Panasonic Lumix LX7

Panasonic boekt bij elke nieuwe Lumix LX-camera vooruitgang. De toestellen zijn nooit revolutionair maar wel degelijk, en dat maakt dat de serie populair blijft. Dus hoewel de LX7 hetzelfde zoombereik heeft als zijn in 2010 verschenen voorganger, zijn er toch aardige verbeteringen, met name op het gebied van de lichtgevoeligheid.

Het grootste diafragma van f/1,4 wordt alleen geëvenaard door de nieuwe Samsung EX2, maar die heeft een kleiner zoombereik en is minder lichtsterk in de telestand. Dankzij het ingebouwde nd-filter kan de LX7-bezitter niet alleen bij minder licht, maar ook bij meer licht goed uit de voeten. Bovendien betekent veel licht niet meteen dat er niet meer met de scherptediepte gespeeld kan worden.

Ook op andere vlakken heeft Panasonic de LX-serie verbeterd. Zo is de LX7 uitgerust met een scherm met een hogere resolutie en een leesbaarder menu-interface dan zijn voorganger. De beeldsensor is niet langer van het ccd- maar van het cmostype, en biedt een hogere burstsnelheid en 1080/50p-video - waarbij de camera ook nog eens stereogeluid kan vastleggen. Bovendien durfde Panasonic het aan om het toestel een hogere maximale iso-waarde te geven.

Vooralsnog kunnen we dus stellen dat Panasonic de Lumix LX5 op een aantal belangrijke punten verbeterd heeft. Met de Lumix LX7 heeft het bedrijf dus opnieuw een concurrerende camera in zijn assortiment. Andere fabrikanten als Canon en Sony zien echter een markt voor compactcamera's met nog grotere sensors en timmeren met respectievelijk de PowerShot G1 X en de Cyber-shot RX100 goed aan de weg. Die zijn echter ook een stuk duurder dan deze LX7.