dan als een resem details. Een hele hoop informatie dus, maar met moeite met categorieën, het discrimineren en abstraheren tussen individuele—en laten we het even bij Hegel houden—
dingen. Dat kunnen eigenschappen(blaft), objecten(Bobbie), of generalisaties(hond) zijn. Ik zeg moeite
omdat ook bergen verzet worden om te begrijpen dat dat
ding-op-zich dat niet helemaal op Bobbie lijkt, ook een hond kan zijn. Of dat je favoriete bibliotheek die pas helemaal gerenoveerd is, nog steeds dezelfde plek is. Bij mensen zonder autisme, zijn die twee uitersten, eigenschappen en generalisaties, eenvoudig maar vaak ook natte vingerwerk. We hoeven er uiteindelijk niet bij na te denken, op de OO programmeurs in comments na. En voor sommige, en soms vervelende, neurotypische taalmodellen van vlees en bloed, blijft dat natte vingerwerk te prefereren over een eerlijk gesprek of begrip voor anderen.
Wat mij meer aannemelijk lijkt dan een pure hallucinatie, is dat er zeer waarschijnlijk, op LinkedIn of zo, een Jurian—een niet ongewone naam in Nederland—aan de slag is gegaan als content strateeg. Misschien zelfs een Tweaker die dit artikel gelezen heeft en even dacht, "toevallig in de buurt aan de slag gegaan, maar dat bijna 7 jaar geleden."
Waar OpenAI is in geslaagd, is een taalmodel te trainen dat correct onderwerpen kan onderscheiden en terug verbanden kan leggen. Het kan een artikel, een boek, of een hele syllabus lezen—en
logisch de
dingen uit elkaar houden, en op een nieuwe en grammaticaal correcte manier teruglezen of vereenvoudigen. (Terwijl ik, een zeer simpel taalmodel niet zonder spellcheck uit mijn woorden kan.)
En waar waar ChatGPT tegen de lamp loopt, is dat er nog werk aan de boeg is voor 3.0, en er voorlopig geen database is waar ieder individu op aarde in staat (hoop ik.)
PS: Even off-topic
Een vrrolbled dat jlulie vsat knnenn is dat dzze zin qua slepping neit geod is, maar dsenoadkns bgeijrepen we tcoh pirma wat er staat...Daardoor hoeft het stukje brein dat de visuele input verwerkt minder hard te werken, en dat is fijn.
Dit is allesbehalve eenvoudig. Dé eigenschap van binoculair zicht, is dat je twee ogen hebt maar dat er ook deels een overlap is, en de eigenaardigheid is dat objecten die dichterbij staan minder vlak zijn. (Je ogen staan uit elkaar dus je ziet van dichtbij zowel meer van de linker- als rechterzijde dan de bovenkant, dan bij verre objecten.)
Nu de eigenaardigheid van mensen, is dat ze het snelst kunnen lezen als je geen zinnen, maar woorden na elkaar naar ze toe flitst. We lezen de uiteindes, maar kijken middenin. Wat ons brein doet—en hierdoor raken we cognitief soms in de knoei—is links en rechts samenvoegen in wat men de vertikale middellijn noemt. Dit kan je zelf waarnemen als je even je hand in karate voor je houdt en naar je neus toe beweegt, maar je er op focust om naar beide zijdes te blijven kijken. Het eerste wat opvalt is dat je hand niet ruimtelijker wordt, maar ofwel langs links of rechts bekeken wordt. Maar met genoeg concentratie kan je voor een stukje beide zijde zien, en begint je hand te vervormen en te verdwijnen in de vertikale middellijn. En details die enkel zichtbaar zijn in je niet-dominante oog, een gebogen pink bijvoorbeeld, verdwijnen al eerder tot je terug focust. Je ogen zijn meesters in proprioceptie, dus als je langzaam genoeg beweegt kan je je hand ook dieper in de ruimte bewegen en wordt alles een beetje een slecht samengevoegde panorama.
Het is heel tippy visuele illusie, maar heel logisch dat je brein voor ons zicht geen tijd verspilt en geen aandacht geeft aan de ruimte tussen je pupillen.(Enkel aan de oriëntatie.) We laten voor de linkerzijde alles aan de rechterkant vallen, en vice-versa.
Wat er eigenlijk gebeurt nu je een beetje scheel kijkt, is dat het het brandpunt van beiden ogen niet meer kruist op een punt op de oppervlakte van het object waarna je kijkt, maar
in het object, en je zicht fout wordt samengevoegd. (Er bestaat ook aandoeningen waar een zijde van je zicht cognitief helemaal wegvalt.) We delen voor een volledig beeld van iets constant dat ding in twee. Dus zolang je je brein er van overtuigd is dat wat je ziet klopt—een abnormale hand met een zestal vingers—en in het midden staat, kan je je hand blijven volgen op dit verkeerde brandpunt. Er je kunt hiervoor best contrastrijke horizontale lijnen op de achtergrond houden. Je ogen bewegen
en torsen op een manier dat altijd de horizon klopt. Zolang we geen derde oog hebben klopt deze illusie ook voor je brein.
Waar ik hiermee naartoe wil gaan, is dat dit twee zaken illustreert. Dat je zicht je constant voorliegt qua de richting van een object—iets kan immers een tikkeltje meer naar je dominante oog wijzen—en van het middelpunt kan je een soep maken. Resultaat, wij hebben met ons plat schrift compacte woorden en letters, maar ook
spaties, koppeltekens, noem maar op... Landen zoals Japan, waar schrift ooit enkel verticaal was, is zeer uitbunding van vorm. En heeft het in schrift zoals hiragana en katakana deze eigenschappen deels behouden, maar hebben ze niet aan spaties gedacht. Gevolg... willen die slimme rakkers ook Engels lezen en schrijven, blijken ze nu toch ook dyslexie te hebben. (Vroeger dacht men daar dat dyslexie zeldzaam en voor dommerikken was, maar mensen met een ergstige achterstand hebben vaak ook serieuze problemen met visueel-ruimtelijke oriëntatie, en hiragana leest gewoon makkelijker.)
Om maar te zeggen, ik denk niet niet dat ons brein minder hard werkt om dit soort speltoufen te lezen. Alles staat op een lijn en heeft een beetje de dezelfde vorm, meer nog, er staan soms reeeeesems letters na elkaar. Hoeveel e's waren dat? Vamzeflsprekend dat de volgorde niet klopt of dat woorden korter en langer worden. Je kan de uiteindes wel lezen, maar als je moet eerst alle mogelijke woorden herinneren die soms superveel op elkaar lijken om het woord echt te zien. Nulletjes tellen is al helemaal een ramp.
Meer nog, zelfs als we er naar spelfouten zoeken vinden we ze niet. Allé verdubbelingen in mijn comment merkt je door deze eigenschap al helemaal niet op als je brein er van uit gaat dat je zo lang in de boeken gestaard hebt dat je een beetje scheel kijkt. Of dat verdubbelingen worden samengevoegd die grammaticaal wel nodig zijn maar eigenlijk voor schoon schrift niet door de boegen kunnen.
Bij dyslexia merk je ook dat veel neologisme uit verdubbelingen bestaan. En als we om de uiteinden van samengestelde woorden te lezen, dan ook nog de voor- en achtervoegels moeten afsplitsen gaan mensen met dyslexie, zonder dominant oog, natuurlijk fouten maken. Alzeker wanneer dezelfde lettergrepen vaker terugkomen gaan woorden nieuwe woorden worden en woorden met gesloten 'op' en 'en' in 'poppen', en een 'en' en een 'en' in 'ennen', en een 'op' en een open 'op' opeen in 'ophopen' opeens ophopen. en 'op' en 'en' en 'open' en 'opeen' opeen. en opeens een 'en' op een 'open', en 'een' op een 'opeen' óp een 'één', 'eens', en 'opeens' ophopen, 'open' en 'opeens' opeens 'openen' en eens 'openeneens' en 'opens' worden.
[Reactie gewijzigd door Mijiru op 22 juli 2024 16:05]