Review: The Godfather II

Wat er op de vorige pagina is beschreven zegt eigenlijk alles over The Godfather II. Het spel begint intrigerend: je wordt direct aan het hoofd van je familie gezet en bent vrij om te doen en te laten wat je wilt. Natuurlijk stuurt het spel je bepaalde kanten op, maar uiteindelijk ben jij degene die bepaalt welke zaken worden overgenomen en op welke manier. Jij bepaalt welke gangsters je om je heen wilt hebben en wat voor wapens ze bij zich dragen. Je krijgt dus een behoorlijke vrijheid, in strategische zin.

The Dons View

Deze vrijheid verzamelt zich in The Dons View. Hierin kun je als familiehoofd alle zaken in de gaten houden die er toe doen. Niet alleen kun je in een oogopslag zien welke winkels en bedrijven je nog kunt overnemen, maar ook zie je per bedrijf hoe zwaar de beveiliging is. Via The Dons View kun je ook upgrades kopen voor je familieleden, zoals betere wapens, of hun vaardigheden trainen. Ook houdt het spel voor je bij wat voor gunsten je nog open hebt staan. Als de kit op je hielen zit loont het bijvoorbeeld best de moeite om eens een 'Call Off Police'-favour in te zetten. De menustructuur is overzichtelijk en zorgt ervoor dat je nooit het overzicht verliest terwijl je je macht vergroot.

Hoewel het handig werkt en zeker een meerwaarde is voor The Godfather, zijn er momenten dat het strategische aspect je gaat irriteren. Zo worden je zaakjes om de haverklap aangevallen door andere families. Het sturen van familieleden om de aanval af te slaan werkt gemakkelijk, maar als je dat om de vijf minuten moet doen gaat het vervelen. Bovendien raak je door een 'plot twist' op een gegeven moment een flink deel van je strategisch veroverde en verdedigde bezittingen kwijt, die je dan weer doodleuk opnieuw moet zien te veroveren. 'Plot twist' oké, maar dit voelt een beetje als een goedkope manier om de speler wat langer bezig te houden.

Vier verhaalloze uren

Daarin ligt ook de kern van het probleem van het einde van The Godfather II. Iedereen die deel één heeft gespeeld, zal zich herinneren dat het spel alleen was uitgespeeld als je alle kluizen had gekraakt in heel New York, en dat was nogal een taak. The Godfather II neemt de speler in die zin beter bij de hand, door de bezigheden meer verhaalgedreven te laten zijn, maar dat stopt na een uur of acht, waarna je de opdracht krijgt om alle resterende families uit te roeien. Dat kan alleen als je al hun bedrijven hebt overgenomen en hun territoria hebt veroverd. Zodoende ben je de laatste vier uur alleen maar bezig met het overnemen van toko's, wat vooral heel veel schietwerk met zich meebrengt. Niet vervelend, maar aangezien dat de eerste acht uur werd afgewisseld met stukjes verhaal, voelt het ineens erg leeg om vier uur lang alleen maar te schieten.

Het wegvallen van de verhalende elementen is jammer, omdat die enkele van de pluspunten vormden in de eerste acht uur. De sfeer van de films is in The Godfather II goed voelbaar, vooral ook door de aanwezigheid van herkenbare personages. Don Vito Corleone doet geen duit meer in het zakje, maar Michael Corleone, Tom Hagen en andere bekende personages spelen een aanzienlijke rol. De verhaallijnen zijn soms aan de voorspelbare kant, maar alle elementen die je verwacht in een maffiaverhaal zijn aanwezig, en dat is het belangrijkste in een game als deze.

Hoewel het verhaal in een actiespel als The Godfather II zeker een belangrijke rol speelt, is de hoofdrol uiteraard weggelegd voor de actie. Hierin is in vergelijking met de eerste The Godfather-game weinig veranderd. Het richtsysteem is hetzelfde en met dank aan de auto-aim kinderlijk eenvoudig te besturen. Het zorgt voor wat onbalans, aangezien je geen enkel probleem zult hebben hele legers aan vijanden af te knallen, maar dat is ook wel zo fijn - het houdt het tempo er lekker in.

Baksteen op wieltjes

Helaas werken niet alle aspecten van de gameplay even prettig. Het schieten en de blackhand-besturing, waarmee je je slachtoffers kunt aftuigen, zijn onveranderd en werken prima. Hetzelfde kan helaas niet worden gezegd van het besturen van auto's. In het origineel was dat geen ondermaats onderdeel; het rijden was weliswaar geen belevenis op zich, maar het deed zijn ding. In The Godfather II had ik bij vlagen het gevoel in bakstenen op wieltjes te rijden. Vooral de draaicirkel van sommige auto's is dramatisch, waardoor je vaak tegen muurtjes of palen aanknalt, terwijl je voor je gevoel de bocht gemakkelijk kon halen.