Civilization Revolution: pc-legende verkast naar console

Uiteraard is niet alles aan Revolution perfect. Je kunt bijvoorbeeld rouwen om het gemis aan diplomatie, handel en micromanagement binnen je steden. Maar je kunt ook genieten van de lekker vlotte gameplay en je concentreren op wat er wel is. Het blijft leuk om een beschaving en leger op te bouwen en technologie te ontwikkelen om je leger mee te verbeteren. Je kunt het spel nog steeds op verschillende manieren winnen en de strijd tussen de beschavingen is nog altijd keurig in balans. Legereenheden krijgen een bonus, zodra ze drie overwinningen op hun naam hebben staan. Er zijn verschillende soorten beloningen. Eenheden kunnen leren om zich sneller te verplaatsen, zich beter te verdedigen, of beter aan te vallen. Drie dezelfde eenheden kunnen worden gecombineerd tot een leger dat de mogelijkheden erft van de eenheden waaruit het is opgebouwd. Een combinatie gebruikt dus ook de eerder verworven bonussen. Legers kunnen zich blijven ontwikkelen, want na zes, negen en twaalf overwinningen wachten nieuwe upgrades. Bovendien kunnen ze in een stad worden geplaatst om die te verdedigen. Erg leuk is dat cultuur in het spel een belangrijke rol speelt. De pacifistische bestuurder die aan culturele ontwikkeling doet kan toch als grootgrondbezitter eindigen, omdat steden waarin niets aan cultuur wordt gedaan worden overgenomen. Daarmee wil ik maar aangeven dat de nadruk weliswaar meer op het militaire deel van het spel is komen te liggen, maar dat er toch nog voldoende alternatieve wegen zijn die naar Rome leiden.


Minder geslaagd vind ik het kleine oppervlak waarop het spel zich afspeelt, en de camera waarmee je de wereld beziet. De camera heeft een vaste positie en zoomt alleen in als er gevechten plaatsvinden. Je kunt niets aan de camera besturen, en vooral de mogelijkheid tot uitzoomen om iets meer overzicht te krijgen is een gemis. Je moet erg veel heen en weer scrollen om al je nederzettingen en legers aan te sturen. Het selecteren van eenheden is ook niet altijd even eenvoudig. Vooral het aanwijzen van vijandelijke eenheden die onder vuur moeten worden genomen kan lastig zijn, met name als ze zich in de schaduw van een stad bevinden. Bovendien is in de hectiek van een gevecht niet altijd even goed te zien welke eenheid er verloren heeft. Daar komt bij dat de geluksfactor een tamelijke grote rol speelt tijdens gevechten. Het is vooraf niet duidelijk welke eenheid een gevecht wint, ook al wordt de kracht van elke eenheid duidelijk in een cijfer aangeduid.

Online

Het spel heeft vijf moeilijkheidsgraden. De eerste is te gemakkelijk voor woorden, de volgende zijn leuk om op stoom te komen en de moeilijkste, Diety, biedt een goede training om je voor te bereiden op het leukste deel van het spel, multiplayer. De gameplay is in mutliplay niet wezenlijk anders. Er zijn geen vijf strijdende partijen, want er kunnen maar vier spelers meedoen. Verder is er een klok, die iedere speler slechts kort de tijd geeft om de zetten voor een ronde uit te voeren. De tijdsdruk maakt het extra spannend.