Review: Prince of Persia

Keiharde gevechten? Zoals in de review al aangegeven is, is het vechtsysteem heel mager uitgewerkt. de game geeft je dan ook niet echt het gevoel dat je in een gevecht bezig bent. Het komt teveel neer op timing. Je staat tegenover elkaar in een heel statische setting, en maar een beetje moet raden en timen wanneer je moet klikken. Dit waar je in de SoT-serie om je tegenstander heen kon rennen, rollen, en aanvallen wanneer je maar wil, met snelheid. Klikken (ik speelde het op de PC) voor een slag, zorgde ook voor een slag, en niet een vertraagde beweging (een seconde later ongeveer), die als het mis gaat, weer overgaat in een moment waar je een paar seconde gewoon geen controle over je karakter meer hebt. En met de Elika-momenten erbij, zijn dit er iets te veel van dit soort momenten waar je je tijd moet uitzitten.

Ook het verhaal vind ik vreemd. Niet het verhaal an sich, maar wel hoe de prins hierin staat: Prins zit zijn ezel achterna, komt Elika tegen, en de prins helpt haar. Er is totaal geen persoonlijk binding van het karakter met het verhaal. Alsof het logisch is dat hij er maar mee aan de gang gaat. Dit was in de vorige serie veel beter.

Het karakter zelf vond ik in de vorige serie ook beter. Dat zogenaamd grappige komt niet echt aan (zeker niet wanneer het herhaald wordt), en past niet bij een Perzische prins wanneer het op een typisch Westerse manier gedaan is zoals nu. De accenten (wat het spreken betreft) vind ik ook niet op zijn plaats. Het wat cynische karakter van de vorige prins vond ik veel beter.

Wat de bewegingen betreft weet ik het nog niet. Misschien is het even wennen, maar aangezien je in de vorige serie alles zelf onder controle had (nu heb je bijv, een heel ander systeem wanneer je in een gevecht zit dan wanneer je het platformwerk aan het doen bent, terwijl je in de SoT-serie bijv, je zwaard kon trekken wanneer je wilde), vind ik wel dat er geen 'flow' in zit. Het voelt gewoon minder intuïtief aan. Voortdurend weet ik dat ik op een toets druk om het poppetje te bewegen. Dit is voor mij hèt teken dat de besturing niet goed is uitgewerkt. Wanneer dit wèl het geval is, ben je niet bewust bezig met het drukken op toetsen, maar met het bewegen van het ventje.

De sfeer in de game vind ik ook niet echt overkomen. Het is tè overdone, het zit er tè gelikt uit. Het is meer 'the Shire' (Lord of the Rings) meets Silverdust dan een middeleeuwse Arabische sfeer. Molentjes, gemaakte watervalletjes, teveel groen, etc.
De indeling van de levels vind ik ook te veel op het springen en klauteren gericht. In de SoT-serie had je ook delen waar je een beetje kon lopen, vechten. Nu heb je binnen de levels weliswaar veel vrijheid in waar je naartoe gaat, maar zodra je eenmaal in het gedeelte zit waar je naar dat licht toe moet, is het constant springen, timen, klimmen. En ook nog in 9 van de 10 keer in een ronde weg. En dit allemaal zonder uitdaging. En dat is wat het repetitief maakt.

Wat eveneens een teleurstelling was, was het moeten verzamelen van die lichtdingen. Verzamelen?? Moet ik weer opnieuw een wereld doorrennen om die dingen te verzamelen. Als ik dingen wil verzamelen, speel ik wel een platformgame.

Het is allemaal terug te brengen op wat ik al jaren heb met het gros van de nieuwe generatie games. Ik heb er gewoon geen gevoel bij. Het is leveltje afwerken, eindbaas verslaan, zonder dat je echt in de game kunt zitten. De SoT-serie was mooie uitzondering hierop, maar deze nieuwe PoP helaas niet.

En het grootste nadeel is dat het gewoon iets is wat je moet uitzitten. Je hoeft nergens je best voor te doen, het vergt totaal geen intensiteit van je kunnen. Makkelijk, repetitief, saai.
Ik weet dan ook niet zeker of ik het ga uitspelen (ik heb het al zo'n week of twee niet meer aangeraakt). Het is de 'moeite' (tijd) allemaal niet echt waard. Ik kan op Youtube de sequences ook wel zien. Voor de spelervaring (waar een game natuurlijk om gaat) hoef ik het iig niet te doen.

[Reactie gewijzigd door RaJitsu op dinsdag 13 januari 2009 17:38]