Eerste indruk van een prachtige remake

The Legend of Zelda: Ocarina of Time Preview

De beste game ooit?

The Legend of Zelda: Ocarina of Time is de beste game ooit, tot nu toe. Dat vind ik niet per se en jij misschien ook niet. Toch is dat wel de game die je het vaakst tegenkomt als je opzoekt welke game mensen de beste ooit vinden. 'Ocarina' is de enige game die op Metacritic een gemiddelde score van 99 heeft. Daarmee laat het SoulCalibur, Super Mario Galaxy 2 en Grand Theft Auto IV achter zich, die allemaal bleven steken op een gemiddelde score van 98.

Dus? Dus heeft iedereen Ocarina gespeeld, toch? Nou, nee. Laat ik deze disclaimer maar zo duidelijk mogelijk opschrijven: ik heb hem nooit gespeeld. Ik ben opgegroeid met een SEGA Mega Drive en een Game Gear en stapte daarna over naar PlayStation. Daar kwam later nog wel XBOX bij, maar pas toen ik bij Tweakers ging werken, kwam daar een Nintendo-console bij. Nee, wacht, dat lieg ik. Op de burelen van Tweakers staat ergens een doorzichtig paarse Game Boy Color – die is ook van mij. Maar dat was het dan ook wel. En zo groeide ik dus op met allerlei geweldige games, maar zeer weinig uit Nintendo's stal.

Nou denk je misschien: waarom ga jij dan naar Nintendo in Frankfurt om als een van de eersten aan de slag te gaan met de eerder dit jaar aangekondigde remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time? Is er niet iemand anders die wél Zelda speelt en daarop een ander perspectief kan bieden? Uiteraard, dat had zeker gekund. Ron Vorstermans, die als freelancer regelmatig games voor ons bespreekt, was ook aanwezig en had met alle liefde (en een factuur, zo zijn ze, die freelancers) een preview voor ons gemaakt.

De mening van een niet-fan

En toch zat ik half september zelf in Frankfurt om mijn eerste stapjes te zetten in wat ooit de eerste 3D-versie van Hyrule was. Daarbij werd ik omringd door allerlei journalisten en influencers voor wie Ocarina of Time een heiligdom is. En juist daarom vind ik het leuk om mijn tanden er zelf in te zetten. De mening van een reviewer die groot fan is van Ocarina of Time en die je alle nuanceverschillen haarfijn kan uitleggen, is elders voldoende te vinden. De mening van iemand die eigenlijk weinig heeft met Zelda, maar zich er toch maar eens aan gaat wagen? Een stuk minder.

Voor de volledige context: ik heb de afgelopen jaren Tears of the Kingdom en Breath of the Wild wel gespeeld, dus helemaal onbekend met Hyrule en zijn inwoners ben ik zeker niet. En als je me vraagt wat mijn favoriete Zelda is, dan antwoord ik zonder twijfel: Four Swords Adventures. Ik meen dat je elkaar in dat spel kon oppakken en in ravijnen kon gooien? Heerlijke game!

Enfin, op de volgende pagina's vind je dus mijn eerste indrukken van The Legend of Zelda: Ocarina of Time, in alle moderne glorie die Nintendo eraan gegeven heeft. We weten sinds de Nintendo Direct in september al hoe de game eruitziet. Ook weten we dat de remake de blauwdruk van het origineel trouw volgt, met hier en daar wat veranderingen om de game naar deze tijd te halen.

Grafisch indrukwekkend

Tijdens de speelsessie in Frankfurt konden we aan de slag met drie stukjes uit de game. Ik speelde eerst het begin van de game. Daarna mocht ik rondneuzen op Hyrule Field en in Castle Town. Als laatste kon ik de Forest Temple doorspelen, tot en met het baasgevecht dat daarbij hoort. Een aardig voorproefje dus, waarin ook de jonge en de volwassen versie van Link te zien zijn.

Zodra je deze versie van Ocarina of Time opstart, merk je dat je te maken hebt met een moderne game. Dat is logisch, want we praten hier over een remake, dus alles is opnieuw gemaakt. Dat blijkt ook wel, want ik denk niet dat ik eerder een Switch 2-game heb gezien die er zo mooi uitziet. Daar zijn zeker kanttekeningen bij te plaatsen, maar die nemen de positieve punten niet weg.

Kokiri Forest is prachtig

Net als het origineel start de remake van Ocarina of Time in Kokiri Forest, in het huis van Link. Die koppeling met het origineel ga ik niet elke keer maken, want dat is overbodig. Deze remake volgt de lijn van het origineel nauwgezet. De game is opnieuw gebouwd, maar wel met dezelfde instructies. Het verhaal en de locaties zijn dus nog hetzelfde, op wat kleine verschillen na.

Die verschillen zijn lang niet zo groot als het verschil in graphics. Als je in Kokiri Forest rondloopt en om je heen kijkt, valt bijvoorbeeld op hoe mooi het zonlicht door de bomen en de bladeren heen schijnt. Ook weerkaatst dat licht mooi op bladeren en andere objecten in de spelwereld. Daar zie ik trouwens wel iets dat we ook veel zagen toen raytracing net nieuw was: die bladeren lijken een beetje nattig te zijn. Dat zorgt nou eenmaal voor een wat mooier grafisch effect. Ocarina of Time Remake gebruikt trouwens geen raytracing of pathtracing, maar past dit 'glimtrucje' dus ook toe.

Details

Ook op kleinere schaal maakt de Ocarina of Time-remake indruk. Ik vond bijvoorbeeld het detailniveau in de kleding en de muts van Link indrukwekkend. Dat die muts en zijn haren mooi in de wind dansen, helpt zeker mee. Dat detailniveau komt terug in Castle Town. Spelers komen in dit deel van de game terecht nadat ze vanuit Kokiri Forest via Hyrule Field richting het kasteel zijn getrokken. Aan de voet van Hyrule Castle ligt namelijk een klein dorpje. Naar het kasteel mochten we nog niet, maar we mochten het dorp naar hartenlust verkennen.

Ook dat was een fijne ervaring. Het dorpsplein oogt levendig. Er gebeurt van alles. Afgezien van een minispelletje kon ik er nog niet veel van betekenis doen, maar dat maakt de pret niet minder. De winkeltjes en de kraampjes zien er allemaal verzorgd uit en de personages zijn origineel en grappig. Het mooiste stukje vond ik in een achterafstraatje, waar ik het huis van een dorpeling in kon die nogal gesteld is op haar hondje. Tenminste, dat is wel wat de talloze schilderijen van dat hondje lijken aan te geven.

Niet naar het kasteel

Net iets buiten het sfeervolle dorpsplein ligt de Temple of Time, waar je later in de game terechtkomt. In deze speelsessie kon ik er alleen even rondkijken en de statige hal aanschouwen. Zodra ik probeerde om verder richting het kasteel te lopen, tikte een Nintendo-medewerker me aan en zei dat het toch echt niet de bedoeling was om die kant al op te gaan.

Niet overal mooi, niet overal stemmen

Daarna wandelde ik Castle Town nog maar eens uit, om Hyrule Field nog wat nader te bekijken. Hier zie ik wel iets terug van de kanttekeningen die ik eerder aanhaalde. Zo is de draw distance op de wijde vlakte een zichtbaar zorgenkindje. Gras wordt pas betrekkelijk dichtbij de speler volledig zichtbaar. Grote objecten in de verte, zoals naburige gebieden, Hyrule Castle en de vulkaan, zijn allemaal prima zichtbaar, maar tussen Link en die objecten zie je van een afstandje niet al te veel detail.

Lelijkere takjes

Daar komt bij dat de texturen op sommige plekken van mindere kwaliteit zijn. In Kokiri Forest moet Link bijvoorbeeld stukjes door een tunneltje kruipen. De takken die je daar aan de binnenkant ziet hangen, zien er een stuk minder mooi uit dan wat je even daarvoor in het zonlicht zag. Deze minpuntjes vallen, voor zover we dat nu kunnen beoordelen, in het niet bij de pluspunten, maar ze zijn er natuurlijk wel.

De manier waarop stemmen nu in de game zijn verwerkt, is eigenlijk net zoiets. In de belangrijke scènes hebben de personages nu stemmen. Je zult de Great Deku Tree en Kaepora Gaebora – een uil die je af en toe van aanwijzingen voorziet – horen praten. Dat geldt echter niet voor elk stukje tekst en zeker niet voor elk personage. Belangrijke personages die in de filmpjes een stem hebben, praten buiten die filmpjes gewoon in de tekstballonnetjes, terwijl ze generieke geluidjes maken.

Wat als?

Dat vind ik dan toch wel jammer. Bij het moderniseren van een game kan het een grote stap zijn om alle personages een stem te geven. Dat de belangrijkste scènes nu wel zijn ingesproken, voegt alsnog veel toe. Dat daarbuiten dus geen stemmen zijn, zit het spelplezier ook niet per se in de weg. Het is meer een 'wat als', maar het is er wel eentje.

Rennen en springen

Dat The Legend of Zelda: Ocarina of Time Remake grafisch een flinke stap vooruit zet ten opzichte van het origineel is weinig verrassend. Voor de modernisering van de rest van de game geldt dat al iets meer. Fans van het origineel keken met gemengde gevoelens naar de eerste beelden. Er was uiteraard vooral enthousiasme, maar ook wat scepsis. Deden de nieuwe mogelijkheden niet te veel afbreuk aan het origineel? Link kon ineens springen en rennen. Dat is niet hoe dat 'hoort' in Ocarina of Time.

Sneller en dynamischer

Het is echter wel onderdeel van het recept dat Nintendo gebruikt om deze klassieker naar de moderne tijd te trekken. Een adventure waarin je niet kunt rennen of springen is simpelweg niet meer van deze tijd en dus kan Link dat in de remake wel. Het zorgt voor een hoger tempo en dynamische gameplay. Al in Kokiri Forest leidt dat tot kleine verschillen met het origineel, waar een simpel puzzeltje vroeger zonder springen werkte, maar nu met.

Ook het vrij ronddraaien van de camera is tegenwoordig gesneden koek. In de oude game zat je nog vast aan een camerastandpunt achter Link, dat her en der automatisch bepaalde zaken in beeld bracht. Nu kun je de camera vrij om Link heen draaien. Dat voelt een stuk fijner en moderner, al kan ik me ook wel voorstellen dat het de game voor casual gamers wat lastiger maakt. Een personage besturen terwijl je zelf ook de camera bestuurt, is een vaardigheid die minder geoefende gamers soms niet helemaal in de vingers hebben.

Puzzeltjes net anders

De eerste twee delen van de speelsessie boden verder weinig bijzonders, al zul je natuurlijk al wel merken hoezeer de game verandert doordat Link nu dus kan springen. Al in de Great Deku Tree, een stuk dat vlak na het begin van de game komt, levert dat fikse verschillen op met het origineel. Daardoor wordt de game sneller en dynamischer en kunnen puzzeltjes dus net anders in elkaar zitten.

Ronddwalen in de Forest Temple

Toch werd de gameplay voor mij pas echt interessant in het derde en laatste deel van de speelsessie. Hier kon ik dus de Forest Temple helemaal doorspelen. Daar moet Link op zoek naar de vier Poe Sisters. Dit zijn geesten die zijn ontstaan uit de duistere emoties van mensen die zijn gestorven. Heel gezellig, maar belangrijker: samen kunnen de Poe Sisters een lift openen richting een baasgevecht.

Intuïtief

Door de tempel dwalen voelt verrassend intuïtief. Ik merkte dat ik er niet langzamer doorheen ging dan mensen die de tempel in het verleden al eens doorgespeeld hadden. Dat kwam dat ook doordat zij meer tijd kwijt waren aan het vergelijken met het origineel, terwijl ik gewoon kon genieten van de uitdaging die voor me lag.

Hey, soul sisters!

Die uitdaging gaat over het oplossen van puzzeltjes en het zoeken van een route door de tempel. Af en toe word je daarbij opgehouden door een gevecht met levende skeletten, wolven, rondvliegende schedels en rondkruipende handen en meer van dat soort fijne dingen. Geen van deze vijanden is echt lastig te verslaan, dus de uitdaging zit hem vooral in de puzzels, en die zijn heel leuk. Bij de ene kamer moet je blokken verschuiven om een weg te openen. Een andere kamer speelt met perspectief en verandert als je een knop indrukt en ga zo maar door.

Goed werkende puzzels

Dat is een onderdeel dat in het origineel natuurlijk al sterk was en dat nu, met mooiere beelden, behouden is in de remake. Dit is dan ook het deel dat de meeste indruk op me maakte. Niet dat je de puzzels nooit eerder in vergelijkbare vormen hebt gezien, maar op de een of andere manier werken ze voor Ocarina of Time heel goed. Ik had de grootste lol in het jagen op de zusjes, om ze uiteindelijk te verslaan.

Het knappe is dat de game je nooit vertelt wat je precies moet doen of waar je naartoe moet, maar op de een of andere manier weet je dat altijd wel. Het is allemaal heel intuïtief. Dat betekent niet dat ik nooit vast kwam te zitten, maar wel dat ik in de praktijk de oplossing altijd vrij snel kon vinden.

Deuntjes neuriën

Een leuk detail bij de puzzels is trouwens de ocarina zelf. Een ocarina, mocht je dat niet weten, is een muziekinstrument. In de game moet Link verschillende deuntjes spelen op zijn ocarina, en dat heeft dan een bepaalde uitwerking. Zo kan hij ergens een obstakel laten verdwijnen door een specifiek deuntje te spelen. Dat deuntje speel je door op knoppen te drukken, maar je kunt het ook tegen je controller neuriën of zingen. Dat heb ik nog niet geprobeerd, maar het is allicht een grappige gimmick.

De speelsessie eindigde met een baasgevecht tegen Phantom Ganon, een spookversie van de bekende Zelda-eindbaas. Dat gevecht kent meerdere fases, waarbij hij vanuit een van de schilderijen aan de muur tevoorschijn komt, aanvalt en weer vertrekt. Ook lanceert hij schadelijke ballen richting Link. Die kan ze met zijn zwaard terugmeppen. Dat wordt vooral leuk als Ganon de bal dan ook weer terugslaat, waardoor de snelheid steeds verder oploopt. Na een of twee keer slaan, raak je Ganon trouwens al wel. Dat had van mij best wat verder mogen gaan. Het baasgevecht is daarmee illustratief voor wat ik verder ook vond tijdens het spelen: tot nu toe is Ocarina of Time niet echt een moeilijke game. Gelukkig drukt dat de pret totaal niet.

Voorlopige conclusie

Ik heb zin om mijn Switch 2 te pakken en de oude versie van The Legend of Zelda: Ocarina of Time te spelen. Dat ga ik niet doen. Nu de nieuwe versie voor de deur staat, kan ik uiteraard het best die versie spelen om deze klassieker voor het eerst te beleven. Maar dat ik daar zin in heb, is het grootste compliment dat ik deze remake van Ocarina of Time kan geven. Ik had het origineel al bijna dertig jaar kunnen spelen, maar voelde de aantrekkingskracht nooit. Deze speelsessie heeft me kennis laten maken met een bepaald soort magie dat miljoenen gamers al decennia gewoon zijn.

Het is daarnaast een soort magie dat ik in Breath of the Wild en Tears of the Kingdom niet op dezelfde manier zag. Waar dat precies in zit? Tja… daarvoor was deze speelsessie niet lang genoeg. Gelukkig kan ik die vraag over enkele weken proberen te beantwoorden, want The Legend of Zelda: Ocarina of Time verschijnt op 5 november, uiteraard alleen voor de Nintendo Switch 2.

_{Redactie: Jurian Ubachs • Eindredactie: Monique van den Boomen}

Reacties (47)

[noiz13]

mooie upgrade voor de graphics, ik vraag mij af of de gameplay ook echt is geüpgraded zijn de speed run trucjes nog te gebruiken of zijn die weggepoetst en moeten we andere gaan zoeken?

[Urdnot Wrex]

Hij is helemaal opnieuw gebouwd dus je kan wel gedag zeggen tegen wrong warpen haha.

[Edrill]

Mooi toch. Die any % speedruns van OoT tegenwoordig spelen het spel amper. Record staat niett voor niks op maar 3:47.

[Bulls]

Nou nieuwe challenge dan maar

[Wolfos]

Heerlijk hoe al mijn favoriete games uit mijn jeugd nu een remake krijgen. Hoe zit het met de muziek eigenlijk? Is dat opnieuw opgenomen?

[bzzzt]

Het zou raar zijn als ze die oude muziek zouden laten zitten, maar het lijkt inderdaad opnieuw opgenomen. Waarschijnlijk door een echt orkest zoals nu gewoonte is bij Zelda games. De intro tune staat al op Nintendo music.

[mat.hi.as]

Ik zit deels in hetzelfde schuitje. Vaak over deze game gehoord, maar nooit echt de interesse gehad. Door deze preview staat hij nu ook op het verlanglijstje!

[Sinester]

Ik had het zelfde, maar toen der tijd (als ik het goed herinner) was er op de 3DS ook een remake die ik meteen gekocht had, maar het heeft me nooit echt weten te trekken. Vond de Originele Zelda DS versies vele male leuker om te spelen.

[Jantimon]

Met een Nintendo online abonement kun je ook de originele versie van de nintendo 64 spelen. Dan merk je wel echt dat de mechanics wat verouderd aanvoelen. De camera niet kunnen draaien en niet kunnen springen voelt voor mij als een belemmering. Dat was toen de game uitkwam natuurlijk helemaal geen issue. Maar vanuit een modern referentiekader vind ik het zelf niet meer lekker spelen. Voor mij is het dan ook goed nieuws dat ze een remake hebben gemaakt.

[Urdnot Wrex]

Ik heb hem al besteld! Echt bijzonder veel zin om dit te spelen.

[Donstil]

Origineel nooit gespeeld dus deze komt als geroepen, de timing is met GTA 6 voor mij persoonlijk een beetje onhandig maar na GTA komt hij er zeker.

[logix147]

Voordeel daarvan is dat die misschien met een december sale ergens met -10% verkrijgbaar word?

Ik hoef niet perse iets dag 1 te kopen, GTA6 is echt een uitzondering daarop. Uitzondering 2 zou een multiplayer game zijn die ik met de vriendengroep speel. Verder grasduin ik mijn backlog gewoon door.

[sderooij]

Toch staat deze bij mij op nr 1 en doet gta 6 er niet mee toe. Maar dat is mijn mening

[Carlos0_0]

Ja grappige is nooit een Zelda fan geweest, maar dit vind ik er echt heel leuk uit zien.
Ik kijk hier eigenlijk meer uit dan na gta6, ook al ga ik die eerst spelen.

[Jiruuino]

Bedankt voor deze preview Jurjen! Ik vroeg me nog af of dit spel naast de visuele en QoL upgrade een 1:1 remake is. Zijn de dungeon puzzels bijvoorbeeld nog significant anders gemaakt (zoals master quest dat deed)? Ik heb dit spel als kind te vaak doorgespeeld dus ik hoop bij deze remake nog wel verrast te kunnen worden.

Overigens is het misschien goed om te noemen dat er tegenwoordig hele goede onofficiële pc ports (decompilations) van dit spel bestaan die de nieuwe QoL verbeteringen zoals vrije camera al hebben toegevoegd.

[DdeM]

Ik hoop dat ze master quest net zoals in de 3ds versie als een vorm van New game+ toevoegen. Verder verwacht ik dat de meeste puzzels wel grotendeels hetzelfde zijn, behalve wellicht degene die vooral werkte door de gelimiteerde bewegings opties.

edit:
Ben nu een preview aan het kijken op YouTube en één van de eerste "puzzels" is redelijk grondig aangepakt.

[Reactie gewijzigd door DdeM op 14 oktober 2026 15:27]

[Fenrir-sol]

Ik kijk ook naar deze game uit. Voor mij was tears of the Kingdom ook een eerste aanraking met Zelda (met uitzondering van vroeger bij vriendjes thuis op de snes). Daarna via de emulatoren van nintendo op de switch de oude games gaan spelen. Waaronder ook ocarina. Deze is voor mij alleen praktisch onspeelbaar met de frustrerende camera. Deze versie komt voor mij dan ook als geroepen om toch deze iteratie te spelen. Hopelijk doen ze hetzelfde voor majoras mask. Daar heb ik namelijk dezelfde problemen mee.

[piertje1984]

Ik heb deze ooit gespeeld op een gecrackte Nintendo Wii.. Sessie van 11 uur aan een stuk door.. toen ik nog jong was en wel vaker het daglicht op zag komen zonder mijn kinderen... Erg moe dus lekker naar bedje in de middag weer erbij gepakt... bleek de savegame corrupt te zijn(eigen schuld, had ik maar geen gehackte rotzooi moeten kopen) Daarna nooit meer aangeraakt.

Slechts 18 jaar later is de woede wel voorbij en ga ik deze absoluut spelen, maar wel na November. Teveel games die in November uitkomen Wow Forever en GTA6.

[kevinvandorst]

Voor mij is de originele Ocarina of Time uit 1998 nog altijd de beste game ooit. ❤️

Ik heb al jaren geen Nintendo-console meer gehad; mijn laatste was de GameCube. Maar na deze aankondiging meteen een Switch 2 gepre-orderd! 😂

GTA 6 zal dus even moeten wachten.

[rrrrrrrrr]

Haha, ik wilde net mijn relaas optypen, maar dat hoeft nu niet meer, is hetzelfde verhaal als dat van jou.
In 98 gespeeld op de N64, daarna nog een paar vervolggames van Zelda, ook later op de cube.
Daarna niks meer eigenlijk, maar ik moet dan alleen voor deze game een Switch kopen en de game zelf.
Moek eerst even een spaarvarkentje slopen, vrees ik...

[Applejack]

Ik was niet van plan om nog consoles te kopen, maar het is Nintendo toch gelukt. Ik heb hiervoor speciaal een Switch 2 gekocht en ik kijk echt uit naar deze game. Ik hoop stiekem ook dat we een remake krijgen van Majora's Mask.

[Banix]

Ik niet eens stiekem hoor. Ik vind gewoon oprecht dat ze dat moeten toen. Is mijn all time favorite :-)