Redactieblog: hebben 3d-printers ons verwend?

Het is mei en dat betekent vakantiegeld. Na een paar jaar weinig met 3d-printen te hebben gedaan, mag ik daarom van mezelf een 3d-printer uitkiezen. Mijn firstworldproblem: ze zijn allemaal zó goed tegenwoordig – is het dan raar dat ik een nagenoeg perfect model wil?

Mijn tweaker-dna reikt verder dan telefoons en tablets. Ik heb een flink aantal retro-emulatorhandhelds, meerdere (oudere) handhelds van de grote merken (die ik soms repareer) en ik vind solderen een bijzonder ontspannende bezigheid. Last but not least: een aantal jaar geleden had ik een stuk of wat 3d-printers staan. Vandaag de dag zijn dat er nul.

Omdat het mei is en veel mensen in loondienst – waaronder ikzelf – een extraatje ontvangen aan het eind van de maand, heb ik me voorgenomen om een nieuwe printer uit te zoeken. Niet zo'n apparaat dat papier bedrukt en nooit werkt wanneer je 'm nodig hebt, maar een machine die minstens net zoveel herrie maakt en waarmee je oneindig veel leuke en/of praktische objecten kunt printen.

Op kantoor hebben we daarvoor een Bambu Lab X1C staan en die kunnen we in principe gewoon gebruiken, maar ik wil zelf weer iets in huis hebben. Mijn dagen van urenlang aan zo'n 3d-printer zitten tweaken zijn wel voorbij (haha, dat zeg ik nu). Daarom wil ik het liefst een machine die betrouwbaar doet wat hij moet doen. Op hoge snelheid. Met hoge kwaliteit. Gebouwd op een coreXY-platform. En met zo min mogelijk lawaai.

Een jaar of wat geleden werd ik vast uitgelachen om deze wensenlijst. De eerste keuze van velen was de Ender 3: een erg basaal model dat niet eens beschikte over stille drivers of een bed leveler. Mijn allereerste printer was de opvolger daarvan, de Ender 3 V2. Daarna volgden er Prusa Mini+-modellen, machines van Flashforge, een FLSun Super Racer en tot slot nog een TwoTrees Sapphire Pro. De meeste hiervan werden uiteraard gemod.

Wat ik probeer te zeggen is dat mijn kader vrij breed is en ik me vooraf voorstelde dat het uitzoeken van een nieuw model vooral leuk en makkelijk zou zijn. En dus niet lastig en frustrerend, wat het uiteindelijk wel blijkt te zijn. Dat komt voor mijn gevoel doordat 3d-printers van nagenoeg alle merken simpelweg ontzettend goed zijn geworden.

De keuze is reuze

Als ik nu naar de beschikbare opties kijk, hebben veel ervan gemeen dat het coreXY-machines zijn, die ontzettend snel kunnen printen en tegelijkertijd een degelijke kwaliteit prints produceren. Mooi! Dan kies je toch gewoon de goedkoopste?

Nee. Het liefst steun ik Prusa, omdat ze erg transparant en veelal opensource werken, maar de Prusa Core One+ kost minimaal dubbel zoveel als andere opties. Mijn euro's geef ik om precies diezelfde reden minder graag aan Bambu Lab. Dan blijven merken zoals Creality over, maar die slingeren voor zover ik kan zien nog steeds aan de lopende band printers de wereld in, waarbij oog voor detail of de kwaliteitscontrole af en toe verloren gaat.

Dan zijn er nog kwaliteitsdingetjes. Ik schrijf bewust 'dingetjes', omdat 3d-printers ons – althans zo lijkt het – verwend hebben. Nu moet ik opeens een onderscheid maken op basis van randzaken, zoals het aantal graden van de stappenmotortjes, hoe goed de circulatie van lucht binnen de printcabine is en hoe deftig de multi-material addon van de fabrikant in elkaar zit. En voor mij het belangrijkste: vfa's en wat fabrikanten precies doen om die te voorkomen.

Hieronder staat mijn shortlist tot dusver. Let op dat ik deze zelf heb opgesteld op basis van een combinatie van specsheets, YouTube-video's en ervaringen die ik online lees.

Wellicht zitten mijn onderbuikgevoelens en aannames er mijlenver naast. Verder zijn er vast interessante modellen die ik over het hoofd zie. Mocht ik dus verborgen parels gemist hebben, dan hoor ik het graag.

Voor nu ga ik weer even verder met het bladeren door forumtopics, voor- en nadelen tegen elkaar afwegen en proberen mezelf ervan te weerhouden om onnodig veel geld aan de Prusa Core One+ te spenderen.