Nogmaals: het gaat me dus meer om de ongelijkheid in de risicoverdeling. Als een bedrijf, in dit geval Odido, de beveiliging niet op orde heeft, draaien hun klanten op voor de schade die dat met zich meebrengt.
Ik vind de vergelijking met een gestolen fiets overigens niet direct treffend. Je gestolen fiets ben je kwijt, dat is 1x kut, dan koop je een nieuwe en is het klaar. Je adresgegevens, je telefoonnummer, je bankrekening, je paspoortnummer, liggen voor altijd op straat - of iig tot je verhuist, van nummer wisselt of een nieuw paspoort aanvraagt. Dat kan ontzettend veel schade doen. Dit is bovendien een gijzelingssituatie. Stel het was geen informatie die gegijzeld werd, maar een huisdier? Een familielid? De stakes kunnen absoluut wel zo hoog worden dat losgeld betalen een realistische optie wordt. Die optie per definitie van tafel vegen, vind ik niet handig.
Maar wat ik dus ook al een paar keer heb gezegd: ik zeg helemaal niet dat je per definitie moet betalen. Dat zal in de meeste gevallen helemaal niet de handigste optie zijn. Maar 'sowieso nooit doen' is denk ik naief. Dat weet ik trouwens wel zeker, want er wordt namelijk vaak genoeg wél betaald door bedrijven. Daar kunnen we vanalles van vinden, maar het is de realiteit. Je kunt de recentste ep van
Met Nerds om Tafel eens luisteren, waarin Floor Terra daar ook meer over vertelt.