Op stap met een instap-dslr: de Pentax K-m

Behuizing

De K-m-behuizing is opgetrokken uit een chassis van roestvrij staal, dat is bekleed met plastic. Hoewel de K-m sterk lijkt op de K200D, is eerstgenoemde op een aantal punten gewijzigd. Deze veranderingen zijn vooral aan de achterkant zichtbaar. Pentax gebruikt nog steeds een 2,7"-lcd met 230.000 subpixels, maar heeft deze, net als Canon bij de Eos 450D en 500D, meer naar links verplaatst. Hierdoor moesten echter wel wat knoppen verhuizen. Zo zijn de knoppen voor het bekijken van foto's, de info- en de menuknop, en de deletetoets verhuist naar de rechterkant van het scherm. Als gevolg van deze 'knoppendans' is de Fn-toets gesneuveld, evenals de beeldstabilisatie-schuifknop. De stabilisatie is via het menu op de lcd te bedienen.

De locaties van het instelwiel en de knoppen voor de autofocus en het opklappen van de flitser zijn grotendeels gelijk gebleven, maar de AF-knop is meer naar de rechterhoek verplaatst. Deze knop, die ook kan worden gebruikt om de belichting te vergrendelen, vergt bij gebruik wel een tweede hand ter ondersteuning. De grip is sowieso wat minder dan bij de K200D vanwege het ontbreken van het rubberachtige materiaal ter hoogte van de duim. Bij de K-m is de gehele achterkant van hard plastic.

Vanwege de extra knoppen rechts van het scherm is de D-pad meer naar beneden verplaatst. Een ongelukkige keuze, want om het menu te bedienen of bepaalde instellingen te doen moet de duim nu een onnatuurlijke beweging maken. Ook dit zorgt ervoor dat voor de bediening van de K-m twee handen nodig zijn.

Pentax heeft echter wel een aantal functies sneller toegankelijk gemaakt door deze op de D-pad te plaatsen. Zo kunnen nu de witbalans, de lichtgevoeligheid, de flitsmodus en de zelfontspanner-optie direct benaderd worden. Plaats en bediening van het instelwiel verdienen alle lof: niet te stug, niet te slap en op een ideale afstand voor de duim.

Op de bovenkant van de K-m is de top-lcd verdwenen en deze ruimte wordt nu opgevuld door de modusknop. Pentax heeft bij deze laatste de 'bulb'-modus verwijderd. Deze is weer in het menu terug te vinden. Het zoekerhuis van de K-m is kleiner dan dat van de K200D. Mogelijk is dit een gevolg van de ingebouwde flitser van de K-m, die een lager richtgetal heeft dan de flits van de K200D. Om de sluiterknop is de aan-/uit-draairing geplaatst; daarachter vinden we de knoppen voor de belichtingscorrectie en de helpfunctie. Het nut van deze laatste knop is volgens ons beperkt.

Aan de voorkant vallen twee zaken op. Ten eerste is de raw-knop aan de zijkant verdwenen. Dit was een handige feature van de K200D omdat het de gebruiker in staat stelde om alleen in selecte gevallen naast de jpeg-afbeelding ook een raw-bestand op te nemen. Gebruikers sparen hierdoor ruimte uit op hun sd- of sdhc-geheugenkaartje. Overigens biedt Pentax als enige dslr-maker de optie om naast het eigen PEF-raw-formaat ook Adobe's DNG-formaat voor beelden te gebruiken. Met de K-m kunnen verder rudimentaire raw-bewerkingen worden uitgevoerd, zoals het aanpassen van de witbalans, de kleurruimte en de sterkte van de ruisreductie.

Net als de K200D wordt de K-m gevoed door vier AA-batterijen die via een klepje aan de onderkant worden ingebracht. De K-m springt zuinig met energie om: we hebben het meegeleverde setje lithiumbatterijen van Energizer niet leeg kunnen krijgen. Overigens beschikt de K-m niet over live-viewfunctionaliteit, een van de grotere energieslurpers.