Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 78 reacties

Voor het eerst zijn wetenschappers er in geslaagd een exoplaneet vanaf de aarde te fotograferen met een ccd, in essentie dezelfde sensor die reguliere digitale camera's gebruiken. Op termijn moet dit het zoeken naar exoplaneten waar leven mogelijk is makkelijker maken.

De wetenschappers van de University van Arizona wisten de al eerder ontdekte exo-planeet Beta Pictoris b vanaf de aarde op de gevoelige plaat vast te leggen met de Magellan-telescoop in Chili, in combinatie met de Magellan Adaptive Optics VisAO-camera. De doorbraak is een belangrijke stap in het kunnen fotograferen van planeten op basis van zichtbaar licht. Dat is weer belangrijk voor het streven planeten te vinden die leven kunnen bevatten.

Tot nu toe konden exoplaneten vanaf de aarde enkel vastgelegd worden met infraroodsensors, die de hitte die planeten uitstralen detecteren. Nadeel daarbij is dat alleen jonge grote gasplaneten genoeg hitte afgeven en oudere afgekoelde planeten, die meer kans hebben leven te bevatten, niet te detecteren zijn. "Ons grootste doel is om fletse blauwe puntjes vast te leggen aangezien de aarde blauw is", zegt astronoom Laird Close in een verklaring. "Daar wil je naar kijken als je andere planeten zoekt: gereflecteerd blauw licht."

Beta Pictoris b cirkelt op negen keer de afstand tussen de aarde en de zon om zijn ster en de massa van de planeet bedraagt naar schatting 12 keer die van Jupiter. De temperatuur van de atmosfeer bedraagt 1427 graden Celsius, zo kon op basis van de afbeeldingen bevestigd worden. Het stelsel waar Beta Pictoris b onderdeel van uitmaakt bevindt zich 63,4 lichtjaar van de aarde. "Ons beeld heeft het hoogste contrast tot nu toe van exoplaneten die zo dicht bij hun ster zijn", aldus Jared Males van de Universiteit van Arizona.

Beta Pictoris bMAG VisAO-telescoop

Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (78)

Ziek, ik wist niet dat er zulke zware planeten bestonden en geen gasplaneet zijn, of snap ik het stukje verkeerd?

[Reactie gewijzigd door SarcasmeMeester op 6 maart 2014 17:42]

Beta Pictoris b, de planeet waar het om gaat hier, is waarschijnlijk wel een gasreus, zie bijvoorbeeld dit artikel :)

[Reactie gewijzigd door wildhagen op 6 maart 2014 17:50]

Ah tnx, ik denk al :) Het stukje lijkt namelijk een beetje te impliceren dat dit zo'n earth-like planeet zou zijn!
1427 graden lijkt me niet echt earthlike :P
hangt er maar vanaf wanneer je je snapshot maakt. Er was een tijd dat de aarde ook maar een gloeiende blob vloeibare materie was.

de benaming exoplaneet is niets anders dan een planeet die niet binnen ons zonnestelsel ligt.
9 keer de afstand tot zn ster en 12 keer de massa van Jupiter deden mij dat ook al doen vermoeden
als het broeikaseffect doorzet wel...
De grootste/zwaarste rotsachtige planeten worden geschat op zo'n 10 keer de massa van de aarde en daarmee tot ongeveer 2 keer de diameter van de aarde.

Een planeet die nog zwaarder is zou zoveel zwaartekracht "genereren" dat er ook zeer veel (waterstof)gas wordt aangetrokken dat niet meer kan ontsnappen. Hierdoor zou deze rotsachtige planeet vanzelf veranderen in een gasplaneet.
De druk in de atmosfeer zou overigens, bij een nog grotere massa, zeer groot worden en verondersteld wordt dat leven (in ieder geval zoals wij het, in het algemeen, kennen) daar niet meer mogelijk zou zijn.

Deze exoplaneet is trouwens nog net geen "mislukte ster". Gasplaneten met een massa van rond de 15 Jupiters zijn, naar alle waarschijnlijkheid, in staat om deuterium (waterstof-2; een isotoop van waterstof met een extra neutron in de kern) te fuseren in de kern. Deze "mislukte" sterren worden bruine dwergen genoemd.

Pas bij een geschatte massa van ongeveer 80 Jupiters is de druk in de kern zo enorm dat waterstof fuseert. Dan spreek je van een echte ster.
even carglass bellen die pompen er dan hars in en repareren die ster zo :D
Doe mij denken aan het boek 2010: Odyssey Two van Arthur C. Clarke waarin Jupiter verandert in een tweede zon in ons zonnestelsel. Wat een fantastisch sciencefiction schrijver was die kerel toch ... met voorspellende gaven die uiterst indrukwekkend zijn gebleken!

Odyssey Two gaat verder met het verhaal waar de bekende 2001: A Space Odyssey film (en boek) stopt.

Een aanrader voor iedereen die van wetenschappelijke verantwoorde sciencefiction houdt! Wat heb ik genoten van deze vier boeken!

[Reactie gewijzigd door Kain_niaK op 7 maart 2014 19:48]

Bruine dwerg, bruine ster.... van het een komt het ander ;)
ze verdwijnen uiteindelijk allemaal in een super massief zwart gat!
Geloof me, ik heb echt de grootst mogelijke moeite gehad om me niet te laten verleiden tot het maken van aanverwante opmerkingen. ;)
Blijft bizar dat ze de temperatuur op de graad nauwkeurig kunnen afmeten aan de hand van die pixels..
Dat doen ze op andere manieren. Als je bijvoorbeeld kijkt naar hoe de verschillende massa's t.o.v. elkaar bewegen (dat kun je met telescopen op aarde en satellieten over lange tijd meten), kun je een idee krijgen van de massa's van de lichamen. Die trekken elkaar namelijk aan afhankelijk van hun onderlinge massa. Als je weet welke elementen er veel voorkomen in het heelal (in sterren, planeten, etc.), dan kun je met een schatting van de diameter ook schatten welke stoffen er in de massa's zitten (dit kan ook met een spectraalanalyse, als dit kan op zo'n afstand). Zo kun je ook van een ster bepalen hoeveel warmte deze af geeft (vermogensdichtheid) en dus hoe warm het moet zijn op een planeet op een bepaalde afstand van de ster vandaan.

Dat is hoe ik nu 1-2-3 verzin hoe je het zou kunnen schatten. In werkelijkheid worden misschien hele andere meet- / schattingsmodellen gebruikt.

Het blijft inderdaad bizar dat ze dergelijke schattingen kunnen maken. 63,4 lichtjaar is niet veel in het heelal, maar echt bizar ver weg voor aardse begrippen.

[Reactie gewijzigd door erikieperikie op 6 maart 2014 18:04]

Je verhaal klopt voor een groot gedeelte (bepaling massa op basis van het emissiespectrum van de planeet), maar ter aanvulling:
Voor temperatuurbepaling van een planeet wordt uitgegaan van de temperatuur van een nabije ster (zwarte straler) met behulp van de wet van Stefan-Boltzmann en de hoeveelheid gereflecteerd licht (fluxdichtheid) dat van de planeet afkomt.

[Reactie gewijzigd door DaManiac op 6 maart 2014 18:45]

Maar ook toch de kleur wat de ster toont?
Dat is het emissiespectrum... :)

Bij sterren die zelf veel warmte uitstralen, kun je het zien aan de directe kleur.
Hoe blauwer de ster, hoe warmer.

[Reactie gewijzigd door DaManiac op 8 maart 2014 09:14]

Ze meten dus ook niet de huidige temperatuur maar die van 63,4 jaar geleden :+
Hoe weten ze dat de meting nauwkeurig was? Bellen ze ter controle met een astronaut ter plaatse?
Zulke metingen kun je wetenschappelijk onderbouwen (hoe wat waar ontgaat mij ook).
Net als dat je heel nauwkeurig de stelling van pythagros kunt toepassen en dit op zijn beurt weer kunt toetsen via andere manieren.
Ehm nee, er is een fundamenteel verschil tussen wiskunde en natuurwetenschappen. De Stelling van Pythagoras kun je bewijzen: geen mitsen en maren, dat was altijd geldig, is nu geldig en zal voor altijd geldig blijven; zowel op Aarde als waar dan ook.

Methoden om op gigantische afstand (bijvoorbeeld) de temperatuur te meten kun je wel testen / ijken door het bijvoorbeeld toe te passen op Mars en dan te vergelijken met een meting van een robot, maar je kunt nooit echt zeker weten dat het nauwkeurig is (totdat je er inderdaad een sonde langs stuurt). Er blijft altijd de kans dat de wetenschap een bepaald effect over het hoofd ziet, onterecht verwaarloosd of gewoon helemaal nog niet kent.

Als je het oorspronkelijke artikel erbij pakt dan zal daar als het goed is gewoon in staan welke methode is gebruikt om deze schattingen te maken. Waarschijnlijk zal er ook vermeld worden hoe nauwkeurig de schatting is.
Let ook even op dat, hoewel het er niet zo uitziet, 1427 °C eigenlijk een heel erg rond getal is: 1700 K en 2600 °F, maar dat moet wel haast toeval zijn :p. Als je "1700 K" ziet, dan wekt het meteen veel minder de indruk dat het op de graad nauwkeurig is.

@Krokant:
Het verschil is dat de wiskunde zegt "In een Euclidische ruimte geldt het volgende", terwijl de natuurwetenschappen zeggen "We nemen aan dat we in een Euclidische ruimte leven en als die veronderstelling klopt, dan geldt het volgende".
Van de andere kant kun je natuurlijk zagen aan de stoelpoten van het verschil tussen axioma's en randvoorwaarden. Ja okee, "Pythje" geldt alleen in een Euclidische ruimte... maar het geldt ook alleen maar voor een driehoek met een hoek van 90°. Op een bol gaat het mis, maar als die hoek geen 90° is dan gaat het net zo goed mis.
Hoewel het een interessante discussie is wil ik er hier niet te diep op ingaan; gegeven het oorspronkelijke artikel raken we nogal off-topic.

@twop:
Het was een voorbeeld... (Ik weet niet of ik het met je argumentatie eens ben, daar moet ik over denken.)

@Amped:
Pytje, "er is geen grootste priemgetal", lim n->inf (1+1/n)n = e, etc, etc, etc zijn allemaal 100% bewezen. Er is geen enkele natuurwet waarvoor dat geldt (of, ooit kan gelden). Lijkt mij een fundamenteel verschil...

Maar, zoals ik zeg, offtopic ten opzichte van het originele artikel. Als iemand het er verder over wil hebben: maak ergens een thread aan waar het wel mag en PM me de link, dan kunnen we verder discussiëren.

[Reactie gewijzigd door robvanwijk op 7 maart 2014 00:13]

Even kommaneuken: het klopt dat je de stelling van Pythagoras kan bewijzen, maar dat doe je dan bijvoorbeeld onder de aanname van Euclidische meetkunde (die opnieuw van een aantal axioma's vertrekt). Net zoals je in de natuurkunde een hele theorie opbouwt op basis van een aantal basiswetten die als correct aangenomen worden (bv. wetten van Newton voor klassieke mechanica, wetten van Maxwell voor elektromagnetisme, ...) vertrek je in de wiskunde ook vaak van zulke wetten/axioma's. Ze zijn misschien triviaal voor Euclidische meetkunde (maar... er bestaan andere meetkundetheorieen!), de universele geldigheid die je aanhaalt is dus niet zomaar een gegeven ;).

Wat dat betreft verschillen natuurkunde en wiskunde niet zoveel (en dat is belange niet het enige raakvlak...).

[Reactie gewijzigd door Krokant op 6 maart 2014 20:28]

Maar het toeval wil dat we waarschijnlijk helemaal niet in een euclidische ruimte leven. Ruimte-tijd is gekromd.
Dat is heel leuk wat je nu zegt. Maar er is geen fundamenteel verschil tussen wiskunde en natuurwetenschap. Wiskunde is een middel, Natuurwetenschap is een benadering. Echter berust het laatst genoemde grootendeels ook op Wiskunde.

Daarnaast gaat het in de wetenschap om het benaderen van de waarheid. Vrijwel niets is voor 100% bewezen. Zwaartekracht ook niet. Vandaar dat deze manier van meten prima wetenschappelijk te onderbouwen en te toetsen is en is deze benaming ook correct in deze context.

[Reactie gewijzigd door Amped op 6 maart 2014 23:05]

Maar hoe kan je dat dan toetsen :? Ik ben daar gewoon benieuwd naar. Als je een tweede meting met dezelfde apparatuur doet kun je niet zeggen dat je bewijs hebt: in de apparatuur kan beide keren een meetfout optreden.

Ik ben het overigens niet eens met jouw definitie van wetenschap, dat is echt een klap in het gezicht van een heleboel wetenschappelijke onderzoekers.
Het gaat niet alleen om correctheid, maar om voorspelbaarheid. Als de temperatuur elke dag hetzelfde is, dan kun je er sterk ervan uitgaan dat er een stabiele temperatuur is. De temperatuur is dus wel voorspelbaar, en dat is een pragmatische eigenschap wat je dan hebt gevonden waar iedereen wat mee kan.

Als er inderdaad een meetfout wordt gevonden, dan kunnen alle temperaturen gecorrigeerd worden zonder dat het een overduidelijke impact heeft op dat ene pragmatische eigenschap van voorspelbaarheid.

En zijn definitie van wetenschap is absoluut niet fout, in de wetenschap kun je niets *zeker* weten, er zal altijd een niveau van onzekerheid zijn. Dit door middel van onze eigen interpretatie van de realiteit en de meetinstrumenten. De wetenschap is hierdoor juist zo flexibel, zodra er iets anders is aangetoond kan het inzicht doen veranderen.
Als je een tweede meting met dezelfde apparatuur doet kun je niet zeggen dat je bewijs hebt: in de apparatuur kan beide keren een meetfout optreden.
Klopt, daarom wordt die apparatuur eerst geijkt.
B.v. apparatuur om uit het lichtspectrum de temperatuur te bepalen wordt eerst geijkt op voorwerpen waarvan je de temperatuur op een andere wijze kunt controleren, zoals een gasvlam waar je een nauwkeurige thermometer in kan hangen. Wanneer je apparatuur betrouwbaar werkt op een gasvlam en andere voorwerpen waarvan je de temperatuur betrouwbaar kunt controleren weet je dat je apparatuur ook voor voorwerpen werkt die te ver weg zijn om de temperatuur op een andere manier te meten.
Nja is dat wel zo? Pixels zijn een visueel resultaat van de informatie die de sensor(en) binnen krijgen gemaakt voor ons om het te kunnen begrijpen wat de sensor ziet. Je kan die rauwe data van de sensoren ook op andere manieren gebruiken. Het is niet zo (denk ik) dat ze kijken naar dat plaatje en dan met de eyedropper die blauwe pixels aanklikken en kijken hoe blauw ze zijn en daar de temperatuur vandaan halen.

[Reactie gewijzigd door Atmosfeer op 6 maart 2014 17:54]

Dat deden ze al op een andere manier waarschijnlijk, kijken welke IR-straling ie uitzendt, dat geeft de temp heel mooi weer. Verder is de onnauwkeurigheid hier niet gegeven, maar ik gok dat een graadje of 100 heel aannemelijk is... Sowieso al omdat ie zo groot is, en de variatie dus flink is. Massa zelf is ook altijd onnauwkeurig, ivm baan van het ding. Gegeven massa is minimaal (en ook maximaal, aangezien nog grotere planeten ofwel stralen ofwel een snelle dood sterven...
Ik denk niet dat de temperatuur op de graad nauwkeurig is maar dit enkel door een vertaling zo lijkt.
De temperatuur is ongeveer 2600 graden Fahrenheit.

The new images of this planet helped confirm that its atmosphere is at a temperature of roughly 2600 degrees Fahrenheit (1700 Kelvin).

[Reactie gewijzigd door solomo op 6 maart 2014 19:20]

Inderdaad. Zie hier het verschil tussen iemand die 2 talen kent, en een vertaler.

"roughly 2600 degrees Fahrenheit (1700 Kelvin)" wordt door Olaf vertaald als 1427 graden celcius. Ietwat lachwekkend.

Maak er dan "ongeveer 1400 graden celcius" van.
Tja een ster kan per definitie niet zwaarder zijn dan 1,4 x de massa van de zon.
Pardon?

http://www.skyandtelescope.com/news/98927839.html

Het geldt misschien voor een witte dwerg maar, ondanks dat zij de meerderheid van de sterren vertegenwoordigt, is zij zeker niet het enige type ster dat aan de hemel te vinden is.

Een witte dwerg is het uitdovende restant van een middelzware main sequence ster (0,5 to 8 keer de massa van de zon). Deze main sequence sterren (waarin waterstof gefuseerd wordt tot helium) ontwikkelen zich, tegen het eind van hun leven, tot rode reuzen. In deze fase gaan ze helium fuseren tot koolstof en zuurstof.

Aan het eind van deze fase wordt de buitenste laag (door toegenomen "zonnewind" en andere activiteiten in de ster) de ruimte ingeblazen. Als de massa te laag is om koolstof te fuseren blijft een kern over van koolstof en zuurstof die nog miljoenen jaren blijft nagloeien maar langzaam aan uitdooft. De witte dwerg.

Als de massa van een witte dwerg groter zou zijn dan 1,4 keer de massa van de zon dan overwint de zwaartekracht het van de afstotende kracht van elektronen. De boel wordt dan in elkaar geperst tot een neutronenster (of in extreme gevallen tot een zwart gat).

Echter heeft dit niets te maken met de maximaal mogelijke massa van een levende ster. Aangezien hierin fusie plaatsvindt is er een enorme kracht naar buiten toe gericht die voorkomt dat de ster instort. :)
Tja een ster kan per definitie niet zwaarder zijn dan 1,4 x de massa van de zon.
Of ik begrijp je verkeerd, of je zegt hier iets heel erg verkeerd.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ster_%28hemellichaam%29

"Er zijn wel veel zwaardere sterren, van 150 of meer keer de zonnemassa. De zwaarst bekende ster is R136a1, met een massa van 265 keer die van de Zon."
Huh? 1,4x?!?

Kijk hier maar eens naar en sta versteld......

http://www.wimp.com/starsize/
http://scaleofuniverse.com/

Ik vind dit altijd wel een mooi voorbeeld. Dan zie je ook de relatieve groottes van bijv een witte dwerg of een neutronenster.
Wooooow... Bestaan die sterren nog ja? Waarom horen we niks over de andere planeten/sterren , bijvb dat blauwe in dat filmpje... Nooit van gehoord of gezien... Damm... Wist niet dat ze zo groot waren.

Maar is er dan geen 1 die op aarde lijkt en te bewonen is?
[q]Maar is er dan geen 1 die op aarde lijkt en te bewonen is?[q]

Waarschijnlijk wel, maar de technologie is nog net niet ver genoeg gevorderd om ze aan te tonen. Er zijn wel een paar aannemelijk kandidaten, maar de onzekerheidsmarge is nog te groot.
Zal mij benieuwen, de aarde is perfect omdat zij zoveel verschillende elementen bezit maar de balans en daarmee bedoel ik de afstand die zij van de zon af staat is alles bepalend. Te dichtbij en ons water verdampt. Te ver weg en we kunnen alleen nog maar schaatsen.
Dus voor elke planeet waar ook in het universum is het de balans in alle verschillende elementen die de doorslag kan geven of er daadwerkelijk leven kan ontwikelen. Daarbij moet er ook een continuüm zijn, een draaiing zoals een Powerball doet in je hand, dit kenmerkt dan weer de seizoenen, dag/ nacht.. naar gelang de grootte van de planeet en het volume, kunnen deze verschillen met die bij ons hier maar vergeet niet, het universum evolueert en zal op den duur resultaat boeken al duurt dit nog want het heelal is relatief jong.
Maar een leefbare planeet die 2 maal zo groot is, langere dagen, langere nachten, een energiebron (zon) die langer zal bestaan dan onze, ik heb daar eigenlijk wel vertrouwen in.
Denk ook aan de kans van het ontstaan van leven op zich. Hoe groot is nu de kans dat er moleculen ontstaan die zichzelf kunnen repliceren?
Ik vergelijk het wel eens met je scherm vullen met random pixels en dan je eigen foto zien. ;)
Ook interessant is deze:

Stel je voor dat je een oneindig groot ruitjes-papier hebt, waarbij elk vakje ofwel zwart ofwel wit is. Dit is geheel random.

In bepaalde gebiedjes van 1000x1000 vakjes groot kun je op dit oneindige papier een geditherde foto van jezelf terugzien.

Nu kun je je afvragen hoe ver die gebiedjes gemiddeld van elkaar afliggen.

Deze vraag is dan analoog aan de vraag hoe ver "leven" van elkaar gemiddeld onafhankelijk zal ontstaan.
Is geen goede vergelijking, want als je kijkt naar het heelal en foto's van de Hubble, dan zie je behoorlijk wat fibonacci patronen in het heelal - terwijl simpel leven op aarde, ja ook planten - ook allemaal fibonacci patronen volgen.

Dus dat is op micronivo niet zover weg van hoeveel patronen in 't heelal eruit zien op macronivo.

In dat opzicht is het leven een simpel gevolg van hoe 't er op macronivo aan toegaat.
de analogie met het ruitjes papier is worst-case scenario

en voor de moleculen. Er zijn sterke aanwijzingen dat de bouwstenen voor dna in de ruimte (op kometen) gevormd worden. Dit maakt het voorkomen van zelf replicerend dna veel waarschijnlijker.
http://www.kennislink.nl/...omt-ons-dna-uit-de-ruimte
http://www.biomania.nl/evolutie/komeet-kan-bouwstenen/

verder is de aarde idd zo perfect (voor ons) omdat wij voor de aarde geëvolueerd zijn. We hebben al leven gevonden (op de aarde) op de meest ondenkbare plaatsen, met of zonder zon, met en zonder zuurstof.
aannemen dat vloeibaar water en zuurstof nodig zijn voor leven lijkt wat kortzichtig. waarom zou een chloor methaan ... bol geen paradijs kunnen zijn voor leven dat daar ontwikkeld?
zelfs hier op aarde is de hoeveelheid zuurstof eerder een afval product van het eerste leven
Objectief bezien zou je zeggen dat die kans extreem klein is. Maar wanneer je kijkt naar wanneer het oudste bekende leven is ontstaan op de Aarde, dan zie je dat dat is gebeurd is op het moment dat de Aarde net stabiel genoeg was om sporen van dat leven te bewaren.
Op zich een leuke kwestie om over te filosoferen: gebeurde het op Aarde zo snel omdat de kans erg groot dat leven ontstaat of is de kans extreem klein maar zijn er zo extreem veel planeten dat de kans weer groot is dat op één van die planeten (de Aarde) erg snel gebeurde. (Zoals de kans dat je de hoofdprijs in een loterij wint bv. 1 op 1 mln. is, maar er één gelukkige lotenkoper is wanneer je alle 1 miljoen loten verkoopt.)
Een heel goed punt.
Maar als het leven echt zo makkelijk ontstaat, dan is het wel vreemd dat wij op aarde tot nu toe maar 1 type bouwsteen hebben gevonden (namelijk die gebaseerd op RNA/DNA etc).
Daar heb je inderdaad het lastige punt te pakken.
Er zijn wel bouwstenen van DNA aangetoond in meteorieten en interstellaire gaswolken, maar dan nog kun je met die bouwstenen meerdere kanten op.
Een verklarink zou kunnen zijn dat RNA/DNA leven zoals wij dat nu kennen óf het eerst ontstond óf één of ander voordeel had waardoor het zich snel kon verspreiden. Eencellig leven zoals dat op Aarde voorkomt (de rest, zoals planten en dieren, ziet er leuk uit, maar stelt als deel van het totale leven op Aarde weinig voor en maakt daar nog maar relatief kort deel van uit) wordt in de verspreiding alleen maar gelimiteerd door de omstandigheden. En het eencellig leven zoals we dat hier kennen kan zich aan vrijwel alle op Aarde voorkomende omstandigheden aanpassen, zodat het vrijwel overal voorkomt. En al het organisch materiaal (en een verassend deel van het anorganisch materiaal) is voedingsmiddel/ grondstof voor de één of andere levensvorm, inclusief die levensvormen zelf.
Het is dus heel goed mogelijk dat meerdere soorten van leven op Aarde zijn ontstaan, maar dat die allemaal door 'ons' soort leven zijn overwoekerd en uitgeroeid. En wie weet is er ergens een hoekje waar de omstandigheden zo zijn dat op RNA/DNA gebaseerd leven genoeg aan zichzelf heeft en waar een paar cellen hun eigen manier hebben om zichzelf te vermenigvuldigen.

Dus zitten we hier omdat, zelfs wanneer de kans op het ontstaan van leven extreem klein is, dat toch wel af en toe moet gebeuren wanneer je ongeveer 100 miljard melkwegstelsels heb met elk ongeveer 100 miljard sterren? Of zitten we hier omdat de kans op het ontstaan van leven redelijk groot is wanneer de omstandigheden maar goed genoeg zijn en je een paar honderd miljoen jaar hebt om de boel op gang te krijgen?
Wanneer je ziet in welke omstandigheden leven op Aarde zich kan handhaven, hoe het zich aanpassen en hoe (relatief) snel het op Aarde is ontstaan, neig ik toch naar het laatste. Ik denk dat het in het heelal wemelt van planeten waar eencellig leven welig tiert. Of het ook verder gaat dan eencellig leven is nog maar de vraag. Eencellig leven ontstond vrijwel meteen toen op Aarde de omstandigheden redelijk stabiel werden, planten en dieren kwamen pas zo'n 3,5 miljard jaar later. De kans dat er leven ontstaat dat complexer is dan bacteriën is dus een heel stuk kleiner. En laten we het maar helemaal niet hebben over intelligent leven dat ons kan laten weten dat ze er zijn. Maar toch, wat één keer kan gebreuren op één van de 100 miljard sterren in één van de 100 miljard melkwegstelsels...
Zuurstof, water en vergeet de maan niet. Je kan wel zeggen dat de aarde een lot uit de loterij is. Ik zie er zo gauw nog geen tweede van.
Eigenlijk 'lijkt' onze planeet en maan een uiterst bijzondere samenstelling/verhouding te hebben. (lijkt, omdat we het nog niet ergens anders ook zo gezien hebben). Hoogstwaarschijnlijk omdat onze aarde een samensmelting van 2 protoplaneten is. Hoordoor zitten de meeste zware elementen in de aarde (flinke ijzeren kern) en de meeste lichte in de maan, welke naar verhouding (planeet-maan) een enorm grote maan is.

Vergeet ook niet Jupiter. Deze is ook van groot belang voor ons geweest. Deze fungeert soort van als stofzuiger van het zonnestelsel en vangt veel af wat naar de binnen-planeten toe wilt (denk o.a. rotsblokken / kometen)
Nou, dan weet je niet hoe groot het universum is, in ons sterrenstelsel zitten er miljarden sterren, maar er zijn ook miljarden sterrenstelsels, dus als de kans 0,00000000000001 % zal zijn zullen er nog vele hemellichamen zijn als aarde. (ps alles is +- he ;))

Dit is reactie op Obelink

[Reactie gewijzigd door polord1 op 8 maart 2014 18:58]

Hangt veel ook niet af van vele rand voorwaarden. De atmosfeer veranderd. Mars had meer atmosfeer vroeger dan nu.
aarde was vroeger ook keer ijsplaneet geweest.

En zuurstof was ooit in de 30% waardoor insect heel groot konden zijn met hun primitieve adem system
Men zegt dat we nu in soort gouden periode zitten.
Als het over Mars gaat heb je 't wel over 3.5+ miljard jaar geleden ongeveer.

Dus daar bemande missies naar sturen is compleet onnozel. Een robot sturen is handiger, want het hele Mars oppervlak wordt in dat opzicht compleet gemicrowaved. Dus dat gaat de ongelukkigen die zich daar willen gaan vestigen ook overkomen dan.

Wordt dan natuurlijk een realityserie die immens populair is, met maar 1 simpel voorspelbare afloop. De dood van degenen die naar Mars gaan. Enige vraag is hoe lang ze 't weten uit te zingen (als ze al levend weten te landen).
Dat ligt er maar net aan wat voor bescherming je gebruikt.
Het gevaarlijkste deel voor evt. Marsreizigers is de straling gedurende de reis naar Mars, omdat de bescherming het ruimtevaartuig al snel te zwaar maakt.
De aarde is perfect, omdat we het toetsen aan onze eigen eisen om te kunnen overleven. Het is niet vreemd dat deze ideaal zijn, daar wij door evolutie gevormd zijn.

Natuurlijk zijn er een aantal factoren van levensbelang, maar dat zijn er minder dan je zou verwachten. Kijk maar eens naar extremofielen. Dit zijn microorganismen die leven onder extreme omstandigheden. Voor veel soorten is zuurstof zelfs dodelijk.

Als je spreekt over intelligent leven, dan zullen er waarschijnlijk meer eisen zijn waaraan een planeet moet voldoen. Het organisme zal tenslotte voldoende energie moeten kunnen opwekken om de hersenen te kunnen onderhouden. hoewel evolutie hier misschien ook wel met een antwoord komt.
Zou het in de verre verre toekomst mogelijk zijn om daadwerkerkelijk een exoplaneet te kunnen fotograferen,
bv als ze een hubble bouwen maar 100 of 1000 x zo groot. Meer van, zou het techniesch mogelijk zijn?

En SarcasmeMeester , je moet eens weten wat er hier allemaal in het universum rondzweefd ;).
Ik hoop het zeer, en hoop dat ook nog mee te maken.

Zelf kreeg ik bij het zien van die 1e pixel foto de neiging te denken:

Lets's zoom and enhance!

Kan niet wachten op de tijd dat we bij zo'n planeet eens een kijkje kunnen nemen met onze telescopen.
Arizon? Is dat een nieuwe zon?
Bizar tof hoe ze zoveel kunnen zien/lezen/weten via zo'n pixelated plaatje.
beetje off topic, maar mag ik iets "wetenschappelijkers" adviseren (want sci is uiteraard meer fictie :Y) ) zoals
"The Universe" (2007-2012), "Known Universe" (2009) of iets van BBC Horizon :)
The Universe is nu net weer begonnen met nieuwe afleveringen.

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Universe_(TV_series)
Nee, dat is het geheime bastaardkindje van de Zon en Mars. :P ;)
Jij hebt zeker nog nooit naar de serie CSI gekeken ? ;)

Waar ik op doelde zijn de scenes waar men uit een plaatje van 3 pixels uiteindelijk het kenteken van een auto kan achterhalen en via de spiegeling van een zonnebril een reclamebord kan achterhalen waarna men dan weet waar het plaatje precies was genomen.

Deze techniek zal men hier ook hebben gebruikt :)

[Reactie gewijzigd door Juicy op 7 maart 2014 11:20]

@juicy

Ja en dan wordt er echt bij je ingebroken. Technische recherche kwam langs: "Goh, wollen handschoenen gebruikt. Ja dat is dan JAMMERRRRRRRR".

En weg waren ze.

Einde zoektocht inbrekers helaas.
Hmmm. Inderdaad nog nooit gezien. Ik kijk geen TV. Heb er wel van gehoord.
Misschien heb jij er iets te veel naar gekeken? ;)
Hoezo? Goeie sci-fi, a la Startrek? (serieuze vraag)
Volgens mij is er weinig mis met die website!

Het punt dat ik wilde maken is dat je vraagt om een antwoord terwijl het zo simpel is om het op internet te vinden! Zulke simpele vragen hoef je volgens mij niet te stellen!
Je Ghostery al bekeken? ;)
Nu wel, ga ik zeker eens een keer gebruiken. Vind het vooral interessant om te zien wat er allemaal gebeurd!

Ook even de wiki pagina gelezen . eigenlijk ben ik al gestopt na de eerste paar zinnen!
Ghostery is a cost-free privacy browser extension for Internet Explorer, Opera, Mozilla Firefox, Apple Safari, and Google Chrome owned by the advertising and privacy technology company Evidon.
Weetndus eigenlijk niet wat ik van het bedrijf er achter moet vinden...
Waar ik vooral op doelde bij jouw link was de waslijst aan sites die ik nog nooit gezien had (op mijn ghostery).
Ik blokkeer veel met dat kleine fijne progsel, maar toen ik op jouw link klikte waren er 20 (of zo) sites die nieuw waren. Allemaal add spul.
Vandaar dat ik meteen huiverig werd.
Scans leverde inderdaad niets op.
Maar ik blijf weg van zulke auto-links naar "we will search that for you".
Ik had het nog nooit gezien. Ik denk dat je daar beetje voorzichtig mee moet zijn.

Edit:
Dat Ghostery dan weer door een add bedrijf gerunt wordt is dan inderdaad weer vreemd. Ze blokkeren alleen anderen? OMG

[Reactie gewijzigd door HMC op 8 maart 2014 09:09]

Digitale camera's hebben toch een CMOS sensor?...
Ons grootste doel is om fletse blauwe puntjes vast te leggen aangezien de aarde blauw is
Mooie verwijzing naar Carl Sagan's Pale Blue Dot.
https://www.youtube.com/watch?v=923jxZY2NPI
Ja hallo, een kilo lood is dan toch nog steeds kwa gewicht gelijk aan een kilo veren?

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True