FujiFilm FinePix A920
De FujiFilm FinePix A920 werd eind juli vorig jaar geïntroduceerd en heeft ongeveer hetzelfde formaat behuizing als de Canon A560. FujiFilm past in veel van zijn camera's zijn superccd-techniek toe en de A920 is hierop geen uitzondering. De A920 heeft een sensor met 9MP-resolutie en een diagonaal van maar liefst 1/1,6". De gevoeligheid is instelbaar van ISO100 tot ISO800.

Het 4x-zoomobjectief biedt een bereik van 39mm tot 156mm en kan focussen tot een minimale afstand van 60cm. In de macrostand is dit 10cm. Foto's worden opgeslagen op een sd- of xD-geheugenkaartje en in een verhouding van 3:2 of 4:3. Videobeelden kunnen in een resolutie van maximaal 320x240 met 30 beeldjes per seconde worden opgeslagen. Het 2,7"-scherm heeft 115.000 pixels. De camera werkt op twee AA-batterijen, weegt 206g en meet 98 x 62 x 32mm.
De FujiFilm FinePix A920 heeft een behuizing die in formaat goed vergelijkbaar is met die van de Canon A560. Het grootste verschil is dat de A920 geen grip heeft aan de rechterzijde, waardoor hij wat platter is. Het gevolg hiervan is dat hij minder prettig vastgehouden wordt en ondanks de plattere vorm is het niet het formaat camera dat eenvoudig in een broekzak of borstzakje kan worden meegedragen. Met zijn 39-156mm-lens biedt hij tevens erg weinig groothoekbereik. Fujifilm is overigens de enige fabrikant in deze test die het statiefschroefgat recht onder de sensor heeft geplaatst.

Aan de achterkant vinden we de standaard indeling met het 2,5"-scherm aan de linkerkant en een vierwegknopconstructie rechts. De programmakeuzeknop rechtsbovenaan biedt acht instellingen, waaronder speciale portret-, landschaps- en sportstanden. Het scherm ligt verzonken in een dikke zwarte rand, waardoor de kans op krassen op het scherm verkleind wordt. Aan de bovenkant zitten een aan-/uitknop en de ontspannerknop, waar een zoomknop omheen zit. Aan de linkerkant zitten de aansluitingen voor usb, audio/video en een adapter. Bovendien is hier een IR-sensor ingebouwd, zodat foto's ook via infrarood kunnen worden verstuurd.
Met het programmavoorkeuzewiel op SP kunnen diverse extra programma's gekozen worden, waaronder een handmatige stand. Bij deze stand kunnen de iso-waarde, de witbalans en de belichtingscompensatie zelf gekozen worden. Hoewel FujiFilm er niet uitgebreid mee adverteert zit er in het menu een beeldstabilisatie-optie, maar dit is niet meer dan een functie die de gevoeligheid van de sensor automatisch verhoogt als er teveel beweging in beeld is. Deze functie kan nogal wat ruis opleveren in donkere omstandigheden, in tegenstelling tot het resultaat bij een gestabiliseerde sensor of optische stabilisatie.
De overige 'modes' op het voorkeuzewiel zijn achtereenvolgens de babystand voor natuurlijke huidtinten en een uitgeschakelde flitser, de stabilisatiestand, waarin een hoge iso-waarde voor scherpe beelden zorgt. Dan volgt de anti-rode-ogenstand en de digitale-zoomvoorkeuze die het beeld direct 3x inzoomt. De laatste voorkeuze-instelling is de portretstand waarin de camera voor natuurlijke huidtinten zorgt. De laatste opties op het wiel zijn de filmstand en de automatische stand.
De opstarttijd van de A920 bedraagt ongeveer een seconde en het zoomen van de lens gebeurt redelijk stil. Focussen maakt iets meer lawaai, maar blijft binnen de perken en zal niet snel als hinderlijk worden ervaren.

De A920 scoort goed in de ruistest op ISO800. Hij geeft net als Canons A560 weinig kleurrijke ruis. Uit de macrofoto blijkt dat de A920 met een goede lens is uitgerust: met maximaal diafragma is de foto erg scherp geworden; beter nog dan die van de Canon A560. De Fujifilm A920 is de duidelijke winnaar bij de test met de kleurkaart: de afwijkingen zijn bij gloeilamplicht zo minimaal dat we er goed mee kunnen leven. Ook de blijkbaar moeilijke kleur geel wordt vrij accuraat gefotografeerd.



In de groothoekstand zorgt de lens voor een heel klein beetje tonvormige vervorming, iets minder dan de Canon A560 vertoonde. Volledig ingezoomd is deze vervorming vrijwel verdwenen. Helemaal uitgezoomd is het duidelijk dat de lens aan de rand minder scherp is dan in het midden. In de uiterste telestand blijft de A920 goed scherp in het midden, maar de rand is flink onscherp.




Specificaties
| Sensor | |
|---|---|
| Formaat | 1/1,6" |
| Aantal pixels | 9,1 miljoen |
| Sensortype | SuperCCD |
| Fotoformaat | 3488 x 2616, 2592 x 2484, 2048 x 1536, 1600 x 1200, 640 x 480 |
| Verhouding | 4:3 of 3:2 |
| Lichtgevoeligheid | ISO100, 200, 400 of 800 |
| Autofocus | Niet instelbaar |
| Belichtingscompensatie | +/- 2EV |
| Lensconstructie | |
| Zoombereik | 39-156mm |
| Optische zoom | 4x |
| Maximaal diafragma | f/2,9 - f/6,3 |
| Scherpstelafstand | Macro: 10cm Normaal: 60cm |
| Sluitertijd | 1/1200s - 4s |
| Zelftimer | 2s of 10s |
| Behuizing | |
| Materiaal | Kunststof |
| Afmetingen | 98 x 62 x 32mm |
| Gewicht | 206g |
| Stroomvoorziening | 2x AA-batterij |
| Scherm | 2,7" met 115.000 pixels |
| Geheugenkaart | Secure Digital (sd en sdhc) xD Picture Card |
| Accessoires | Polsband, 2 AA-batterijen, a/v-kabel en usb-kabel, handleiding, cd-rom |
Behuizing
De FujiFilm FinePix A920 heeft een behuizing die in formaat goed vergelijkbaar is met die van de Canon A560. Het grootste verschil is dat de A920 geen grip heeft aan de rechterzijde, waardoor hij wat platter is. Het gevolg hiervan is dat hij minder prettig vastgehouden wordt en ondanks de plattere vorm is het niet het formaat camera dat eenvoudig in een broekzak of borstzakje kan worden meegedragen. Met zijn 39-156mm-lens biedt hij tevens erg weinig groothoekbereik. Fujifilm is overigens de enige fabrikant in deze test die het statiefschroefgat recht onder de sensor heeft geplaatst. 
Bediening en functies
Met het programmavoorkeuzewiel op SP kunnen diverse extra programma's gekozen worden, waaronder een handmatige stand. Bij deze stand kunnen de iso-waarde, de witbalans en de belichtingscompensatie zelf gekozen worden. Hoewel FujiFilm er niet uitgebreid mee adverteert zit er in het menu een beeldstabilisatie-optie, maar dit is niet meer dan een functie die de gevoeligheid van de sensor automatisch verhoogt als er teveel beweging in beeld is. Deze functie kan nogal wat ruis opleveren in donkere omstandigheden, in tegenstelling tot het resultaat bij een gestabiliseerde sensor of optische stabilisatie. De overige 'modes' op het voorkeuzewiel zijn achtereenvolgens de babystand voor natuurlijke huidtinten en een uitgeschakelde flitser, de stabilisatiestand, waarin een hoge iso-waarde voor scherpe beelden zorgt. Dan volgt de anti-rode-ogenstand en de digitale-zoomvoorkeuze die het beeld direct 3x inzoomt. De laatste voorkeuze-instelling is de portretstand waarin de camera voor natuurlijke huidtinten zorgt. De laatste opties op het wiel zijn de filmstand en de automatische stand.
De opstarttijd van de A920 bedraagt ongeveer een seconde en het zoomen van de lens gebeurt redelijk stil. Focussen maakt iets meer lawaai, maar blijft binnen de perken en zal niet snel als hinderlijk worden ervaren.

Testresultaten
De A920 scoort goed in de ruistest op ISO800. Hij geeft net als Canons A560 weinig kleurrijke ruis. Uit de macrofoto blijkt dat de A920 met een goede lens is uitgerust: met maximaal diafragma is de foto erg scherp geworden; beter nog dan die van de Canon A560. De Fujifilm A920 is de duidelijke winnaar bij de test met de kleurkaart: de afwijkingen zijn bij gloeilamplicht zo minimaal dat we er goed mee kunnen leven. Ook de blijkbaar moeilijke kleur geel wordt vrij accuraat gefotografeerd. 


In de groothoekstand zorgt de lens voor een heel klein beetje tonvormige vervorming, iets minder dan de Canon A560 vertoonde. Volledig ingezoomd is deze vervorming vrijwel verdwenen. Helemaal uitgezoomd is het duidelijk dat de lens aan de rand minder scherp is dan in het midden. In de uiterste telestand blijft de A920 goed scherp in het midden, maar de rand is flink onscherp.
Overige foto's



Volgende pagina (HP Photosmart MZ67 - 4/7)
€ 99,99