Army of Two: The 40th Day

Dat geld speelt uiteraard een belangrijke rol in de game. Salem en Rios blijven mercenaries en zijn dus ook op zichzelf aangewezen als het gaat om de wapenuitrusting. Op elk moment dat het tweetal niet in gevecht is, heb je toegang tot een interface waarin je nieuwe wapens kunt kopen, maar ook de wapens die je al hebt kunt aanpassen. Dit systeem gaat behoorlijk diep. Je kunt van iedere gun allerlei onderdelen los van elkaar vervangen, wat steeds lichte veranderingen teweegbrengt in de manier waarop dat wapen zich gedraagt en hoeveel schade het toebrengt. Hierbij valt op dat Army of Two lange tijd iets goed doet dat veel andere games verkeerd doen; je hebt namelijk lang niet genoeg geld om al te veel te kopen: je moet je wapens zorgvuldig kiezen en upgraden. Tegen het eind van het spel, als je met je opdrachten in één klap 40.000 dollar kunt verdienen en al snel een aardig vermogen opbouwt, valt die beperking weg.

Daar komt bij dat je slechts ten dele gemotiveerd wordt om veel verschillende wapens te kopen. Een sterk wapen voor afstandsschoten, een goed wapen voor het standaard knalwerk en een goed pistool voor stille kills en voor het schieten van achter een schild vandaan, en je bent er wel.

Steeds hetzelfde

De kunstmatige intelligentie is ten opzichte van het eerste spel behoorlijk verbeterd. De vijandelijke soldaten zoeken actief dekking, proberen te flanken, en gedragen zich ook naar het wapen dat ze hebben; zware soldaten met shotguns zullen naar je toe lopen, terwijl snipers zich verbergen en van afstand blijven schieten.

Daar staat echter tegenover dat de in-game situaties niet veranderen. Dat heeft de ontwikkelaar met opzet zo gedaan. Op de middelste en hoogste moeilijkheidsgraad is namelijk een zekere mate van samenwerking vereist. Dit zul je, zeker als je in co-op speelt, niet automatisch goed doen en dat leidt in diverse shootouts in eerste instantie tot de dood van het dynamische duo. Na een aantal pogingen heb je echter wel door waar de vijanden zitten en hoe je het ongeveer aan moet pakken: klassiek trial-and-error dus. Het is dus een bewuste keuze en voelt zodoende niet direct als een minpunt aan, maar het zorgt er wel voor dat je bepaalde shootouts erg systematisch te lijf zult gaan om uit te vinden wat 'de sleutel tot succes' is; inventief denken raakt zodoende een beetje op de achtergrond.

Dat laatste is ook zelden echt nodig in Army of Two: The 40th Day. Zeker als je vaker shooters hebt gespeeld, wijst alles zich vanzelf. Zo kom je af en toe wat 'tussenbazen' tegen, die zwaar bepantserd zijn en zodoende nauwelijks neergeschoten kunnen worden. De knalrode tanks die zij met zich meedragen, verklappen echter de oplossing al snel. Zo lang je Army of Two: The 40th Day speelt zoals het bedoeld is, wordt het zelden een al te moeilijk spel. Het belangrijkste element daarbij is het trekken van 'aggro'. Door zelf veel op vijanden te schieten, zullen ze zich vooral op jou richten, wat je partner de kans biedt nagenoeg ongezien om ze heen te lopen. Vervolgens herhaalt hij jouw kunstje, waardoor je zelf weer iets op kunt schuiven, en zo wandel je in teamverband vrij rap door het spel heen.

Kort

'Vrij rap' kun je in dit geval letterlijk nemen. Army of Two: The 40th Day sluit zich aan in een groeiende reeks games die de speler een kort singleplayer-avontuur bieden. De game laat zich in ongeveer zes uur tijd uitspelen, waarbij de hoogste moeilijksgraad je waarschijnlijk een uurtje langer kost. Dat is niet lang, zeker niet voor een spel dat voor de volle mep in de winkels ligt. Wel biedt EA een downloadable contentpakket aan, dat voor spelers die het spel pre-ordered hebben, direct te downloaden is. Een maand na de release zal het Extraction-pakket voor iedereen beschikbaar zijn. Deze dlc biedt een extra spelmodus, gericht op het in co-op zo lang mogelijk overleven tegen hordes vijanden.