Het lijkt al zo normaal te zijn aan sociale media te doen dat het een paradigma is geworden waarover niet wordt nagedacht. Blijkbaar bestaat de vraag al niet meer of je nu wel of niet een facebook account zou moeten hebben.
Die vraag gaat men aldoor aan voorbij. facebook vind het wel prima, dat mensen niet langer in staat zijn te overwegen of ze hun dienst consumeren of niet. Dat is de ideale positie voor elke commerciële organisatie, dat het gebruik van product of dienst niet langer onderhevig is aan de vraag of het überhaupt gebruikt zou moeten worden. Dus als vanzelfsprekend wordt aangenomen.
Wanneer men dus weer iets leest over een privacy schending, een bedenkelijke feature of implementatie van een feature, een hack en ga zo maar door, dan is men verongelijkt, boos en vind men dat men de gebruiker beter moet beschermen. Dat extra stapje terug doen weinig mensen. Dat is, de vraag te stellen of je wel een account moet hebben als elke week er weer iets gebeurd met facebook in de titel van een bericht.
Laat staan het idee om je account op te zeggen, om te beseffen dat sociale media zeer weinig toevoegen aan je levensgeluk en dat het gebruik er van nodeloze privacy risico's met zich meebrengt, die men dan boos of gelaten maar weer pikt of vergoelijkt omdat de peer group anders raar opkijkt dat 'je niet meer op facebook bent, loser!'
Ik kwam laats een paar briefkaartjes tegen die het gebruik van mobiele telefonie promootten. Dit kwam van KPN's Hi marketing strategie. Voorop staat "Yo, Dokus,", achterop stond 'Wanneer kan ik je nou eens gewoon mobiel bellen?"
Denk er eens over na wat een misselijke manipulatie dat is als je zo'n kaartje krijgt toegestuurd. De peer group dwingt je met je tijd mee te gaan anders ben je Jodokus de Marmot. Maar dat is eufemistisch voor, 'ouwe lul, ga met je tijd mee.'
Wat een onzin. Je hoeft helemaal niet met je tijd mee te gaan, al helemaal niet om KPN te spekken. Maar op die manier gaat een KPN mensen psychologisch bewerken om tot mobiele telefonie te komen en niemand wil een ouwe lul zijn. Net zoals dat niemand een 'Buckler lul' wilde zijn.
Ik had die kaartjes nog in een la liggen en al bij het oud papier gegooid. Maar eigenlijk moet ik ze bewaren als bewijs voor hoe bedrijven je psyche manipuleren op een heel achterbakse wijze voor commerciële doelen.
Je kunt dus zeggen dat veel mensen mobiel bellen (of facebooken) vanwege druk uit de peer group, de vriendenkring, collega's. Op een zeker moment zag het bedrijfsleven er wel iets in om een werknemer een mobieltje te geven zodat ie nog sneller en beter bereikt kon worden om weer naar de zaak te racen. Het gebruik van de mobiele telefoon maakt je positie op de arbeidsmarkt precair. Je kunt een GSM haast niet weigeren, zeker niet als de baas hem je geeft en je kunt blijven opdraven. Om die reden 'verliezen' Japanners al hun GSM's in de metro.
Al snel werd het voordele van bereikbaarheid gekoppeld aan angst-denken. Wat als mijn dochter verkracht dreigt te worden. Wat als ik in de winkel sta en ik weet niet meer welke kleur of maat moeder de vrouw wilde.
Als ik een bedrijf had dan zou ik het heerlijk vinden als mensen vanuit angst mijn product kochten. En dan wakkerde ik die angst aan. Dan liet ik mijn reclame bureau een commercial maken van een wat onbenullige man voor een schap die geen keuze kan maken en dan ineens 'verlicht' wordt door zijn GSM te pakken en moeder de vrouw te cragen wat ie nodig heeft. En hoe 'dichtbij' je geliefden eigenlijk zijn. Of anders gezegd, hoe hopeloos je als mens wordt geacht te zijn zonder GSM, hoe geïsoleerd en dom, dat je geen geheugen meer hebt om te onthouden welke boodschap je moest doen.
Ik denk dat GSM manufacturers en providers van mobiele telefonie en internet geil worden bij het idee dat je straks alleen nog kunt betalen met je mobieltje. Nu al wordt gepromoot het idee dat je niets bent zonder connectiviteit. De Mens 2.0
Wel, ik leef zonder GSM. Ik kies bewust welke technologie ik gebruik en analyseer op welke wijze ik gemanipuleerd wordt te denken dat ik iets nodig zou hebben.
Ik kies dus bewust voor geen sociale media. Daarmee vermijd ik de wekelijkse ergernis rond weer een nieuw facebook probleem. Voor velen is facebook het fenomeen 'you love to hate'. En wat mij betreft is Jodokus de Marmot een eretitel.
[Reactie gewijzigd door Vendar op zaterdag 7 januari 2012 12:33]