Ik krijg een beetje de indruk alsof je misschien vooral wat reviewers na praat
Ik praat helemaal niemand klakkeloos na.
Het zou me een hele hoop -1'tjes schelen als ik dat wél "braaf" zou doen ...

Glory kills zitten er zeker nog wel in namelijk.
Ja, ok. Ik had niet "alle" moeten schrijven. Maar het is behoorlijk beperkt en eentonig vergeleken met eerdere delen. Effectief gezien hebben ze het er dus vooral uitgesloopt.
Zelf snap ik de kritiek dat het trager is ook niet zo... Ja, het is op zich wel wat trager af en toe maar het is echt niet zo dat je alleen maar achter je schild zit te wachten op een parry moment of zo.
Die bewering had ook wat genuanceerder gekund maar het is alsnog lastig uit te leggen. Het trage zit 'm niet zozeer in de actie/bewegingen zelf (want die zijn op een bepaalde manier zelfs sneller) maar meer in het gevoel van "progressie". De gevechten worden nogal snel langdradig.
En de slo-mo's vertragen natuurlijk ook nog eens letterlijk. Dat verstoort wat mij betreft ook de "flow".
Meer in het algemeen ben ik het niet met je oneens dat verandering alleen voor de verandering niet nodig of zelfs gewenst is.
Dat is in het algemeen inderdaad van toepassing. Niet alleen op games of software. Daar kan je op zich al een boek over schrijven.
Wat ik ook irritant vind is dat het ontzettend cartooney is. Die trend was al een beetje ingezet met Eternal maar nu helemaal met al die flitseffecten en strepen. Het heeft een enorm "Doom meets Warcraft"-gehalte, ofzo. Veel teveel onzinnige "bling" aan de lopende band die ze van mij weg hadden mogen laten.
Zo vind ik ook van Bethesda games dat ze veel te lang nodig hebben voor hun games en dan vooral bezig lijken te zijn met het veranderen van dingen die uiteindelijk helemaal niet zo interessant zijn ten opzichte van de core gameplay loop. Zoals bv Starfield... Ja zelf je ruimteschip samen kunnen stellen is cool, maar niet heel erg belangrijk in het grotere plaatje van hoe leuk de game is. Ook de procedureel gegenereerde planeten, dat was uiteindelijk zelfs meer het grootste punt van kritiek van de game.
Ik heb Starfield nooit gespeeld alhoewel ik wel enigszins interesse had. Uiteindelijk maar laten zitten omdat ik al wist dat ik geen zin zou hebben om steeds de hele handel aan randapparatuur neer te zetten om even een potje te knallen. Dat is tenslotte ook al zo bij de flightsim- en racegames die ik reeds heb ...
Je eigen schip samen kunnen stellen is iets dat niet per sé in de weg zit. Er werken enorme teams aan en als het het "core game play team" en het "planeten-bouw-team" niet enorm van hun werk afhoudt dan zie ik daar niet echt een probleem in. Dan gaat het toch parallel aan de rest.
Die procedurele shit trok mij ook niet. Maar het was toch ook de gebroken belofte dat je naadloos naar het oppervlak van planeten kon vliegen waar enorm kritiek op was?
Geen idee in hoeverre dat allemaal hun eigen idee was maar wat ook zomaar een slecht idee is, is teveel luisteren naar de "community".
Dat vond ik bijvoorbeeld het geval bij de game Generation Zero. Ik vond dat een "heerlijke" unieke game met een hele specifieke sfeer. Aangespoeld op het strand bij een verlaten "dorpje" met geheugenverlies. Je weet helemaal niks. Geen back story maar compleet in het ongewisse op jezelf aangewezen. Geen handje vasthouden. Hier en daar een briefje met wat vage info. Zoek het maar uit.
Tot ze hun oortjes lieten hangen naar de wensen van de "community". Gezeur over het inventory management. Gezeur dat ze NPC's wilden hebben. Gezeur dat het te moeilijk was. Gezeur dat ze base building wilden hebben. Etc.
En het resultaat: Handje vasthouden. Eerst NPC's toegevoegd verder in de game. Later vrijwel gelijk aan het begin een NPC die precies de hele magische sfeer verpest door een hoop te verklappen. Een zwaar irritant managementsysteem.
Geen idee hoe het verder nog is veranderd want nooit meer gespeeld.
Maar specifiek bij Doom denk ik niet dat als ze gewoon Doom 2016 twee keer opnieuw uitgebracht hadden met nieuwe levels dat hun resultaten dan veel beter geweest waren. [...] Maar goed, dat zullen we nooit weten natuurlijk.
"Van achteren kijk je de koe in de kont".
Lastig te zeggen dus. Bij Doom II werkte dat best goed dacht ik. Maar goed, dat was ook sowieso een hele andere tijd. Het was allemaal nogal nieuw en "we" waren dus nog niet doodgegooid met bootladingen vergelijkingsmateriaal (en dopamineshots).
Ongetwijfeld was er nu meer dan genoeg kritiek geweest.