BAF vraagt overheid om blokkade van piraterijsites door alle isp's

Geen kopie zonder auteursrechtelijke toestemming, dat is de algemene regel. Al gauw werd duidelijk, vooral in de muziekbusiness, dat dit strenge verbod nauwelijks gehandhaafd kon worden. Een afdoende controle bleek onmogelijk te organiseren. Daarom stelt art. 22, §1, 5° van de nieuwe AW, dat, wanneer een geluidswerk of een audiovisueel werk op geoorloofde wijze openbaar gemaakt is, auteursrechthebbenden zich niet kunnen verzetten tegen het reproduceren ervan, zolang er aan een dubbele voorwaarde is voldaan.

De reproductie mag enkel plaatsvinden ‘in familiekring’.
De reproductie mag enkel bestemd zijn voor gebruik in de familiekring.

Uiteraard is er aan deze toegeeflijkheid van de wetgever een tegenprestatie verbonden. Om de auteurswereld voor een financiële kater te behoeden rekende de wetgever een bepaalde vergoeding aan op de verkoopprijs voor blanco-dragers en apparaten die reproductie mogelijk maken. Er zijn dus twee vergoedingsplichtigen, nl. de producenten en aankopers van zulke dragers en apparaten. De begunstigden van deze vergoedingsregeling zijn de auteurs, de uitvoerende kunstenaars en de producenten van fonogrammen en audiovisuele werken. De wetgever bepaalde alvast zelf het tarief van de vergoeding (art. 56, lid 2)

[Reactie gewijzigd door Cafe Del Mar op dinsdag 4 oktober 2011 14:14]

Echter de uitzondering van de privé-kopie voor eigen gebruik speelt ook in dit geval. Men mag met toestemming van de auteursrechthebbende gratis muziek downloaden op voorwaarde dat de kopie gemaakt wordt door degene voor wiens privé-gebruik de kopie bedoeld is, en deze niet wordt uitgeleend of op enige wijze openbaar gemaakt. Enkel het downloaden van muziek kan dus nooit aanleiding geven tot vervolging wegens een inbreuk op de auteurswet, voor zover de verspreider van de auteursrechthebbende toestemming heeft gekregen om het werk zelf te verspreiden. Deze zienswijze wordt uitdrukkelijk bevestigd door Minister van Justitie Verwilghen, die stelt dat “le système MP3 en soi n’ est pas illégal, d’autant plus que la copie privée d’ une oeuvre musicale, quel qu’ en soit le support, n’ est pas illegal pour autant que le diffuseur de l’ oeuvre ait obtenu l’ accord pour la diffusion. Donc, le téléchargement d’ oeuvres musicales sur internet au moyen du fichier ‘MP3’ n’ est pas en soi une infraction.” De vraag is alleen hoe men als downloader kan weten of de verspreide werken wel degelijk met toestemming van de rechthebbenden openbaar gemaakt worden?

Wij verdedigen daarentegen de stelling dat men zich moeilijk achter de uitzonderingsbepaling van de wet kan verschuilen, en wel omwille van twee redenen:Vooreerst wordt verondersteld dat, opdat de bepaling van de privé-kopie voor eigen gebruik toepasselijk zou zijn, men kopieën maakt van ‘eigen’ exemplaren. Bij het downloaden van muziek is dit geenszins het geval omdat men MP3’s kopieert die op andermans PC bevinden.Daarnaast wordt iedereen redelijkerwijze geacht te weten dat de verspreiding van muziekbestanden via MP3-sites nagenoeg altijd op illegale wijze geschiedt, d.w.z. zonder de toestemming van de auteursrechthebbende.

In de praktijk zal veelal blijken dat strafrechtelijke sancties tegen downloaders niet mogelijk zijn. De meerderheid van hen pleegt weliswaar wetens en willens een inbreuk op het auteursrecht, maar het morele bestanddeel voor het misdrijf van namaking (nl. de kwaadwilligheid of bedrieglijkheid) zal hun vreemd zijn. Anderzijds zal de interpretatie van het begrip winstoogmerk een grote rol spelen. Indien het uitsparen van geld als particulier, wegens het niet willen betalen van auteursrechten hier ook onder valt, dan is er sprake van bedrieglijkheid en kan men strafrechtelijk optreden tegen de downloader.

[Reactie gewijzigd door Cafe Del Mar op dinsdag 4 oktober 2011 14:14]