Rennen en springen. Review: Mirror's Edge

Het spel valt letterlijk een beetje stil als Faith naar binnen verhuist, wat zeer regelmatig gebeurt. Faith heeft namelijk een zus die bij de politie werkt en die betrokken raakt bij de moord op een politicus, waarna het aan Faith is om haar zus vrij te pleiten. Dat zorgt ervoor dat er van pakketjes rondbrengen niet veel meer terechtkomt, Faith moet achter informatie over de moord aan en dus op zoek naar personen die zich meestal ergens in een gebouw bevinden. Het verhaal is adequaat, maar het is jammer dat het je naar de binnenkant van gebouwen dirigeert, want daar kan Faith niet zo goed uit de voeten. Er begint haast een nieuw spel als Faith een gebouw binnenloopt. Waar het buiten gaat om snelheid, gaat het binnen eerder om het oplossen van puzzels. Faith heeft binnen opeens geen Runner Vision en rood gekleurde aanwijzingen meer. Dat maakt dat je moet zoeken naar mogelijkheden om verder in het gebouw te komen, waarbij Faith opvallend vaak in de obligate luchtkokers terechtkomt. Waar het buiten meestal wel lukt om op snelheid te blijven terwijl je naar het vervolg van je route zoekt, lukt dat binnen lang niet altijd. Je zult regelmatig stilstaan om te zoeken waar en hoe je omhoog kunt klimmen om verder te komen. Op zich zijn die puzzels niet vervelend, maar het is veel leuker om met veel snelheid over daken te rennen.

Extreem

Binnen heeft het spel veel meer kleur dan buiten, maar daar wordt het eigenlijk helemaal niet mooier door. Juist het extreme uiterlijk van de buitenwereld maakt het spel mooi. Binnen valt ook pas op dat het detail in sommige textures wat tegenvalt, omdat je regelmatig opgesloten wordt in ruimtes die zo klein zijn dat je er met je neus op wordt gedrukt. Buiten is het uitzicht juist weids. Je ziet een flink deel van de stad aan je voeten liggen, met honderden meters bij je vandaan nog rode aanwijzingen. De wolkenkrabbers zijn ook lekker hoog. Beneden, op straat, zie je nog net wat leven, maar veel is het niet. Mocht je naar straatniveau weten af te dalen, is het volk echter volledig verdwenen, op wat agenten na. Ook binnen is het leven opvallend afwezig. Het spel speelt zich kennelijk volledig in het weekend af, want is niemand op kantoor. Het enige leven dat je er tegenkomt, zijn de agenten die je achtervolgen.

Timetrials

Mirror's Edge moet het stellen zonder multiplayer. De enige interactie die je hebt met andere spelers, zijn de leaderboards waarop de tijden worden bijgehouden die spelers scoren in de Timetrials. Dat zijn races waarin je de snelste weg moet zien te vinden in een parkoers over een aantal daken. Daar komt geen politie aan te pas, het gaat alleen om racen en de snelste tijd neerzetten. Net als in het verhaal zijn er steeds verschillende wegen die naar het eindpunt leiden, hoewel er onderweg checkpoints zijn die je moet aandoen. De snelste tijd die ooit is gescoord staat steeds aangegeven en hij is steevast indrukwekkend. Leuker is dat je races van andere spelers kunt downloaden. Ze zijn tijdens je race te zien als een geest die voor je uit rent. Of achter je aan natuurlijk, als je het beter doet. De Timetrials zijn het onderdeel waarin het bijzondere karakter van Mirror's Edge het meest tot zijn recht komt.