Mafia II

In de ontmoetingen met die verschillende gangsters ligt direct het sterkste punt van Mafia II. Elk hoofdstuk is voorzien van een flinke portie tussenscènes en die zijn stuk voor stuk een lust voor het oog. De beelden zijn fraai, het geluid is overtuigend en de lipsynchronisatie prima. Dat alles zorgt ervoor dat Mafia II tijdens de tussenfilmpjes meer lijkt op een maffiafilm dan op een game, waardoor het spel als een interactieve maffiafilm aanvoelt: je bent de hoofdrolspeler in je eigen versie van The Godfather, A Bronx Tale, Goodfellas en The Soprano's.

Het helpt dat Mafia II op elk punt voldoet aan de stereotypen waarvoor die films en series de grondleggers zijn geweest. De mafiosi praten met het herkenbaar Italiaans-Amerikaanse accent en zelfs de karaktertrekjes van de verschillende personages komen overeen met types die je al kent uit films, series of games. De agressieve stommerik duikt bijvoorbeeld op, terwijl Vito ook de herkenbare mafia-opa tegenkomt. Juist deze herkenbaarheid zorgt ervoor dat Mafia II zo goed aanvoelt en zo meeslepend is. De personages kloppen, de gesprekjes over koetjes en kalfjes, zoals over het plaatselijke honkbalteam, kloppen en zorgen ervoor dat je je in no-time personificeert met Vito.

Mooie stad

De prima sfeer wordt versterkt door de twee onderdelen die eveneens ongelooflijk sterk zijn: de stad waarin Mafia II zich afspeelt en de soundtrack. Empire Bay is, zo schreven we al een paar keer, een mix tussen New York en Chicago, al haalden wij vooral New York eruit en Chicago heel wat minder. Little Italy, Chinatown, het Empire State Building en Yankee Stadium: allemaal zitten ze, al dan niet onder een net wat andere naam, in het spel. Ook hier geldt dus weer herkenbaarheid troef. De stad is verder prachtig vormgegeven en ook groot. Het is zeer de moeite waard eens een hoog punt op te zoeken en over de stad uit te kijken: misschien nog net niet adembenemend, maar het komt in de buurt. Een leuk detail is dat je vanuit de hoogte nog steeds bedrijvigheid op de grond ziet. Niet elke auto wordt weergegeven, maar je ziet nog steeds auto's rijden. Dat is noemenswaardiger dan het op het eerste gezicht lijkt; in de meeste games zie je, als je op een hoog gebouw staat, op de grond niets meer gebeuren.

Het hoge detailniveau is dan ook een ander sterk punt van Mafia II. Loop over straat en je waant je inderdaad in het New York van de jaren veertig en vijftig, met geloofwaardige reclame-uitingen en mensen die op straat bezig zijn met hun eigen leven. Het detailniveau wordt nog eens onderstreept als je de jaren vijftig bereikt in het spel en Empire Bay er ineens een stuk fleuriger uitziet. De reclame-uitingen zijn vrolijker, de kleding mooier en de auto's sneller en niet onbelangrijk: de muziek een stuk sneller, harder en vrolijker.

Maffiamuziek

We hebben zelden een sterkere soundtrack gehoord als in Mafia II. Het spel bevat ongeveer tweehonderd gelicenseerde nummers uit die tijd en de ene na de andere klassieker knalt door de krakende speakers van de auto's, die je trouwens ook kunt verzamelen. Frank Sinatra en Dean Martin worden afgewisseld met wat wij zouden omschrijven als 'typische maffiamuziek' als 'Ché La Luna' en meer van dat soort nummers. Ook leuk: het eerste deel van het spel speelt zich af tijdens de oorlogsjaren, wat op de radio tot uiting komt door nieuwsberichten over het oprukkende Geallieerde leger en nationalistische liederen van de ten strijde trekkende soldaten.