Even terug naar gamescom
| Titel |
Nintendo Switch Sports Resort |
/i/2008438354.png?f=imagenormal)
|
| Platform |
Nintendo Switch 2 |
| Ontwikkelaar |
Nintendo |
| Uitgever |
Nintendo |
| Releasedatum |
22 oktober |
Stap even met me in een tijdmachine, terug naar de laatste week van augustus. We maken namelijk een kort uitstapje naar de gamescom. De meeste previews vanaf de beursvloer in Keulen hebben we natuurlijk al lang en breed gepubliceerd, maar er lag er nog eentje te wachten. Nintendo vroeg media die de game kwamen uitproberen om te wachten met publiceren tot een datum in oktober. Naar de redenen daarachter kunnen wij slechts gissen, maar oké: bij deze dan nog één extreem late gamescom-preview.
Groot succes op de Wii
Nintendo Switch Sports Resort is een titel die misschien een belletje doet rinkelen als je ooit een Wii hebt gehad. In 2009 verscheen Wii Sports Resort. In dat spel konden spelers op het eiland Wuhu allerlei sporten beoefenen en spellen spelen. Je speelde daarbij met je eigen Mii en gebruikte uiteraard de bewegingsbesturing van de Wii-controllers. Wii Sports Resort was een doorslaand succes. In 2009 ging de game ruim 7,5 miljoen keer over de toonbank en uiteindelijk zou Nintendo het spel meer dan 33 miljoen keer verkopen.
:strip_exif()/i/2008438286.jpeg?f=imagearticlefull)
Gezien dat succes is de komst van Nintendo Switch Sports Resort geen verrassing. Je zou kunnen zeggen dat het nog lang geduurd heeft voordat de succesvolle Wii-game een opvolger kreeg. Een opvolger kunnen we het spel zeker noemen: de stijl van beide games komt behoorlijk overeen en de plaats van handeling is opnieuw het eiland Wuhu. Gamers die bekend zijn met het origineel zullen het eiland zeker herkennen.
Ter land, ter zee en in de lucht
Net als zijn voorganger is Nintendo Switch Sports Resort een verzameling minigames. Je kunt twaalf verschillende sporten en spellen doen, waarvan we ongeveer de helft op gamescom al even hebben kunnen proberen. Dat ging met wisselend succes. Natuurlijk is het lastig om in zo'n kort tijdsbestek te wennen aan de besturing van sommige spellen. Daarom wil ik de minder succesvolle voorbeelden zeker niet meteen afserveren, maar ik had met sommige spellen meer lol dan met andere.
Lekker rondvliegen
Dat begon in dit geval met Prop Plane. Dit is vooral een erg goede manier om Wuhu vanuit de lucht te verkennen. Zo vlieg je binnen de kortste keren langs de plekken waar je andere sporten speelt en kun je ook nog eens diverse verzamelobjecten vinden. Sommige liggen op interessante plekken verstopt en je hebt best wat vaardigheid nodig om ze te bereiken. Nintendo heeft gevraagd om die plekken niet te verklappen in de preview. Dat zal ik dus ook niet doen, maar bereid je alvast voor op wat interessante stunts.
:strip_exif()/i/2008438284.jpeg?f=imagearticlefull)
Prop Plane werkt met één enkele Joy-Con, die je tussen je vingers houdt alsof je een zweefvliegtuigje weg wilt gooien. Door een beweging naar voren te maken geef je je vliegtuigje een snelheidsboost. Door het de andere kant op te bewegen rem je het af. Het is makkelijk zat en binnen de kortste keren vloog ik probleemloos door de spelwereld heen.
Wuhu verkennen doe je in Nintendo Switch Sports Resort niet alleen vanuit de lucht, maar ook op de grond en in het water per skateboard en per jetski, wat in de game Power Cruising heet. Beide klinken cool en zijn dat soms ook, maar ik vond ze geen onverdeeld succes.
Lange stukken varen
Tijdens Power Cruising was ik soms behoorlijk lange stukken aan het varen zonder dat er echt iets wezenlijks gebeurde. Ook hier kun je een boost gebruiken, maar dat hielp niet heel erg. Toch heeft het iets om langs een zandstrand te cruisen en het tropische eiland op je gemakje vanaf het water te verkennen. Als je daarnaast leert om op te springen op golven en om trucjes te doen, wordt het ook nog wat spectaculairder. Hier zit dus misschien meer in dan ik er op gamescom uit heb kunnen halen.
:strip_exif()/i/2008438282.jpeg?f=imagearticlefull)
Vervelende beweging
Dat zal voor Skateboarding vast ook gelden. Op de momenten dat de snelheid er lekker in zat en ik een goede flow kon vinden, vond ik dit hartstikke leuk om te doen. Wel vond ik dit door de bewegingen een uitdagend spelletje. Vaart maken doe je door de Joy-Con in muismodus naar achteren te halen alsof je een Hot Wheels-auto opwindt. Die beweging continu herhalen voelde voor mij niet zo heel fijn.
Gelukkig staat daartegenover dat het skateboarden zelf leuk is om te doen. Het is best grappig dat je met je Joy-Con echt een olliebeweging maakt om in de game ook het sprongetje te maken dat daarbij hoort. Daarnaast kun je allerlei trucjes doen, zowel op de grond als in de lucht, en kun je grinden. Ik had hiermee best wat lol. Na een tijdje begon ik echter mijn pols te voelen, waardoor ik me afvroeg hoe gezond de besturing van deze minigame is.
Tafeltennis, duimworstelen en meer
Het is dan ook fijn dat alle minigames zo hun eigen besturing hebben, want een aantal van de andere games kostten me juist totaal geen moeite. Neem bijvoorbeeld tafeltennis. Iedereen die ooit eerder een (tafel)tennisgame met bewegingsbesturing heeft gespeeld, snapt hoe dit werkt. Stel je voor dat je een tafeltennisbatje in handen hebt. Maak dezelfde bewegingen en het komt goed. Ik merkte in mijn potje dat mijn tafeltenniservaring meehielp, want ik tikte mijn tegenstander redelijk eenvoudig van de tafel.
Duimworstelen
Dan is er nog een speloptie die je misschien niet zo snel zou verwachten, maar die erg leuk is om te doen: duimworstelen. Het aloude spelletje waarbij het de bedoeling is dat jouw duim bovenop de duim van je tegenstander eindigt, zit ook in Nintendo Switch Sports Resort. Je beweegt hierbij de Joy-Con heen en weer en drukt op een knop om je duim te laten zakken. Als je timing net beter is dan die van je tegenstander, pin je diens duim vast onder die van jou.
:strip_exif()/i/2008438294.jpeg?f=imagearticlefull)
Lukt dat, dan moet je tegenstander de Joy-Con heen en weer schudden om los te breken. Hier verloor het spel voor mij wat van zijn lol. In de praktijk lukt het altijd wel om één keer los te breken voordat de visuele timer afloopt. Als je echter voor de tweede keer wordt gepind, lukt het eigenlijk nooit, want dan gaat de timer veel sneller. Ik snap het systeem, maar als de eerste poging eigenlijk altijd slaagt en de tweede poging nooit, voegt het niet zoveel toe. Het is te voorspelbaar.
Dat geldt niet voor het boogschieten. Dit vond ik het leukst en tegelijk het lastigst. Voor deze game heb je twee Joy-Cons nodig. De een houd je voor je en de ander trek je naar achteren alsof het de pees van een boog was. Je mikt op een doel waar het middelste cirkeltje tien punten waard is en de buitenste ring één punt, zoals je dat misschien kent van boogschietspellen.
Gekleurde doelwitten
Wat je misschien niet gewend bent, is dat het doelwit in vier gekleurde hoeken is verdeeld. Elke speler heeft een eigen kleur en je scoort alleen punten met pijlen die in jouw kleur belanden. Erger nog: pijlen die in het vak van een ander belanden, leveren de speler met die kleur extra punten op.
Dat voegt direct een leuke extra dimensie toe. Het is verleidelijk om op het midden te richten, maar daar is de marge voor foutjes klein en de impact van zo'n fout des te groter. Als je de 9 raakt, maar net niet in je eigen kleur, doneer je dus een flinke lading punten aan iemand anders.
:strip_exif()/i/2008438270.jpeg?f=imagearticlefull)
Het schieten zelf vond ik lastig. Je hebt geen exact mikpunt, maar een soort cirkel die aangeeft in welke zone je pijl ongeveer terecht zal komen. Dat voelde voor mij net wat te onzorgvuldig aan. Nou moet het ook weer niet te makkelijk zijn. In de beperkte tijd die we hadden, lukte het me niet goed om uit te vinden waardoor een pijl wel of niet goed terechtkomt. Ik schoot best wat raak – maar helaas ook weleens in een verkeerde kleur. Een computergestuurde speler won hierdoor uiteindelijk. Oeps.
Dekking hoog
Het laatste spel dat we konden uitproberen is boksen. Dit is dan weer heel simpel. Je gebruikt twee Joy-Cons, die corresponderen met je linker- en rechterhand in het spel. In principe houd je ze steeds hoog, vlak voor je gezicht, zodat je gedekt staat. Dan moet je openingen vinden in de verdediging van je tegenstander, terwijl die datzelfde probeert bij jou. Dat klinkt een stuk tactischer dan het in de praktijk werd. De handjes zwaaiden flink in de rondte in de demoruimte van Nintendo. Elke bokscoach zou direct de handdoek hebben gegooid, maar vermakelijk was het wel.
:strip_exif()/i/2008438276.jpeg?f=imagearticlefull)
Voorlopige conclusie
Dat is ook precies wat Nintendo Switch Sports Resort moet zijn: vermakelijk. Je start een verzameling minigames als deze niet op omdat je een diepgaande spelervaring wilt. De Nintendo Wii was jarenlang niet weg te denken uit huiskamers, omdat er met grote regelmaat potjes tennis of bowling gespeeld werden. Met Nintendo Switch Sports Resort doet Nintendo een aardige poging om die tijden te laten herleven. Die spellen, tennis en bowling dus, zitten er ook in, maar die heb ik op gamescom niet kunnen uitproberen.
Hoewel ik niet alle minigames die ik kon proberen even geslaagd vond, stond ik het grootste deel van de tijd met een grote glimlach op mijn gezicht te spelen. Hoe simpel iets als tafeltennis of duimworstelen ook is, het blijft gewoon leuk om te doen. Datzelfde geldt voor rondvliegen: dat voelt heerlijk. Met Power Cruisen en skateboarden had ik dan weer minder, maar ze voegen allicht wat variatie toe. Nintendo Switch Sports Resort bevat twaalf sporten of spellen als minigames, met touwtjespringen als extra warming-up. De game verschijnt op 22 oktober exclusief voor Nintendo Switch 2.
Redactie: Jurian Ubachs • Eindredactie: Marger Verschuur