Het kan wel (complete film van +/- 2 MB!)
Hiervoor moet je eerst bekend raken met het begrip
Mega Image database
Om de compressie ratio te halen, maak je dus eerst een Mega De-Compressie Database, met daarin alle mogelijke beelden die er zijn.
Stel je hebt 640x480 pixels, met een kleurendiepte van 256 kleuren, dan heb je het totaal aantal beelden = een antwoord met iets van 1500 nullen!!!
Met de huidige datadichtheid van hardeschijven, zit je dan op een fysieke grootte van een behoorlijk sterrenstelsel. !!!
Maar ...Als je alle plaatjes hebt, kun je ieder beeld aanroepen door het nummer op te geven.
dus 1 beeld 1500 tekens lang is 1.5 kilobit groot! = 0,2 KByte ! (met huidige compressie technieken, kun je dat getal nog wel kleiner krijgen ook)
Een videofilm van 20 frames per seconde, en 5400 seconden lang (1.5 uur) bevat 10800 beeldjes
Daaruit volgt: 10800 x 0,2 KB per beeldje= +/- 2 MB
Een film (of de instructies om alle beelden in de juiste volgorde achter elkaar af te spelen) past dan dus echt bijna op 1 diskette
Helaas zijn er een aantal nadelen:
1. De fysieke database is ENORM! (letterlijk lichtjaren groot!)
2. Het terugvinden van een beeldje duurt eeuwen, zoniet duizenden of zelfs miljoenen jaren
3. De database bevat grotendeels (signficant afgerond op 1500 nullen) alleen maar ruis (de rest is bruikbare beeldjes)
Voordeel:
1. Je film past op 1 diskette
2. De Database bevat alle foto's die kunnen bestaan. (dus jij met 3 vrouwen , 4 vrouwen, 1 boom, 2 aliens, een stukje ruis, een halve arm, etc. )
Als je door die database mag spitten, kom je (naast alle ruis) dus echt de meest rare en bizarre beelden tegen... maar ook digital foto's die al een keer zijn gemaakt zitten in die database.
Je kan het zo gek niet verzinnen, of het staat ergens op een plaatje!
Je maakt hier alleen een kleine denk fout... De ID van het plaatje in de 'image database' zou even groot zijn als het plaatje zelf, aangezien er zoveel mogelijkheden zijn dat elke pixel veranderd...
Volgens mij is de enige denkfout die hij maakt dat hij voor een teken een bit rekent en niet een byte. Dat maakt dus dat het niet 2MB wordt, maar 16MB. Voor de rest klopt zijn verhaal.
Ik heb ook eens zitten filosoferen over hashcode van bijvoorbeeld emule. Hierbij wordt een unieke code gegenereerd adhv de inhoud van een bestand. Helaas weet ik niet hóe uniek deze hashcode is, maar mocht deze geheel uniek zijn, wat ik overigens betwijfel om wille van het klein aantal tekens, dan zou het originele bestand te reconstrueren moeten zijn uit deze enkele hashcode. Jammer is alleen dat dit waarschijnlijk oneindig veel rekenkracht kost, maar als je nu een aantal dingen van een bestand weet, zoals de originele grootte, de hashcode en de begin- en eind-bits, dan moet je in theorie een heel eind kunnen komen. En dan gaat het nog maar om een paar kilobyte die je op hoeft kunnen slaan.
Helaas weet ik niet hóe uniek deze hashcode is, maar mocht deze geheel uniek zijn, wat ik overigens betwijfel om wille van het klein aantal tekens, dan zou het originele bestand te reconstrueren moeten zijn uit deze enkele hashcode.
Nee, nee,
NEEN!
Natuurlijk zijn die niet uniek, films zijn over het algemeen groter dan 129 bits. Als je 128 bit hashes gebruikt, en je gaat daarmee bestanden van 129 bit identificeren, heb je dus al dat minstens de helft dezelfde hash krijgt. Hashing is een checksum, om vlug te kunnen checken of twee bestanden hetzelfde
lijken (aangezien de kans klein is dat 2 bestanden dezelfde hash hebben).
Iedere film heeft een unieke naam, da's meestal een regeltje van hooguit 30 tekens. Valt iedere film daarom te reconstueren uit die 30 bytes?
En jij bent ook uniek te identificeren aan de hand van je sofinummer. Vallen daarom al jouw gegevens (naam, leeftijd, etc) te reconstueren uit je sofinummer?
@tonyisgaaf
Meerdere bestanden kunnen dezelfde hashcode hebben (het is een one-way functie), dus dit is domweg onmogelijk.
Zelf denk ik er nog veel simpeler over: Als je een hele film opslaat in slechts 2 mb dan is het gewoon gegeven dat er een maar beperkt aantal mogelijkheden zijn (dus hele lage kwaliteit of helemaal geen kleur of geluid)
Dat idee van de Mega Image database vind ik wel zo ontzettend flauw: Zelfs als het mogelijk is alleen maar IDs bij te houden van de plaatjes in de film, dan moet je nog steeds al die plaatjes overhalen van de externe database naar je tv. Dus uiteindelijk moet je meer zelfs data oversturen dan bij het origineel.
Bij de bepaling van de kracht van een compressie algoritme moet je alle externe data wel meerekenen natuurlijk (bij zip, rar, lzh, etc reken je de index ook mee.)