Bruut en bloederig

Marvel's Wolverine Preview

22-08-2026 • 13:00

Multipage-opmaak

De rauwe rand van Wolverine

Titel	Marvel's Wolverine
Platform	PlayStation 5
Ontwikkelaar	Insomniac Games
Uitgever	Sony Computer Entertainment
Releasedatum	15 september 2026

Als fan van het Marvel-personage Deadpool kan ik moeilijk beweren dat ik van zijn aartsvijand Wolverine houd. Maar ach, wie heeft er niet een beetje een zwak voor de norse antiheld die zich tot de bekendste van de X-Men mag rekenen? We hebben Wolverine, oftewel Logan, de laatste decennia al meer gezien, vooral in films. Over een klein maandje kun je ook zelf met de adamantiumklauwen zwaaien, want dan verschijnt Marvel's Wolverine voor de PlayStation 5.

De game wordt gemaakt door Insomniac Games, de studio die je kent van Ratchet & Clank en de Spider-Man-games. Dan vermoed je misschien dat deze nieuwe game wel wat lijkt op de avonturen van de spinnenman, maar dat valt mee. Als de twee uur waarin ik alvast aan de slag kon met Marvel's Wolverine me iets hebben laten zien, dan is het dat deze game een heel eigen stijl heeft, met een hoofdpersonage dat veel vaker gromt.

Logan, Essex en Trask

Grommen is wat Logan letterlijk doet als hij door Nathaniel Essex wordt gevonden. Essex, beter bekend als Mr. Sinister, wint de kruising tussen beest en mens voor zich, zo zien we in een flashback naar gebeurtenissen van dertig jaar geleden. Na deze opening richt de actie zich op het heden. Wolverine is samen met Sabretooth en Mystique op zoek naar Essex, die gevangen is genomen door Bolivar Trask. Dat is de eigenaar van Trask Industries, de onderneming die allerlei tests op mutanten blijkt uit te voeren.

Daarmee wordt een verhaal in gang gezet waarvan ik nu natuurlijk nog weinig heb gezien. Het belooft wel een belangrijke rol te spelen. Marvel's Wolverine lijkt op voorhand meer verhaalgedreven dan bijvoorbeeld de Spider-Man-games waren. Dat blijkt alleen al uit de tijdsprong, waarbij we een stuk van de game overslaan om ook een wat later deel van het spel te kunnen bekijken.

Sprong in het verhaal

De korte samenvatting van wat we verhaaltechnisch overslaan bevat op zichzelf al een bak aan informatie. Zo weten we dat Essex de jacht op Trask opent en dat Trask de thuisbasis van Team X vernietigt en een van de teamleden vermoordt. Dat is slechts een kleine greep. Over het verdere verhaal verklap ik natuurlijk liever niet te veel. Dat zou, zeker bij een game die zo sterk leunt op het verhaal, nogal zonde zijn.

Er zijn trouwens ook missies waarin Logan gewoon even met een aantal andere personages moet babbelen. Die gesprekken dikken het verhaal op een leuke manier aan. Ze plaatsen de onderlinge relaties in context en geven je een beeld van wie de personages zijn en wat ze belangrijk vinden.

Wolverine zelf is natuurlijk het middelpunt van dit alles en daarmee ook het belangrijkste personage in de game. Zijn rol wordt vertolkt door Liam McIntyre, die je wellicht kent uit Spartacus: Vengeance en War of the Damned. Afgaand op wat ik in een paar uur heb gezien, vind ik dat zeker geen slechte keuze. Hij weet het rauwe, nurkse randje van Logan goed neer te zetten. De pijn en de woede die daaruit voortkomen, zijn dikwijls voelbaar.

Flink beuken met steeds meer opties

Die pijn en woede spelen natuurlijk ook een rol in de gameplay. Sterker nog: ze zijn vanaf het begin voelbaar in alles wat Logan doet. Want laten we eerlijk zijn, een hoofdpersoon die zijn vijanden vrij letterlijk doormidden kan meppen met zijn klauwen komt al snel wat bozer over dan een webslingerende, friendly neighborhood Spider-Man. De actie in Marvel's Wolverine straalt een bepaalde agressie uit. Dat past bij het personage, maar kan best even wennen zijn. Het maakt de gameplay op sommige momenten aardig intens.

Rake klappen

De gameplay draait voor het grootste deel om het uitschakelen van hordes vijanden, die er natuurlijk in allerlei varianten zijn. De simpelste soldaten haal je met een paar rake klappen wel neer. Voor geavanceerdere types moet je wat meer uit de kast halen. In het vechtsysteem herken je veel onderdelen die vaker in dit type games worden gebruikt. Zo zie je wapens blauw oplichten als vijanden je gaan slaan, zodat je kunt pareren. Rode indicatoren waarschuwen als vijanden met vuurwapens op je schieten.

Dat werkt dus ongeveer zoals in Spider-Man, maar ik had wel het idee dat het in Wolverine net wat moeilijker is. Dat komt mede doordat vijanden niet keurig op hun beurt wachten voor ze je slaan. Je moet soms midden in een gevecht ineens reageren op een aanval uit een andere richting. Daardoor kunnen gevechten in het begin best pittig zijn, maar uiteindelijk wen je eraan. Tegen het einde van mijn sessie had ik het vechtwerk best prima onder controle.

Logan heeft natuurlijk een flink arsenaal aan mogelijkheden en aanvallen. Een belangrijke mogelijkheid is om van een afstand richting een vijand te leapen, en natuurlijk zijn de barrages, waarbij je op iemand inbeukt met je klauwen, ook niet weg te denken. Deze mogelijkheden kun je flink uitbreiden via de skilltree. Daarin kun je allerlei extra moves vrijspelen, waaronder speciale aanvallen waarmee je bijvoorbeeld een groepje vijanden in één keer kunt uitschakelen.

Een van de handigste extra's die dat mij opleverde, is de mogelijkheid om wat leven terug te stelen door verdoofde vijanden met een bepaalde aanval te raken. Dat was zeker in een baasgevecht met een Prototype Sentinel, een grote robot, meer dan welkom.

Quicktime-events

Dat baasgevecht belicht een ander onderdeel dat regelmatig lijkt terug te komen in de gameplay, namelijk quicktime-events. Wolverine beklimt in dit geval de robot en rukt, nadat je een reeks knoppen hebt ingedrukt, een van de armen van de robot af. Iets soortgelijks gebeurde al eerder met luchtafweergeschut, en het zal nog wel vaker voorbijkomen. Ik vind qte's nooit het sterkste onderdeel van een game, maar ze gaan in dit geval gepaard met spectaculaire beelden. Dat is ook wat waard.

Na de eerder genoemde tijdsprong speelde ik nog een derde missie. Daarin kwam ik met Logan in de bar van Tyger terecht, waar hij zoals gezegd eerst met andere personages moest praten. Vervolgens gaat hij op zoek naar Jean Grey, die zich ergens in Madripoor bevindt. Dat mondt uit in een achtervolging op soldaten van The Hand, die Sabretooth ontvoeren. Hier komt Wolverines vermogen om een geur te volgen goed van pas.

Nightmare Door

De gameplay belooft spelers ook nog op een andere manier uit te dagen. In de missies waarin Wolverine vrij kan rondlopen, zoals deze laatste missie, kun je soms een Nightmare Door vinden. Daar wacht je een specifieke uitdaging die heeft te maken met iets uit Wolverines verleden. Afhankelijk van hoe snel je de challenge weet af te ronden, kun je verschillende beloningen opstrijken.

Ook kun je nieuwe pakken en setjes klauwen vrijspelen. Dat ziet er niet alleen leuk uit, het draagt ook bij aan de gameplay. Hoe meer pakjes je hebt verzameld, hoe groter de levensbalk van Wolverine wordt. Het maakt dus niet uit of je zo'n ander pak wilt aantrekken of niet. Je profiteert hoe dan ook van de bonus die erbij hoort.

Geloofwaardigheid

Audiovisueel doet Marvel's Wolverine min of meer wat ik ervan had verwacht. De personages zien er mooi en verzorgd uit. Datzelfde geldt voor de omgevingen, al vond ik Madripoor een stuk inspirerender ogen dan de basis van Trask Industries waar de eerdere missie zich afspeelde. Op de momenten dat de actie piekt, laat het spel zich van zijn spectaculairste en audiovisueel sterkste kant zien, al vond ik de gesprekken tussen de personages ook erg sterk.

Bij een verhaalgedreven game is geloofwaardigheid belangrijk. Die voelde ik bij Wolverine en de mutanten om hem heen. In de bar is bijvoorbeeld een klein hoekje ingericht voor de mutant die in een eerdere fase van het spel is omgekomen. Daar zit ook iemand te huilen die later wordt aangesproken en getroost door iemand anders. Je kunt die details negeren, maar voor mij is dit precies het verschil tussen een game die 'gewoon oké' is en een game waarin zulke details met liefde en aandacht zijn uitgewerkt.

Nog net niet helemaal lekker

In deze versie van Marvel's Wolverine kwam ik echter ook nog wat details tegen waarover ik net niet helemaal te spreken was. Zo maakte ik iets te vaak mee dat ik op een knop drukte en een bepaalde actie verwachtte, maar er iets anders gebeurde. In plaats van in de richting van een vijand te springen, sloeg Wolverine dan bijvoorbeeld gewoon in het luchtledige. Daardoor voelde het vechten soms wat minder soepel aan. Er is een kans dat dit een bugje was of dat ik niet doorhad dat ik iets verkeerd deed. Ook dat laatste is een mogelijkheid als je een game maar relatief kort speelt.

Voorlopige conclusie

Marvel's Wolverine is van dezelfde makers als de Spider-Man-games, maar toch een behoorlijk andere game. Er zitten wel wat gelijkenissen in, zoals een vechtsysteem met dodges en parries. Verder is Spider-Man bijvoorbeeld veel opener, terwijl Wolverine meer een klassieke adventure-rpg is waarin de missies elkaar opvolgen en je niet echt een open wereld hebt. In sommige levels heb je wat vrijheid, maar die bestaat vooral uit het vinden van enkele optionele doelen, zoals de Nightmare Doors.

De actie in Marvel's Wolverine is lekker bruut. De bloedspetters vliegen flink in het rond. In deze build leek dat effect iets minder heftig dan in eerdere trailers, maar toch is dit zeker een van de bruutste superheldengames. Logan heeft flink wat opgekropte woede die hij maar wat graag met zijn klauwen uit. Dat zorgt voor fijne gameplay die naar meer smaakt. Daarop hoeven we niet lang meer te wachten, want Marvel's Wolverine verschijnt op 15 september, exclusief voor de PlayStation 5.

_{Redactie: Jurian Ubachs • Eindredactie: Bas Roestenberg}