Door Yannick Spinner en Jelle Stuip

Feedback • 17-10-2026 06:00 6

Sfeervol doelloos

Over the Hill Review

17-10-2026 • 06:00

Multipage-opmaak

Vista's en omgevingsgevaar

Over the Hill

Over the Hill is een sfeervolle low-polyversie van realistische modderrijsimulators als MudRunner, maar mist de nodige diepgang. De game laat spelers los in vijf omgevingen, die bij wijlen prachtig maar ook een beetje eentonig zijn. Ook in de diverse auto's rijden voelt grotendeels hetzelfde. Een lineair upgradesysteem helpt daar niet bij. Dat neemt niet weg dat de verborgen kracht van Over the Hill in de multiplayer zit. Het vrij simpele offroaden maakt dan plaats voor hilarisch geklungel en verbroederend samenspel. Speel Over the Hill dus vooral met vrienden, of trotseer de relaxte en niet al te gecompliceerde offroadgame in je eentje, met die voorkennis en op eigen risico.

Pluspunten

Minpunten

Getest

Over the Hill, Windows

Prijs bij publicatie: € 24,99

Bekijk product

Bekijk alle uitvoeringen (3)

Het heeft iets om met een 4x4 over te smalle bergpassen te rijden, terwijl je uitkijkt op een waterval die in de onderliggende vallei uitmondt in een pittoresk meer. Veel tijd om van het uitzicht te genieten heb je alleen niet, want voor je het weet zit je weer vast in een net iets te diepe plas modder, zand of sneeuw.

Dat is de centrale en verslavende gameplayloop van de stressvolle maar tegelijkertijd heel relaxte low-poly offroadrijsimulator Over the Hill: een afwisseling van prachtige vista's en het omgevingsgevaar dat daarin schuilgaat. Die kleurrijke omgevingen bieden helaas weinig diepgang.

MudRunner-achtige game

Lekker door allerlei onherbergzaam terrein baggeren met uiteenlopende voertuigen: voor mij en Jelle definiëren de MudRunner-games dit subgenre van autorijgames. Over the Hill volgt die formule en in beginsel zijn wij dan hartstikke blij.

Dat gaat een beetje zo: je rijdt om een of andere reden door gruwelijk terrein en net als je het eindpunt van het veel te smalle bospad lijkt te zien, kom je vast te zitten. Game over? Je ziet de enorme afstand die je wéér moet afleggen al voor je en zoekt wanhopig naar een verloren boomstam om je lier naartoe uit te rollen.

Stukje bij beetje en met doordraaiende wielen ploetert je wagen zich uit de drek, net binnen bereik van een ankerpunt. Dankzij de verdwaalde boom takel je de auto gehavend uit de plas. Wanhoop maakt plaats voor euforie en de rit kan weer verder. Maar binnen de kortste keren slaat de blijdschap weer om. Opnieuw zit je vast in een net iets te diepe plas, maar nu zonder ankerpunt om je te redden. Gelukkig heb je elkaar nog (waarover later meer).

MudRunner-games – en in mijn optiek dan vooral SnowRunner – hebben die gameplay geperfectioneerd. Over the Hill laat zich duidelijk inspireren door die franchise met dezelfde basisprincipes zoals de lier, dezelfde controls en veel van dezelfde missies. Maar onder de motorkap zit geen diepgaande simulatie van terrein. Het zal echt aan je verwachtingen van de game-ervaring liggen of dat een probleem is.

Jelle

"Ik ben iemand voor wie dat een probleem is! Er zijn challenges die lang en moeilijk zijn. Je bent er twintig minuten aan kwijt en kunt tussendoor niet opslaan. Het pad is steil, je komt vast te zitten en zult je lier moeten gebruiken. De uitdaging is er dus, maar het low-poly terrein geeft je totaal geen indicatie van waar je nou wel of geen grip hebt. En regent het? Dan hebben je banden nog minder grip, maar behalve de diagonale lijnen in beeld, die regen moeten voorstellen, ziet je omgeving er nog hetzelfde uit. Met de challenges lijkt de game de simulatiekant op te willen, maar uiteindelijk berust bovenkomen eerder op toeval dan op vaardigheid."

Het gaat niet om de bestemming, maar om de reis?

In tegenstelling tot de MudRunner-games is er namelijk geen onderliggend doel. Je bent niet bezig met iets bouwen, een route openen of specifieke grondstoffen vervoeren. Zoals de een beetje willekeurig aanvoelende enorme gouden Boeddha het tijdens de tutorial van Over the Hill uitlegt: "Je bent hier om offroad te exploreren." Niet meer en niet minder.

Herspeelbaarheid op komst

De ontwikkelaar Funselektor laat weten dat spelers binnenkort ook beloningen krijgen als ze Challenge Trails opnieuw volbrengen. Dit moet de game herspeelbaarder maken.

In je tijd met deze game ben je doorgaans bezig om de vijf maps verdeeld over twee regio's vrij te spelen. Dit doe je door spawnpunten genaamd Cabins te bezoeken. Onderweg kom je organisch kleine quests tegen, zoals een vastgelopen voertuig uit de modder trekken, een uitzichtpunt bereiken of een uitdagende vooraf bepaalde route afleggen. Als je eenmaal alles hebt vrijgespeeld, ga je door naar de volgende locatie. Je zou in theorie verder kunnen exploreren, maar de Point of Interest-vraagtekentjes op de map zijn zo geplaatst dat je bezienswaardigheden na die eerste ronde echt wel gezien hebt.

Ik schrijf dat je organisch quests tegenkomt, maar dat is eigenlijk helemaal niet zo. Ieder Point of Interest is dus op de map zichtbaar, maar bijna iedere bezienswaardigheid ligt in de praktijk ook nog eens aan een weg of pad. Voor een game die fundamenteel om exploreren draait, moet je ironisch genoeg eigenlijk vooral de gebaande paden volgen.

Legendarische 4x4's

Dat doe je met een vrij diverse selectie aan voertuigen. De meeste wagens zijn knipogen naar legendarische 4x4-wagens uit de jaren '60 tot '80. Denk aan de Land Rover Defender of Toyota Land Cruiser (maar dan net iets anders omdat het niet om officieel gelicenseerde auto's gaat). Er zitten ook wat exotischere opties tussen, zoals een klassieke Mercedes T2-camper en minder bekende terreinwagens als Das Mammoth (in het echt de Unimog), het auto-equivalent van een berggeit. Die auto's speel je vrij door de quests die je in de spelwereld tegenkomt te volbrengen.

Een echte reden om ze vrij te spelen – behalve het shotje dopamine – is er niet echt. De auto's voelen binnen hun specifieke klasse allemaal vrijwel hetzelfde aan. Het is mij onduidelijk wát de technische verschillen tussen de wagens zijn, omdat de game ook geen informatie daarover geeft. Bij de voertuigselectie staat naast een 4x4 bijvoorbeeld niet dat hij goed door de modder rijdt en een lage topsnelheid heeft.

Jelle

"Inderdaad, de auto's zweven en zwalken op onvoorspelbare wijze over het low-poly terrein. Daarbij maakt het voor mijn gevoel niet uit welk voertuig binnen dezelfde klasse je kiest. Ook tussen de klassen is het verschil subtiel. We kwamen er pas tijdens een co-oppotje achter dat een pick-up net wat beter de berg op kwam, maar een fractie lagere topsnelheid had dan de Land Rover Defender."

Ik mis wat statistieken om die vermoedelijke nuanceverschillen tussen de wagens in één oogopslag te kunnen zien. Aan de andere kant is het een arcadegame, dus heel erg is dat gemis nu ook weer niet.

Upgrades en consumables

Er zijn wat lineaire upgrades om een cosmetisch leuke auto ook beter te maken. Iedere quest levert upgradepunten op, zogenoemde Pebbles. Daarmee kun je ieder voertuig een betere motor, banden, ophanging, lier en water- en schadebestendigheid geven. Je moet iedere auto individueel upgraden en de upgrades verschillen niet tussen voertuigen.

Een leuk detail: je kunt enkele verbruikbare hulpmiddelen meenemen op avontuur. Denk aan planken om een stuk te overbruggen, een ankerpunt om jezelf te kunnen redden of een krik om jezelf eenmalig rechtop te zetten. Dat geeft je wat troeven voor een uitdagende klim.

Gebrek aan diepgang

De overige beloningen in Over the Hill zijn nadrukkelijk cosmetisch. Het is vooraf onduidelijk wat voor soort beloning je krijgt per quest. Je bent dus onderworpen aan wat willekeur, wat je dwingt om blind iedere quest te doen. De cosmetische items lopen uiteen van een volledig nieuw attribuut voor op je dak tot een ander toetergeluid, en van een lollige antenne tot een ander soort modderflappen voor bij je wielen.

Dat systeem werkt hartstikke goed. De opties zijn niet zo absurd als in bijvoorbeeld Rocket League, maar meestal ook niet al te realistisch, zodat je wat grappige eigen creaties kunt samenstellen. Zo kun je naar hartenlust doen alsof je een verstrooide hotdogverkoper met eigen foodtruck in de hooglanden van Canada bent, of een bloedserieuze kampeerder die de Sahara met zijn truck trotseert.

De accessoires en attributen zijn gelukkig universeel. Die hoef je dus niet voor iedere auto opnieuw te verdienen. Daarnaast kun je andere kleurtjes lak verdienen die per auto uniek zijn. In totaal zijn er zo'n 150 cosmetische items per auto, waarvan het grootste deel universele attributen zijn.

Jelle

"Veruit de meeste punten die je bezoekt, geven je cosmetische upgrades, waarbij je 'upgrades' tussen dikke aanhalingstekens kunt zetten. Dat je een kano achter in de pick-up kunt gooien of alvast de kerstverlichting op kunt hangen is leuk. Maar om nou een half uur over een bergkam te ploeteren om uiteindelijk weer diezelfde bullbar in een net iets andere kleur vrij te spelen, voelt als je tijd verdoen. Had er échte upgrades van gemaakt, zoals een motorische verbetering of een andere band of versnellingsbak. Dat had het een stuk leuker gemaakt om ze te verdienen en had echt impact gehad op de gameplay."

Ondiep modderplasje

Die grote selectie aan cosmetische items biedt de game wat progressie, als exploratie je niet gemotiveerd houdt. Ook het rijden zelf zou zo'n drijfveer moeten zijn, maar ik betwijfel of het de gemiddelde blubbercoureur lang zal blijven boeien.

Het voelt namelijk alsof voertuigen een beetje over de grond zweven of glibberen. Omdat de game zo uitgesproken low-poly is – dat wil zeggen met weinig visueel detail – lijkt het vaak willekeurig welke heuvel ik wel en niet op kan rijden. Heeft regen of sneeuw invloed op mijn grip? Ongetwijfeld, maar ik kan het niet op de grond zien. Opnieuw: het is een indiearcadegame, dus je mag geen simulatie op SnowRunner-niveau verwachten. Maar dat betekent wel dat rijden minder bevredigend voelt dan misschien de bedoeling is.

Goede vibes en co-op

Om toch even op die low-polystijl terug te komen: ik vind hem wel leuk bij de game als geheel passen. Over the Hill is duidelijk bedoeld als relaxte modderrijervaring die vibes belangrijker vindt dan simulatie. En die vibes zijn goed.

Zoals vermeld zijn er twee regio's. Het herfstachtige Canada met besneeuwde bergtoppen en grassige heuvels heeft drie maps, elke net iets moeilijker begaanbaar dan de vorige. Algerije heeft twee maps: spelwerelden overladen met woestijn, stenen en de sporadische oase. Die tweede regio is visueel minder interessant omdat de werelden wat leeg aanvoelen.

Over the Hill komt dus vooral tot zijn recht in de bergen van Canada. Weerseffecten, zoals zware sneeuwstormen en zwiepende low-poly bomen, en rondrennend wild geven de game daar een levendige sfeer. Hoewel die weerseffecten weinig invloed op de gameplay zelf hebben – behalve als er een dik pak sneeuw valt – houden die uitgesproken effecten de al snel voorspelbare spelwerelden langer interessant. Als die sneeuwstorm dan plaatsmaakt voor een bewolkte, rustige dag, krijgt de game ineens een zensfeertje. De countryachtige gitaarmuziek werkt dat slim in de hand.

Het beste in multiplayer

De sfeer is veruit het best als je die deelt met vrienden. Zoals vermeld mist Over the Hill vaak wat intrinsiek motiverende spelelementen. Een overmoedige vriend die de smalle bergpas met iets te veel bravoure neemt en een paar verdiepingen lager op de kop tot stilstand komt, biedt nieuwe motivatie: lachen om elkaars blunders en elkaar de berg op helpen.

Want net als in de MudRunner-games kun je Over the Hill het beste samen spelen. Je trotseert in een door een medespeler gehoste spelwereld dan het onherbergzame terrein. Dat kan hilarische momenten opleveren, bijvoorbeeld wanneer de een vastzit tussen twee rotsen en de ander in een reddingspoging volledig van de berg af kukelt.

Ik krijg dan ook de indruk dat de game echt bedoeld is om co-op te spelen. Het gaat prima alleen, maar die extra reddingslijn (letterlijk, want de lier draait overuren in multiplayer) is gameplaytechnisch ontzettend fijn om te hebben. Alleen is het spel soms echt moeilijk en onvoorspelbaar. Uiteindelijk smaakt de gezamenlijke overwinning van een bergtop bereiken ook des te zoeter, want je hebt het samen voor elkaar gekregen.

Jelle

"Gedeelde smart is halve smart: deze game wordt echt zoveel leuker als je hem met meerdere mensen speelt. Het is veel minder frustrerend dat je zwevende en zwalkende voertuig voor de zoveelste keer de diepte in stort omdat die ene steen juist wél spekglad bleek te zijn, als je weet dat je er niet alleen voor staat. Yannick staat er in zijn als ijscowagen uitgedoste camper immers klaar voor om je te hulp te schieten."

Conclusie

Over the Hill is een gezellige maar ondiepe rijsimulator die grotendeels bereikt wat het spel beoogt. Omgevingen – en dan vooral de Canadese maps – zijn sfeervol, kleurrijk en visueel interessant. De uiteenlopende voertuigen kun je jolig of serieus personaliseren en zeker in de multiplayer is de game gewoon zeer vermakelijk. Ook werkte het spel in die modus regelmatig op mijn lachspieren.

Maar onder de motorkap ontbreekt een hoop. Laat me vooropstellen dat dit een arcade- en indiegame is die niet bedoeld is om de simulatie van MudRunner te overtreffen. Toch had ik wat meer variatie in de voertuigprestaties en wat diepgaandere rijsimulatie willen zien. En voor een game die exploratie als centrale doelstelling heeft, had ook dat aspect misschien wat meer uitgewerkt mogen worden.

_{Redactie: Yannick Spinner, Jelle Stuip • Eindredactie: Marger Verschuur}