Review: MadWorld

Zoals gezegd werkt de gekozen grafische stijl prima voor het spel. Dit is een voorbeeld van het feit dat games op de Wii, ondanks de beperkte kracht van de console, niet lelijk hoeven te zijn. Toch kent MadWorld een irritant minpunt, juist op het gebied van de beelden. Wat je ziet is namelijk wel mooi, maar de camera werkt niet altijd mee. Je kunt de camera in dit third person-spel met een druk op de knop recht achter Jack zetten, maar dat is lang niet altijd de beste plek om de actie op dat moment te bekijken. Het gebeurt dan ook regelmatig dat er ineens vijanden opduiken die je helemaal niet hebt gezien. Ook is het lastig om uit te vinden waar een vijand zich precies bevindt, zodat je te vaak in het luchtledige staat te meppen.



Het is het enige smetje op een verder verrassend sterk spel. MadWorld neigt er af en toe naar een tikkeltje repetitief te worden, maar doordat het spel steeds op de juiste momenten nieuwe onderdelen introduceert, een spelletje begint of een ander level brengt, wordt dat gevoel steeds weggenomen en zul je door blijven spelen, ook al vervallen de stukken tussen de minigames en de eindbazen na een tijdje toch wat in herhaling. Na ongeveer zes uur zul je de singleplayermodus wel hebben uitgespeeld. Dat klinkt kort, maar na zes uur intensief slachtwerk voelt dat niet zo. Bovendien speel je, als je het spel hebt uitgespeeld, een aantal extra's vrij, zoals een veel grotere kettingzaag. Ook biedt MadWorld de mogelijkheid om in splitscreen samen met een vriend een aantal minigames te spelen, wat ook nog voor wat plezier kan zorgen.

Heerlijke soundtrack

Een speciale vermelding verdient het geluid. Zoals gezegd doen de commentatoren uitstekend werk, maar MadWorld biedt meer dan alleen maar stemgeluid. Zo zijn ook de geluidseffecten prima, en de soundtrack is een schot in de roos. Liefhebbers van hiphop zullen extra genieten van de soundtrack, en ook als je dit genre niets vindt zal de muziek in MadWorld opzwepend werken.