Inleiding: publiekslieveling
We hebben al eerder recensies gepubliceerd van high-end televisies van Panasonic, zoals de Viera VT50-plasma en de Viera WT50-lcd, maar die zijn niet voor elk budget even geschikt. De features en de prijs van de ST50, ook een plasmatelevisie, leken ons het interessantst voor een groter publiek en de bezoekcijfers van de Pricewatch schragen dat vermoeden. Opvallend is daarbij dat in onze prijsvergelijker de 42"-versie vaker wordt opgezocht dan het 50"-model.
De ST50 mag dan een stuk goedkoper zijn dan de GT50 en de VT50, het toestel heeft wel een groot deel van de features van de duurdere modellen. Net als zijn luxe neefjes heeft de ST50 bijvoorbeeld een vijftiendegeneratiepaneel met Panasonics Louvre-anti-reflectiefilter voor een hoger contrast. Dit paneel kan een hogere helderheid weergeven dan zijn voorganger.
Tweakers.net nam de ST50 uitgebreid onder de loep. We keken hoe het toestel zich verhoudt tot onder meer de GT50 en de VT50; we bekeken de bouwkwaliteit en het ontwerp, de beeldkwaliteit en eigenschappen als kijkhoeken en input lag.

Behuizing: afgeslankt
De ST30-plasma, die vorig jaar verscheen, had een zeer goede prijs-prestatieverhouding en had een groot deel van de features van de duurdere VT30 en GT30. Die twee waren echter relatief dun en hadden enkele luxe features, zoals de platte aluminium bezels van de GT30. De ST30 was meer het lelijke eendje van de drie, met een conventionele, glimmende bezel en een relatief diepe behuizing.
De ST50 is ten opzichte van de ST30 gelukkig flink afgeslankt. De tv is 46mm diep en dat is nog relatief fors, maar aan de randen is het toestel slechts 22mm diep. De 2,5cm brede antracieten bezels zijn nog omgeven door een 7mm brede acrylrand. De afstand tussen de voorkant van de bezels en het paneel bedraagt 5,5mm.
De antracieten bezel van de ST50 is bekleed met doorzichtig acryl, waarop de Panasonic- en Viera-logo's zijn gedrukt. Als je onder een hoek kijkt, zie je de schaduw van deze logo's.
:fill(white)/i/1349954700.jpeg?f=thumb)
Voet
Eerder dit jaar hadden we nog zo onze bedenkingen bij het voetontwerp van enkele nieuwe Viera-modellen. Vooral de kunststof afwerking en het relatief ver voor het draaipunt liggende zwaartepunt baarden ons zorgen, maar dat is niet nodig gebleken. Het kunststof is van hoge kwaliteit, en de bevestiging en het draaimechanisme zijn zowat even goed als bij oudere modellen. Je kan dus zonder problemen de tv aan een hoekpunt aan de bovenkant verdraaien zonder dat het schermgedeelte naar voren kantelt.

De degelijke hals wordt op de zware, geprofileerde bodemplaat vastgezet met twee metalen pinnen en drie stevige schroeven. Nog eens vier schroeven worden gebruikt om het U-profiel op de hals te bevestigen. Aan de onderkant van de bodemplaat zitten in de hoeken vier rubber pads om te voorkomen dat de tv kan verschuiven.
:fill(white)/i/1349708017.jpeg?f=thumb)
Speakers
Net als de VT50, de GT50 en de WT50 heeft de ST50 een nieuw speakerontwerp gekregen. De tv heeft aan onderkant aan weerszijden een zeer dun metalen balkje met daarin acht minuscule speakertjes. Het geluid komt door vier horizontale sleufjes aan de voorkant naar buiten.
Het directe geluid heeft onze voorkeur boven het indirecte geluid van aan de zij- of achterkant geplaatste speakers. Het geluid is daardoor helderder en bij surround audio zijn geluiden vaak beter te plaatsen. De twee zogeheten '8-train'-speakermodules worden bijgestaan door een subwoofer aan de achterkant. Overigens produceerden de speakers van de ST30 ook al direct geluid.

Aansluitingen
Bij de ST30 was een groot deel van de aansluitingen recht naar achteren gericht, waardoor wandbevestiging voor problemen kon zorgen. De aansluitingen van de ST50 wijzen naar de zijkant of naar beneden.
Aan de zijkant zien we een ci+-slot, compatibel met de netwerken van Ziggo en UPC, en een sd-slot, zodat eenvoudig mediabestanden op de tv kunnen worden weergegeven. Daaronder zien we twee usb 2.0-poorten en drie hdmi-poorten, waarvan de middelste audio return channels ondersteunt. De VT50 en GT50 hebbben overigens vier hdmi-poorten.
Aan de onderkant vinden we een ethernet-aansluiting, de kabelaansluiting, een optische s/pdif-uitgang en twee propriëtaire av-ingangen voor rgb- en component video-signalen, waarvoor verloopkabels worden meegeleverd. Een satellietaansluiting ontbreekt.
Aan de achterkant vinden we ook nog afneembare modules voor wifi- en bluetooth-ondersteuning. Dat laatste is een tikje vreemd, want volgens de specificaties beschikt de ST50 niet over bluetooth-ondersteuning.

Afstandsbediening
De bij de ST50 meegeleverde afstandsbediening is dezelfde als bij de VT50- en WT50-tv's. Hoewel de remote redelijk in de hand ligt, is het glimmende zwarte plastic geen echte verbetering en de knoppen vinden we te hoekig. Ook de vorm van de afstandsbediening zelf zou wat ronder mogen zijn.
Het numerieke gedeelte en de grote volume- en kanaalkeuzeknoppen zijn, in vergelijking met het standaardmodel van 2011, omgedraaid. Dat is een duidelijke verbetering. Ook is de nieuwe remote overzichtelijker omdat een aantal overbodige knoppen is geschrapt. Toch verlangen we stiekem terug naar het ontwerp van de VT30-afstandsbediening.

Helaas is het bij de ST50 niet mogelijk om de Touch Pad-remote te gebruiken. Een groot gemis is dat niet, want de bediening met de Touch Pad werkt niet optimaal. Panasonic levert wel een app om je smartphone of tablet als afstandsbediening te gebruiken. Net als bij Sony heeft die app ook de mogelijkheid om content en url's naar het tv-scherm te slepen.
Menu: geen verrassingen
Ten opzichte van vorig jaar is het hoofdmenu niet ingrijpend gewijzigd. Nog steeds worden actieve menu-items met een gele balk weergegeven op een blauwe, transparante menuachtergrond. Het menu ziet er wat gedateerd uit, maar de eenvoudige opzet zorgt er wel voor dat je alles snel kan vinden. Alleen naar het labelen van de hdmi-poorten hebben we even lopen zoeken.
Ook het Viera Connect-iptv-platform heeft dit jaar bij Panasonic geen grote veranderingen ondergaan. Gebruikers kunnen nu zelf folders op de homepagina aanmaken en deze met apps vullen. Verder is de YouTube-app vernieuwd; de nieuwe versie ondersteunt onder andere het zoeken op categorieën.

Panasonic heeft bij de ST50 onder meer bezuinigd op de beeldprocessor. Het toestel beschikt daarom 'slechts' over een singlecore-chip, terwijl bij de VT50 en de GT50 een dualcore-processor gebruikt wordt. De ST50 ondersteunt geen multitasking in de online-omgeving Viera Connect en kan het tv-beeld ook niet realtime naar smartphone of tablet streamen.
Voor Viera Connect kan verder, zoals gezegd, geen Touch Pad-controller worden gebruikt, maar voor de invoer van tekst of het aanklikken van items zouden we toch al liever een draadloos toetsenbord met muis aanraden.

Webbrowser
Panasonic is een van de laatste tv-fabrikanten die een webbrowser in zijn toestellen heeft geïntegreerd en het bedrijf heeft bij het ontwerp van zijn browser voor Viera Connect duidelijk van de concurrentie geleerd.
In tegenstelling tot de webbrowser die bij de VT50- en GT50 ingebouwd is, biedt die van de ST50 helaas geen flash-ondersteuning. Wel kan de browser overweg met html5; de Acid3-test wordt met de browser in ieder geval goed doorstaaan. De browser heeft verder drie zoomstanden, waarbij de toch al aangenaam ogende fonts netjes meeschalen, en zowel het scrollen als het inzoomen gaat zonder merkbare vertraging.
Bij korte tikjes op de d-pad van de afstandsbediening wordt de cursor langzaam verplaatst, zodat er nauwkeurig gewerkt kan worden. Als een cursorknop langer wordt ingedrukt, versnelt de cursor. In de knoppenbalk van de browser verspringt de cursor met elke tik op de d-pad naar een volgende knop.
De webbrowser in de ST50 heeft knoppen voor de vorige en de volgende pagina, in- en uitzoomknoppen, knoppen om favorieten te bekijken en toe te voegen, een refreshknop en een home-knop. Daarnaast zijn er invoervelden voor url's en Google-zoektermen.
Mediaspeler
De ingebouwde mediaspeler van de ST50 speelt de meeste van onze testbestanden af, waaronder de containerbestanden mov, mp4, vob, avi, wmv, m4v en avchd. Flv-bestanden worden echter niet ondersteund.
De ST50 herkent verder een groot aantal videocodecs, waaronder h.264, x.264 en xvid. De tv is echter geen directe vervanger voor een dedicated mediaspeler. Zo kan het toestel geen folderstructuur van een aangesloten opslagmedium weergeven: alle foto's, video's en muziekbestanden worden simpelweg op een hoop geveegd.
Kalibratie: niet ideaal
Een belangrijk verschil met de duurdere VT50 en GT50 is dat de ST50 geen THX-beeldmodus heeft. Dat is een door THX Ltd. goedgekeurde stand voor films die de normen van de hdtv-specificaties zoveel mogelijk benadert. Verder missen we de custom-modes voor het opslaan van de instellingen voor dag en nacht. Bij de ST30 ontbraken die opties trouwens ook.
Bij de True Cinema-beeldmodus kunnen gamma, witbalans en kleuren worden aangepast, maar minder vergaand dan bij de VT50. Zo biedt de ST50 alleen een tweepunts witkalibratie. Van de primaire kleuren kunnen hue, saturation en lightness worden aangepast, maar bij secundaire kleuren is dat niet mogelijk.

Kalibratie
Onze voorkeur gaat vanwege de betere kleurtemperatuur uit naar de Cinema- en True Cinema-standen. De Cinema-stand heeft standaard de 16:9 Overscan-optie aanstaan, waardoor licht wordt ingezoomd. Dat hoort bij broadcast-signalen beeldfouten aan de randen te maskeren, maar voor de weergave van dvd- en blu-ray-films is die optie onwenselijk. Ook de Vivid Colour-optie staat bij Cinema standaard aan en dat is niet nodig. Bij de True Cinema-stand staat 16:9 Overscan standaard uit.
Voor beide Cinema-standen geldt dat de standaardwaarde van 5 voor sharpness wel wat omlaag kan. Ook staat bij beide standen de 24p Smooth Film-optie, die snel bewegend beeld met interpolatie scherper laat lijken, op Maximum. Interpolatie kan echter ook voor beeldfouten zorgen en we zetten die dus uit. Uiteindelijk kiezen we voor True Cinema als de uitgangsmodus voor de kalibratie, omdat die stand beter af te regelen is.
Fabrieksinstellingen
Allereerst moeten we het contrast wat ophogen. Bij de uitgangswaarde van 36 levert dit een helderheid van 107cd/m² op, terwijl 120cd/m² voor onze testruimte beter is. Met het contrast op 39 krijgen we een nette helderheid van 121cd/m². De defaultwaarden voor brightness en colour voldoen wel.
De maximale helderheid met maximaal contrast bedraagt bij deze test overigens 166cd/m² en ook in de Cinema-stand is dat zo ongeveer het maximum. De helderheid daalt als we een groter wit meetvlak gebruiken, wat normaal is voor plasmatoestellen.

De gemiddelde gammawaarde zit duidelijk onder de beoogde 2,2 en dat betekent dat de helderheid van het beeld te snel oploopt. Daardoor oogt zwart al snel wat grijs; het ophogen van de gamma heeft straks prioriteit.

Ook de witbalans is af fabriek niet echt netjes te noemen. Het rode kleurkanaal is vanaf het IRE30-grijspatroon te hoog en stijgend, terwijl groen en blauw juist afnemen. Het teveel aan rood is zichtbaar.

Over de kleuren zijn we in de uitgangssituatie meer te spreken. Rood is weliswaar te licht terwijl blauw en magenta op het randje zitten, maar de kleurfouten van groen, cyaan en geel zijn niet waarneembaar.
Kalibratie

Het wijzigen van de gamma van 2.2 naar 2.4 heeft het gewenste effect. Schaduwen zijn nu donkerder, zonder hun definitie te verliezen en het beeld maakt direct meer indruk.

Hoewel het niet mogelijk is voor elke grijsstap de witbalans in te stellen is de tweepunts grijswaardenkalibratie van de ST50 voldoende om de rgb-niveaus redelijk vlak te krijgen.

Het aanpassen van de witbalans heeft een gunstig effect op de gamut. De kleurtint van geel en magenta wordt daarmee op de goede plaats getrokken en ook de kleurfout van rood wordt kleiner.
De kleurfouten van de primaire kleuren worden vooral veroorzaakt door een te hoge helderheid en dit is met het kleurbeheersysteem van de ST50 netjes te corrigeren, zoals bovenstaande afbeelding laat zien. Het systeem kan de invloeden van de drie parameters redelijk van elkaar scheiden, waardoor kalibratie eenvoudig is. De secundaire kleuren zijn echter niet verder te verbeteren.
Hieronder vind je de instellingen waarop we zijn uitgekomen bij de kalibratie. Deze instellingen zullen echter voor lang niet alle ST50-modellen de juiste zijn.
Instellingen | Waardes |
algemeen |
beeldmodus |
True Cinema |
contrast |
39 |
brightness |
0 |
sharpness |
0-2 |
colour |
30 |
vivid colour |
off |
eco mode |
off |
16:9 overscan |
off |
gamma |
2.4 |
tweepunts witbalans |
rgb-gain |
-12,0,0 |
rgb-cutoff |
8,0,-4 |
cms |
rgb-hue |
-2,3,0 |
rgb-saturation |
1,7,6 |
rgb-luminance |
-9,-6,-7 |
Beeldeigenschappen
Panasonic gebruikt voor de ST50 een vijftiendegeneratie NeoPlasma Black 2000-plasma-paneel. Dit is voorzien van een Infinite Black Pro-filter om schitteringen tegen te gaan en heeft met 12.288 niveaus twee keer zoveel kleurgradaties als zijn directe voorganger, de Viera ST30. De Viera VT50 en GT50 hebben echter 24.576 niveaus.
In tegenstelling tot het paneel van de Viera VT50, dat grotere subpixels voor groen en blauw heeft, zijn de subpixels bij de ST50 allemaal even breed. We verwachten dan ook dat de maximale lichtopbrengst van de ST50 lager zal zijn dan bij de VT50.
Een verschil met de VT50 en GT50 is dat de ST50 een Focused Field Drive van slechts 2000 heeft; voor de andere twee zou dit getal 2500 bedragen. Focused Field Drive geeft de verversingssnelheid van de sub fields aan; een hoger getal betekent doorgaans scherpere bewegende beelden.
Het Focused Field Drive-cijfer is echter vooral een antwoord op de trend om voor lcd-tv's niet de echte refreshrate te vermelden, maar de cijfers als ook de scanning backlight en beeldinterpolatie worden toegepast. Voorheen vermeldde Panasonic bij zijn plasma-tv's alleen de verversingssnelheid van alle subfields tezamen, zonder de beeldinterpolatie erbij te betrekken.

Kijkhoeken
Een van de belangrijkste argumenten om voor een plasma-tv te kiezen zijn de kijkhoeken. Bij lcd-tv's neemt onder een hoek de kleurverzadiging in meer of mindere mate af, terwijl de kans op backlight bleeding juist groter wordt; plasma-tv's hebben daar door de bank genomen geen last van.
Ook bij de ST50 zien we tot en met een kijkhoek van 60 graden nagenoeg geen verschil in kleur, contrast en gamma. Pas bij een kijkhoek van 75 graden begint het beeld duidelijk donkerder te worden.
:fill(white)/i/1349870902.jpeg?f=thumb)
Uniformiteit
Omdat de pixels bij plasma-tv's zelf licht uitzenden, is de beelduniformiteit meestal goed. Ook bij de ST50 is dit het geval. De door ons gemeten helderheden ontlopen elkaar weinig en vooral het zwart is voorbeeldig uniform.
Hoewel we de tv op een helderheid van 121cd/m² hebben ingesteld, laat het schaakbordpatroon lagere waarden zien omdat de helderheid van een plasmascherm afneemt als de hoeveelheid wit toeneemt.

Bovenstaande metingen leveren een gemiddelde witwaarde van 99,2cd/m² en een gemiddelde zwartwaarde van 0,0187cd/m² op. Dat betekent dat de contrastverhouding 5290:1 bedraagt en dat is uitstekend, al doet de VT50 het nog beter.
Overigens is een storende bromtoon te horen als tegen een zwarte achtergrond een wit vlak van meer dan 15 procent van het totale beeldoppervlak wordt getoond. Een dergelijke bromtoon komt wel vaker voor bij plasma-tv's, maar is natuurlijk niet wenselijk. Bij filmscènes waar de gemiddelde helderheid groter is dan die van het testpatroon, zal je de bromtoon ook kunnen waarnemen, maar alleen als het geluid heel zacht staat.
Inputlag
Om de input lag - de vertraging die de elektronica van de tv introduceert - te meten maken we gebruik van de SMTT 2.0-software. De software draait op een snelle pc waarop een lag-vrije crt-tv en onze Panasonic zijn aangesloten. Door een aantal foto's van het tweetal beeldschermen te nemen en het verschil tussen de timestamps op beide te middelen, krijgen we een waarde voor de input lag.
Die komt bij de ST50 uit op ongeveer 37ms. Dat is hoger dan we verwacht hadden, ook al scheelt het niet zoveel met de 35ms van het gros van de tv's. De tv is snel genoeg voor games, maar er zijn tv's die een lagere input lag laten zien.
HQV 2.0
De Video Resolution Loss-test toont aan hoe goed een tv onderscheid kan maken tussen bewegende en stilstaande beelddelen van een interlaced signaal en hoe goed aan de hand hiervan een progressief beeld kan worden geconstrueerd. De ST50 doet het op dit onderdeel niet slecht. Een draaiende balk in de cirkel vertoont rond de normaal slechts een zeer lichte rimpeling, maar die is niet storend. Bij het testonderdeel met de ronddraaiende grijswaardenwaaier vertonen de lijntjes bij de middelste twee waaiers aan elke kant een zichtbare karteling, terwijl ook waaiers met een lager contrast, dit in mindere mate laten zien.
De Film Resolution Loss-test is bedoeld om te kijken of het originele 1080/24p-bronmateriaal te reconstrueren is uit het 1080/60i-tv-signaal. Indien dit niet lukt, wordt het ingangssignaal interlaced weergegeven. Bij dit testonderdeel laat de tv toch wat steken vallen. De 2:2-cadans wordt bijvoorbeeld niet herkend, maar de 3:2-cadans weer wel. Dit hebben we ook getest met de Spears & Munsill-disk.
Bij de Response Time-test, waarbij afwisselend het beeld met 2:2 en 3:2 gecodeerd wordt, gaat de ST50 weer de mist in, en wordt het lijntjespatroon van de ronddraaiende witte bol met de halve resolutie weergegeven. Andere cadansen worden niet herkend.
4:4:4
Helaas kan de tv niet de volledige kleurresolutie van een 4:4:4-ingangssignaal weergeven. Films op blu-ray- en dvd-schijfjes zijn opgeslagen met 4:2:0-compressie, maar bij games of als de tv als monitor wordt gebruikt, kan dat een probleem zijn. Bij snel bewegende games zal het niet echt opvallen, maar in specifieke gevallen kunnen bijvoorbeeld kleine letters hierdoor wat scherpte verliezen. De VT50 en de GT50 zijn uitgerust met de 1080p Pure Direct-optie en kunnen dus wel een 4:4:4-yuv-signaal correct weergeven.
Bij onderstaande foto van een testpatroon is goed te zien dat de ST50 bij de weergave van magenta lijnen onbedoeld ook groene pixels enigszins laat oplichten.

3D-weergave
Omdat plasmapixels altijd al met een hoge frequentie knipperen, is crosstalk meestal een minder groot probleem dan bij lcd-tv's met de trager reagerende vloeibare kristallen. Ook bij de ST50 zien we slechts een minieme hoeveelheid crosstalk.
Normaal gesproken zouden we geen beeldinterpolatie gebruiken, maar voor 3d-films is het soms prettig om een hogere verversingssnelheid te hebben. Panasonic heeft het mogelijk gemaakt om aparte instellingen voor de 3d-weergave op te slaan.
:fill(white)/i/1349989638.jpeg?f=thumb)
Energieverbruik
Plasma is nog steeds niet de meest energiezuinige technologie. Waar de meeste 42"-lcd-tv's met led-backlight een verbruik hebben van minder dan 70W, noteert de ST50 bij een gemiddelde filmscène net iets meer dan 130W.
Modus | Avatar* 2d | Avatar* 3d | 4x4 |
True Cinema |
131,7W |
231,6W |
240,6W |
*) Avatar: Title 5, Chapter: 13, 00:49:26
Alternatieven
De kleinste VT50 heeft een beelddiagonaal van 50", maar de tussen de VT50 en de ST50 gepositioneerde GT50 is wel in een 42"-uitvoering leverbaar. De GT50 heeft een wat strakkere afwerking met een metalen bezel, twee keer zoveel kleurgradaties als de ST50, een dualcore-processor en de mogelijkheid de tv en de Smart Viera-online-omgeving te bedienen met de aanraakgevoelige Touch Pad-remote. Ook heeft de GT50 een hdmi- en een usb-poort extra, en beschikt het over bluetooth-ondersteuning.
De UT50 is het instapmodel van Panasonics plasma-tv-lijn. De adviesprijs van de 42"-uitvoering is ongeveer 150 euro lager dan die van de ST50; daarvoor krijg je een minder strak design en een hdmi-poort minder. Ook is wifi nu optioneel en usb hdd-recording is helemaal niet mogelijk. Bovendien zou het contrast minder goed zijn en heeft de UT50 slechts de helft van de kleurgradaties van de ST50. De audio wordt ten slotte verzorgd door twee 10W-speakers in plaats van de twee '8-train'-speakermodules met subwoofer. Wel beschikt de UT50, net als de ST50, over internettoegang en 3d-ondersteuning.
De Viera ET5 is Panasonics lcd-tegenhanger voor de ST50. De ET5 heeft een ips-scherm dat goede kijkhoeken maar een laag contrast biedt. De ET5 heeft een hdmi- en een usb 2.0-poort meer, beschikt over passieve 3d en is voorzien van Viera Connnect. Deze tv is leverbaar met beelddiagonalen tot 60". Ook de ET5 heeft twee 10W-speakers en geen usb hdd-recording mogelijkheid.
Aangezien Samsung geen 42"-panelen maakt, is de 40" grote ES6710S gezien zijn winkelprijs het best vergelijkbaar met de ST50. De ES6710S heeft een witte bezel en een fraaie open voet. Net als de ST50 heeft de ES6710S drie hdmi-poorten, maar de Samsung heeft ook een extra usb-poort en een satellietingang. De ST50 heeft de betere kijkhoeken, maar de ES6710 is waarschijnlijk beter als er veel omgevingslicht is. Ook is de beeldprocessing van de Samsung-tv geavanceerder.
De 42" grote LG LM660S heeft, net als Viera ET5, een ips-paneel. Het toestel ondersteunt passieve 3d en dual play gaming, waarbij twee gamers elk een eigen spelbeeld kunnen zien. De zwartweergave van LG-tv's met ips-scherm lijkt dit jaar achteruit te zijn gegaan. De LM660S is goed uitgerust met onder meer 4 hdmi- en 3 usb-poorten, en wifi-, wifi direct- en widi-ondersteuning. Het toestel kan programma's op een externe hdd opnemen en ondersteunt ook timeshifting. Het geheel staat op een aansprekend ontworpen voet.
De populaire PFL6007 heeft een ips-scherm met een beeldformaat van 42" en passieve 3d. Via WiFi Smart Screen kan je het live-tv-beeld op bijvoorbeeld een smartphone of een tablet bekijken. De tv beschikt verder over het NetTV-platform en de nieuwe 6-serie is nu ook voorzien van Ambilight. Ook deze tv ondersteunt dual play gaming, maar de aanschafprijs is wel vrij pittig.
Specificaties
Merk en Type |
Merk |
Panasonic |
Productserie |
Viera |
Type |
TX-P42ST50 |
Beeld |
Televisietype |
plasma |
Hd-specificatie |
full hd |
Schermdiagonaal |
42" |
Resolutie |
1920x1080 |
Kijkhoek |
180° |
Beeldverhouding |
16:9 |
Contrastverhouding (statisch) |
5.500.000:1 |
Progressieve scanresolutie |
1920x1080 |
Ontvangstnorm |
pal, secam |
3d-ondersteuning |
ja |
Verbinding |
Video-ingangen |
component video, composite, 3x hdmi, scart |
Tunertype |
analoog, dvb-c, dvb-c hd, dvb-t |
Common Interface |
CI+ |
Audio |
Audio, Audio Digitaal (s/pdif) |
Ethernet |
100Mbps |
Usb |
2x usb 2.0 |
Geluid |
Speakers |
intern surround |
Afmetingen |
Hoogte |
609mm |
Breedte |
1003mm |
Diepte |
50mm |
Gewicht |
20,5kg |
Uiterlijk |
Kleur |
zilver, zwart |
Bezelmateriaal |
Kunststof hoogglans, Metaal hoogglans |
Energie |
Stroomverbruik |
133W |
Stroomverbruik (stand-by) |
0.3W |
Overig |
Televisie Eigenschappen |
24p, OSD |
Teletekst pagina's in geheugen |
1000 |
DLNA |
Ja |
Beugelbevestiging |
Vesa 400x300mm |
Introductiejaar |
2012 |
Bijzonderheden |
Infinite Black Pro filter |
Conclusie
Ten opzichte van de ST30 van vorig jaar is de ST50 een grote stap vooruit. Wifi is nu standaard, het uiterlijk is eleganter en moderner, het paneel ondersteunt een hoger aantal kleuren om banding tegen te gaan en is voorzien van een nieuw filter om reflecties tegen te gaan. Ook is het voortaan mogelijk om programma's op een externe harde schijf op te nemen.
De beeldkwaliteit is op sommige vlakken erg goed. Vooral de goede zwartwaarden, waardoor het beeld veel dynamiek krijgt, maken indruk en ook de goede kijkhoeken van de tv maken de ST50 tot een aantrekkelijke tv. Er zijn echter ook kritiekpunten. Zo neigt de kleurbalans te veel naar rood en is de gamma te laag waardoor zwart wat grijzig oogt. Het beeld is echter redelijk goed te kalibreren. Verder is het toestel niet goed in het herkennen van filmcadansen en 4:4:4-weergave is niet mogelijk. Tot slot heeft Panasonic dit jaar weinig vooruitgang geboekt met zijn Smart TV-omgeving.
Voor de liefhebbers van plasma is de ST50 echter een erg interessant model, niet alleen vanwege zijn beeldkwaliteit maar ook vanwege de prijs: de 42"-versie kost momenteel rond de 700 euro.
Eindoordeel