Nintendo Switch 2 + Mario Kart World Zwart

De Nintendo Switch 2 is de opvolger van de zeer populaire Nintendo Switch, en het is voor het eerst dat Nintendo een '2' gebruikt bij een console. Omdat het concept op alle punten erg op dat van de Switch 1 lijkt, is de naam met een 2 wel een logische stap. Maar is het op alle punten ook veel beter? Dat vertel ik jullie graag in deze review!

Zo op het eerste gezicht lijkt de Switch 2 sprekend op de 1, zowel op het gebied van design als het dashboard. Onder de motorkap is er daarentegen veel veranderd, en dat zie je bij veel games ook terug. Ik ben zelf heel eerlijk: de enige reden dat ik een Switch 2 gekocht heb, is vanwege de games van The Legend of Zelda. Als Zelda niet exclusief was geweest, dan had ik de console waarschijnlijk nooit gekocht. De Switch 1 mag dan wel erg populair zijn geweest, zelf heb ik er niet veel mee gehad. Ik gebruik de Switch dan ook alleen voor exclusieve spellen; de rest speel ik gewoon op de PlayStation 5 of Xbox Series X. Maar goed, bij een review hoort natuurlijk ook een eerlijke mening, en op die manier wil ik het systeem dan ook beoordelen.






Het idee van een hybride console is destijds bij de Switch 1 fantastisch aangeslagen. Waar je voorheen altijd apart games moest kopen voor zowel een handheld als een homeconsole, speel je met de Switch-lijn exact dezelfde game onderweg én thuis op het grote scherm. Dat concept is inmiddels niet nieuw meer; de basis werd immers al gelegd met de Wii U (weliswaar zonder het onderweg-aspect) en de originele Switch stamt alweer uit 2017. Met de komst van de Switch 2 is dit concept echter volwassen geworden.

Waar de focus voorheen op 720p onderweg en 1080p in de dock lag, legt de Switch 2 de lat een flink stuk hoger. Onderweg speel je nu standaard in 1080p, en eenmaal in de dock kan de resolutie dankzij modernere hardware en slimme upscaling-technieken (zoals DLSS) worden opgekrikt richting 4K. Wel is het goed om te vermelden dat veel zwaardere games gebruikmaken van een dynamische resolutie om de framerate stabiel te houden; de resolutie schommelt dan achter de schermen net iets onder die streefresoluties om haperingen te voorkomen. Dat het hybride concept een schot in de roos bleek, zie je inmiddels ook aan de concurrentie: apparaten zoals de Steam Deck, de ASUS ROG Ally en de Lenovo Legion Go proberen met hun handhelds de markt te veroveren, waarbij die laatste met zijn afneembare controllers misschien nog wel het meeste weg heeft van Nintendo's succesformule.






Als je de console ziet, dan oogt hij direct als een tablet, en in de basis is dat het functioneel gezien natuurlijk ook. Omdat alle onderdelen specifiek zijn uitgekozen en de software hier perfect op is afgestemd, heeft Nintendo er een gestroomlijnde en zeer goed uitgewerkte hybride console van gemaakt. Hoewel het apparaat de vormfactor van een tablet heeft, ligt de pure rekenkracht inmiddels een flink stuk hoger dan voorheen. Waar de originele Switch qua power nog duidelijk achterbleef bij portable pc's zoals de Steam Deck, komt de Switch 2 dankzij modernere hardware en een slimme architectuur een heel stuk dichter in de buurt van die prestaties.

Waar de vroege Switch-modellen onder zware belasting nog wel eens warm konden aanvoelen, is de warmteafvoer bij dit model uitstekend geregeld. Ook de accuduur profiteert van een efficiëntere chip, waardoor je, net als bij de eerdere stap naar het OLED-model, merkbaar langer kunt doorspelen zonder naar de lader te hoeven grijpen. Tot slot blijft het stand-by-systeem een van de sterkste troeven: als je even wilt stoppen met spelen, zet je de console simpelweg in de slaapstand. Zodra je hem weer inschakelt, sta je direct weer exact op de plek waar je gebleven was. Voor online games werkt dit logischerwijs niet, maar voor singleplayer-ervaringen is het ideaal.






Bij de Switch 2 wordt standaard een dock geleverd dat in de basis twee hoofddoelen heeft: het opladen van je Nintendo Switch 2-console, inclusief de Joy-Cons die op dat moment vastgekoppeld zijn, en het doorsturen van het beeld naar je tv. Daarnaast is het dock voorzien van usb-poorten, wat ideaal is om bijvoorbeeld je Pro Controller mee op te laden. Waar je bij de allereerste Switch-modellen nog een losse usb-dongle nodig had om bekabeld te kunnen internetten, is de ethernetpoort (LAN-aansluiting) net als bij het OLED-model direct netjes in het dock ingebouwd.

In het verleden werd er wel eens gespeculeerd dat het dock extra processorkracht of geheugen zou bevatten om games op de tv beter te laten draaien, mede door het stevige prijskaartje van een los exemplaar. Hoewel de hardware nog altijd volledig in de handheld zelf zit, stuurt het dock het signaal nu wel moeiteloos door in een 4K-resolutie. Het systeem werkt nog altijd razendsnel en intuïtief: je schuift de console in het dock en binnen een paar seconden wissel je van handheld-modus naar het grote scherm. Mocht de accu tijdens het spelen onderweg dus bijna leeg zijn, dan speel je op de tv direct en ononderbroken weer verder.






De handheld-modus werkt uitstekend. Het scherm is prachtig helder, biedt levendige contrasten en is zelfs in de zon prima af te lezen. Het display is misschien iets minder fel dan dat van het OLED-model, maar in vergelijking met de originele Switch 1 is het lcd-scherm van de Switch 2 een grote verbetering. In eerste instantie kunnen de Joy-Cons aan de zijkant misschien wat fragiel aanvoelen, alsof het geheel door het gewicht van de console elk moment kan doorbuigen, maar in de praktijk blijkt de constructie gelukkig erg stevig. Het display laat games fantastisch tot hun recht komen, met mooie contrasten waarbij de kleuren van het scherm spatten.

De accuduur ligt, afhankelijk van de game die je speelt en de helderheid van het scherm, gemiddeld tussen de 3 en 7 uur. Bij grafisch veeleisende titels die het uiterste van de nieuwe processor vragen, zul je logischerwijs iets sneller de lader moeten opzoeken dan bij lichtere indies.
Daarnaast kun je de console dankzij de ingebouwde standaard stabiel rechtop zetten om in de tabletop-modus met z'n tweeën te spelen, waarbij je allebei een Joy-Con pakt. Nintendo heeft gelukkig vastgehouden aan het ontwerp van de brede, stevige standaard; deze voelt ontzettend solide aan en heeft totaal niet de instabiliteit van het allereerste Switch-ontwerp uit 2017.






In de tv-modus gaat het scherm van de console uit en wordt het beeld via het dock naar de tv doorgestuurd. Dit verloopt via de meegeleverde hdmi-kabel. Als je op de tv speelt, kun je de Joy-Cons op verschillende manieren gebruiken: los van elkaar in je handen, of samengeklikt in de meegeleverde controllerhouder. Uiteraard kun je ook probleemloos een bekabelde usb-controller of een draadloze Pro Controller aansluiten voor een meer traditionele game-ervaring.

Zoals eerder aangestipt, maakt de Switch 2 op de tv de sprong naar een scherpe 4K-resolutie (in plaats van de 1080p van de voorgaande modellen). Wel is het zo dat de interne resolutie van veel zwaardere games dynamisch schommelt om de prestaties optimaal te houden, waarna de hardware het beeld intelligent opschaalt naar het grote scherm. In de praktijk zorgt dit voor een ontzettend strakke en vloeiende presentatie op de televisie.






De Joy-Cons zijn in feite de geëvolueerde, compactere en verbeterde versies van de klassieke Wii Remotes. Ze zitten nog altijd boordevol functies, zoals nauwkeurige motion controls en geavanceerde rumble-motoren. Onder de rechter analoge stick zit bovendien een nfc-sensor ingebouwd waarmee je amiibo kunt scannen. Het omdoen van de polsbandjes is een fluitje van een cent, al blijft het even goed opletten met de blauwe en oranje kleuren, die aanduiden of ze voor de linker of rechter Joy-Con zijn.

Het vastmaken aan de console zelf is bij dit nieuwe model echter vernieuwd: waar je ze voorheen in een fysieke rail schoof, maakt de Switch 2 gebruik van een modern magnetisch kliksysteem. Dit werkt ontzettend soepel en zodra de controllers contact maken, hoor je op het scherm meteen dat iconische, vertrouwde 'Switch-klik'-geluid. Zo weet je direct dat ze goed gekoppeld zijn. De knoppen zelf (A, B, X en Y) zijn nog altijd relatief compact, wat voor grotere handen nog steeds even wennen kan zijn, maar ze reageren verder prima. Een absoluut pluspunt blijft dat je de firmware van deze controllers eens in de zoveel tijd heel eenvoudig via het systeemmenu kunt updaten.

Ik heb over de Joy-Cons zelf een aparte review geschreven, die natuurlijk veel uitgebreider is dan dit korte stukje dat ik nu met jullie deel. Mocht je meer willen weten over de Joy-Cons voor de Nintendo Switch 2, klik dan hier voor de volledige review daarvan.






Ik heb van deze console uiteraard ook een unboxingvideo gemaakt, zodat ik die aan deze review kan toevoegen. Het gaat hierbij om de bundel met Mario Kart World, een game die er digitaal bij geleverd werd. Het is een unboxing zonder spraak geworden: lekker kort en krachtig, maar wel zo duidelijk mogelijk. Enjoy!

De Nintendo Switch Pro Controller 2 vertoont qua ergonomie misschien veel gelijkenissen met de Xbox-controllers, maar heeft toch echt zijn eigen identiteit. Het is bovendien een uitstekende evolutie van de vroege Wii U Pro Controller (die destijds ook al erg prettig in de hand lag). Wat mij betreft was de eerste Pro Controller al een absolute must-have accessoire voor de Switch 1: hij is robuust gebouwd, ligt heerlijk in de hand en is uitgerust met fijne, grote knoppen die net wat comfortabeler wegspelen dan de compacte knoppen op de Joy-Cons. De Pro Controller 2 is in feite precies dezelfde controller als de Pro 1, maar dan op veel punten verbeterd.

De accuduur is onverminderd indrukwekkend, waardoor je uren achter elkaar kunt gamen zonder dat je tussendoor hoeft op te laden. Mocht de batterij toch leegraken, dan kun je in het Switch-menu heel overzichtelijk de actuele status van de accu checken. Ik heb van deze Switch 2 Pro Controller (de Resident Evil Edition) een losse review geschreven, die natuurlijk alles een stuk uitgebreider behandelt. Mocht je dus écht alle ins and outs willen weten over deze controller, klik dan hier voor de uitgebreide review.






De spellen verschijnen bij Nintendo niet op schijfjes, maar net als bij de Switch 1 op speciaal ontworpen geheugenkaarten, tegenwoordig ook wel de Game Key Cards genoemd. Deze zijn compact, razendsnel en uitstekend beveiligd tegen piraterij. Voor mensen die bang zijn voor verstikkingsgevaar bij kleine kinderen of huisdieren, heeft Nintendo ook aan deze generatie kaartjes weer een extreem bittere stof, genaamd denatoniumbenzoaat, toegevoegd. Mocht iemand er per ongeluk een in de mond stoppen, dan spuug je hem door de vieze smaak direct weer uit.

Hoewel de kaartjes er aan de buitenkant hetzelfde uitzien, zijn ze intern beschikbaar in verschillende opslaggroottes om ook de zwaardere games te kunnen huisvesten. Als consument merk je daar gelukkig niks van. Wel staat er op de fysieke hoesjes in de winkel altijd duidelijk aangegeven of de game volledig op het kaartje staat, of dat er nog een aanvullende download vereist is om aan de slag te kunnen.

Over de fysieke en digitale distributie van games valt in het algemeen veel te zeggen. Zelf vind ik het fysiek wisselen van die kaartjes niet altijd even prettig werken, vooral wanneer ik met hetzelfde profiel tussen de Switch 1 en Switch 2 wil schakelen en de Switch 1 niet aanstaat. Maar goed, elk systeem heeft zijn voor- en nadelen. Hieronder vind je in het kort de belangrijkste plus- en minpunten van deze Game Key Cards.
De fysieke gamekaarten van de nieuwe generatie Switch bieden een uitstekende balans tussen snelheid en gebruiksgemak, al hangt hier wel een prijskaartje aan. Dankzij de aanzienlijk hogere leessnelheid laden zware games direct vanaf de kaart, waardoor kostbare interne opslagruimte wordt bespaard. Bovendien is een volledige installatie, in tegenstelling tot bij traditionele consoles, zelden nodig. De compacte, solide kaartjes zijn daarnaast uiterst duurzaam en ideaal voor onderweg.

Keerzijde van de medaille zijn de hoge productiekosten van dit flashgeheugen (de bekende 'Nintendo Tax'), wat soms doorweegt in de winkelprijs. Om kosten te besparen kiezen uitgevers bij omvangrijke games bovendien regelmatig voor een kleinere kaartcapaciteit, waardoor spelers alsnog verplichte, grote downloads via de eShop moeten binnenhalen. Tot slot zorgt het zeer compacte formaat ervoor dat de kaartjes sneller kwijtraken als ze niet zorgvuldig in een reisetui worden opgeborgen.






De Switch 2 wordt standaard geleverd met 256 GB aan interne opslag. Dat is maar liefst vier keer zoveel als bij het eerdere OLED-model, en na aftrek van de systeembestanden blijft er een nette 232 GB an bruikbare ruimte over. Hoewel dit een fantastische upgrade is waarmee je in het begin prima vooruit kunt, vullen de gigabytes zich op deze generatie wel een stuk sneller. Moderne games, zoals Mario Kart World die al snel dik 23 GB in beslag neemt, en de onvermijdelijke updates en dlc zorgen ervoor dat je opslag alsnog relatief snel volraakt.

Gelukkig kun je de opslagruimte ook bij dit model weer uitbreiden tot maximaal 2 TB, al is er wel een heel belangrijk technisch addertje onder het gras. De Switch 2 vereist voor games namelijk de nieuwe microSD Express-kaarten. Oudere microSD-kaarten met een standaardsnelheid van de eerste Switch-generatie zijn simpelweg te traag voor de complexere games en kunnen enkel nog worden gebruikt voor basisbestanden zoals screenshots of video's.

Bij het kopen van een kaartje moet je dus specifiek letten op het 'EX'-logo op de verpakking. Omdat dit een relatief nieuwe techniek is die ssd-snelheden levert, liggen de prijzen wel een slag hoger dan we gewend waren. Waar je voorheen voor twee tientjes klaar was, betaal je voor een degelijke 128 GB of 256 GB microSD Express-kaart op het moment van schrijven al snel tussen de € 35,- en € 50,-, afhankelijk van het merk en de capaciteit. Het is een investering, maar gezien de laadsnelheden en de grootte van de games is het een upgrade waar je uiteindelijk niet omheen kunt.






Het besturingssysteem van de Switch 2 wordt door Nintendo regelmatig voorzien van nieuwe firmware-updates. Meestal gaat het om updates die de algehele stabiliteit en prestaties verbeteren, maar af en toe worden er ook nuttige nieuwe functies aan het menu toegevoegd.

Om ervoor te zorgen dat je nooit hoeft te wachten wanneer je zin hebt om te gamen, kun je in het systeemmenu instellen dat de console deze software-updates automatisch op de achtergrond downloadt en installeert. Dit kun je bovendien ook inschakelen voor de games zelf. Zodra het systeem in de slaapstand staat, worden eventuele patches geruisloos binnengehaald, zodat je software altijd direct klaarstaat voor gebruik.






Om online te kunnen spelen op de Switch 2 heb je een Nintendo Switch Online-abonnement nodig. Dit begint bij € 19,99 per jaar voor een individuele gebruiker. Daarnaast is er een familieabonnement van € 34,99 per jaar, waar maar liefst acht accounts gebruik van kunnen maken; ideaal om de kosten te delen. Naast de toegang tot online multiplayer krijg je met dit standaardabonnement direct toegang tot een mooie bibliotheek aan klassieke NES-, Super Nintendo- en Game Boy-spellen via de bijbehorende apps.

Voor wie meer wil, is er het uitgebreidere Uitbreidingspakket. Dit abonnement kost € 39,99 per jaar voor één persoon of € 69,99 voor een familie. Met deze upgrade krijg je niet alleen toegang tot retro-platformen zoals de Sega Mega Drive, de Nintendo 64 en de Game Boy Advance, maar speciaal voor de Switch 2 zijn hier inmiddels ook GameCube-games en Virtual Boy-titels aan toegevoegd. Bovendien bevat dit pakket grote, inbegrepen uitbreidingen (dlc) voor populaire games.

Bij alle abonnementsvormen is de cloudopslag voor je save files inbegrepen, wat een veilige gedachte is. Mocht je de retro-games extra authentiek willen beleven, dan verkoopt Nintendo in zijn online winkel nog altijd speciale, draadloze controllers die exacte replica's zijn van de originele NES-, SNES-, N64-, GameCube- en Mega Drive-gamepads. En mocht je helemaal hardcore willen gaan, dan kun je zelfs een speciale houder kopen voor de Virtual Boy-titels om zo dat klassieke gevoel te krijgen.






Waar je bij de eerste Switch nog verplicht was om een omslachtige app op je telefoon te downloaden om met anderen te kunnen praten, heeft Nintendo met de Switch 2 gelukkig een flinke inhaalslag gemaakt. De console is nu uitgerust met GameChat: een volledig ingebouwd voicechatsysteem. Je kunt nu rechtstreeks op de console privégroepjes aanmaken, je scherm delen en met elkaar praten door simpelweg een headset aan te sluiten (of gebruik te maken van de ingebouwde microfoon met ruisonderdrukking). Dit werkt een heel stuk moderner en intuïtiever.

Het zoeken en toevoegen van vrienden doet Nintendo online daarentegen nog altijd een tikkeltje traditioneel. Waar je op de Wii U destijds simpelweg op een gebruikersnaam kon zoeken, houdt de Switch 2 onveranderd vast aan de bekende Friend Codes. Gelukkig zijn er inmiddels wel wat handige extra opties toegevoegd om het proces te versnellen, zoals het snel scannen van een QR-code via de Nintendo-app wanneer je fysiek bij elkaar bent, of het selecteren van spelers met wie je onlangs online hebt gegamed.

Tot slot is het goed om te weten dat je voor het reguliere gebruik van de console, zoals het aanschaffen van digitale games in de eShop of het binnenhalen van de noodzakelijke game-updates, uiteraard geen betaald Nintendo Switch Online-abonnement nodig hebt; dit is puur vereist voor de multiplayer- en retrofuncties.






Waar de originele Switch destijds op een mobiele chip draaide die al snel tegen zijn limieten aanliep, heeft de Switch 2 een gigantische sprong voorwaarts gemaakt. Nintendo heeft opnieuw de handen ineengeslagen met Nvidia, wat heeft geresulteerd in een op maat gemaakte processor die moderne technieken naar de hybride console brengt. In de praktijk merk je dit niet alleen bij gloednieuwe titels, maar komen ook oudere games dankzij deze extra kracht een stuk beter tot hun recht.

De grootste troef van deze nieuwe hardware is de overstap naar de Nvidia Ampere-architectuur (bekend van de RTX 30-serie videokaarten). Met zes keer zoveel grafische kernen (CUDA cores) als zijn voorganger en een verdriedubbeling van het werkgeheugen naar 12 GB RAM, kan de Switch 2 aanzienlijk grotere en complexere werelden renderen.

Hoewel de pure rekenkracht in handheld-modus ongeveer tussen die van een PS4 en PS4 Pro in ligt, zorgt de toevoeging van Nvidia DLSS (Deep Learning Super Sampling) ervoor dat de console ver boven zijn gewichtsklasse kan boksen. Door deze slimme AI-upscaling kan de Switch 2 games intern op een lagere resolutie draaien om de batterij en hitteontwikkeling te sparen, om ze vervolgens haarscherp in 1080p op het handheld-scherm of via het dock in 4K op de tv te toveren. Ook de laadtijden zijn dankzij het nieuwe, snellere UFS 3.1-opslaggeheugen drastisch verkort in vergelijking met het tergend trage flashgeheugen van de eerste Switch. Voor wie graag de cijfers induikt, volgt hieronder een handig overzicht van alle specificaties.







In de basis was de originele Switch al een fantastisch concept, maar met de Switch 2 is de formule definitief volwassen geworden. De console brengt significante, broodnodige technische verbeteringen met zich mee zonder zijn identiteit te verliezen. Het hybride concept blijft de absolute overwinnaar: je switcht nog altijd naadloos tussen comfortabel gamen in de handheld-modus onderweg en spelen op de grote tv in de huiskamer. Het gebruik van de vernieuwde Game Key Cards is een zegen voor het portable gebruik en de laadsnelheden, al blijft het een nadeel dat uitgevers bij grotere games soms alsnog verplichte downloads vereisen.

De vernieuwde Joy-Cons doen hun werk uitstekend en het magnetische kliksysteem is een genot. Wel is het ontzettend jammer dat Nintendo intern heeft vastgehouden aan de traditionele sticktechnologie en niet is overgestapt op slijtvaste Hall-effect-sensoren. Hoewel de constructie degelijker aanvoelt, blijft het risico op de beruchte stick-drift hierdoor ook op deze generatie een punt van zorg.

Perfect is het systeem dus zeker niet, vooral als je kijkt naar de nog altijd wat traditionele online opzet met Friend Codes, al is de toevoeging van native voicechat via GameChat een enorme verlichting. Tot slot blijft het voor liefhebbers van fysieke media een bittere pil dat Nintendo bij officiële consolebundels tegenwoordig standaard een digitale downloadcode in de doos stopt, in plaats van een fysiek kaartje. Desalniettemin is de Switch 2 een ijzersterke evolutie die de lat voor hybride gaming weer een flink stuk hoger legt.