Door Jurian Ubachs

Redacteur

Feedback • 18-09-2026 06:00 77

Brutere versie van The Witcher

Item: The Blood of Dawnwalker Standard Edition, PS5
Author: Jurian Ubachs

The Blood of Dawnwalker Review

18-09-2026 • 06:00

Multipage-opmaak

Gebeten door een vampier

The Blood of Dawnwalker

Aangezien de studio achter The Blood of Dawnwalker voor een groot deel bestaat uit The Witcher 3-veteranen, zou je denken dat fans van dat spel deze game zonder twijfel kunnen aanschaffen. Dat is deels ook waar. De games hebben zeker gelijkenissen en het vrije, avontuurlijke gevoel dat The Witcher 3: Wild Hunt had, heeft The Blood of Dawnwalker ook. Daarnaast zijn delen van de gameplay en de spelwereld vergelijkbaar. Toch doet The Blood of Dawnwalker ook veel anders. De alsmaar voort tikkende klok is een element, maar dat Coen overdag en 's nachts totaal andere vaardigheden heeft, heeft meer invloed. Daarbij geven vooral de vampierskills een machtig gevoel. De studio had de game wel wat beter mogen afwerken. Zelfs na enkele patches blijven er bugs en fikse haperingen over. Dat is een smetje, maar verder is The Blood of Dawnwalker een geslaagde debuutgame voor Rebel Wolves.

Pluspunten

Minpunten

Getest

The Blood of Dawnwalker Standard Edition, PS5

Prijs bij publicatie: € 59,99

Vergelijk prijzen Vanaf € 57,95

Bekijk alle uitvoeringen (6)

The Blood of Dawnwalker had ik sinds gamescom 2025 nadrukkelijk op mijn agenda staan. Dat is uiteraard niet zonder reden. Niet alleen beviel wat ik in Keulen zag me, maar de game heeft ook zijn oorsprong mee. Konrad Tomaszkiewicz heeft studio Rebel Wolves namelijk opgericht. Hij verdiende zijn sporen bij CD Projekt RED, de studio achter The Witcher. Sterker nog: Tomaszkiewicz was de gamedirector van The Witcher 3: Wild Hunt. Er zijn weinig games die hoger staan dan dat spel in mijn lijst van beste games ooit, dus dan heb je mijn aandacht wel te pakken.

Dat Rebel Wolves deels bestaat uit Witcher-veteranen, is aan The Blood of Dawnwalker af te zien. De game vertoont duidelijke gelijkenissen met de bekende actie-rpg. Hoofdpersonage Coen doet in de verte bijvoorbeeld een beetje aan Geralt denken. Daarnaast is ook dit een openwereldactie-rpg. Naast de mainquest zijn er allerlei zijpaden en extra quests, die je bij je eerste playthrough lang niet allemaal zult vinden. Ook dat is typisch The Witcher 3.

Hoe vergelijkbaar de games ook zijn, The Blood of Dawnwalker staat wel echt op zijn eigen benen en zet een eigen smoel neer. De game voelt ook anders aan dan The Witcher. Dat kun je zowel positief als negatief lezen en dat klopt allebei. Dawnwalker doet een aantal leuke, originele dingen, maar heeft niet dezelfde finesse en hetzelfde raffinement als The Witcher 3: Wild Hunt.

Een eeuwenoude vampier

Wat de game natuurlijk wél heeft, is een verhaal. Zoals gezegd draait dat verhaal om Coen en om een samenleving die geteisterd wordt door de pest, of iets dat erop lijkt. De lokale heerser is druk doende om iedereen die besmet is te vermoorden. Wanneer Coens familie in gevaar komt, wil hij ingrijpen, maar wordt hij verrast door een aanval van Brencis. Dat is een vampier van de eeuwenoude Vrakhiri-clan, die zijn eigen ideeën heeft over hoe de pest aangepakt moet worden. Daarbij wordt Coen zelf ook gebeten door Brencis, waardoor hij verandert in een Dawnwalker: een wezen dat overdag in zijn menselijke vorm kan overleven en 's nachts verandert in een vampier.

Ik kom verderop terug op wat die tweedeling tussen dag en nacht betekent voor de gameplay. Voor het verhaal levert het Coen een lastige, onduidelijke positie op. Zijn medemensen vertrouwen hem niet en zijn bang voor hem. Zelf begrijpt Coen aanvankelijk niet waarom hij overdag gewoon kan rondlopen. Normale vampiers leven alleen 's nachts en kunnen niet tegen zonlicht. Deel van het verhaal is dan ook dat Coen langzaam maar zeker meer leert over wat hij precies is en wat dat betekent.

Een ander deel van het verhaal, en Coens belangrijkste drijfveer, is dat Brencis na de aanval op Coens dorp zijn familie gevangenneemt en meevoert naar Svartrau, de grote stad in het midden van de kaart. Brencis bereidt een speciale ceremonie voor, waarbij hij een bepaalde 'Ascension' op het oog heeft. De betekenis daarvan leer je gaandeweg het verhaal, maar belangrijk is dat Coens familie op dat moment samen met andere gijzelaars geofferd zal worden. Dat moment vindt precies dertig dagen na de opening van het spel plaats. Coen heeft dus een klein maandje de tijd om uit te zoeken hoe hij zijn familie gaat redden.

Geen band

Onderweg komt hij allerlei personages tegen, waarvan er een paar belangrijk zijn en veel wat minder belangrijk zijn. Gek genoeg maakte dat voor mij niet zoveel uit. Ik kreeg zelden een band met een van die personages. Dat komt ook omdat er best veel namen voorbijkomen en personages soms dagenlang van het toneel verdwijnen, voor je ze weer eens tegenkomt. Daardoor kreeg ik nooit echt een connectie met iemand. Dat is jammer, want het maakt andere zaken, zoals opties voor romantiek, een beetje gewichtloos.

Tijd als betaalmiddel

Met die tijdsdruk is een van de meestbesproken onderdelen van The Blood of Dawnwalker genoemd. Niet elke gamer vindt het even fijn om continu een timer in beeld te hebben die aangeeft hoeveel dagen Coen nog heeft voordat het te laat is. Er was zelfs zoveel discussie over, dat Rebel Wolves het nodig vond om een verklaring uit te geven waarin de studio uitlegt dat de game gewoon verdergaat als Coen niet binnen die dertig dagen zijn familie weet te redden. Het verhaal gaat dan gewoon door, maar verloopt anders.

Ik had in eerste instantie ook wat moeite met de langzaam voortschrijdende dagen, maar merkte na verloop van tijd (letterlijk) dat het vooral dat is: langzaam voortschrijdende dagen. Ik had uiteindelijk tijd zat om me goed voor te bereiden op het eindgevecht met Brencis. Ik had onderweg niet het gevoel dat ik quests of andere dingen door tijdnood niet kon doen. Sterker nog: ik had juist het idee dat ik al veel eerder klaar was voor de strijd. Toen ik de melding kreeg dat het point of no return van het verhaal eraan kwam, had ik nog een flink aantal dagen over.

Tijd besteden aan quests en skills

In het begin voelt dat niet zo. De game gebruikt tijd als betaalmiddel. Dag en nacht hebben allebei een bepaald aantal uren. Zo af en toe verstrijkt er een blokje omdat je gewoon heel lang aan het verkennen bent. Veel vaker is tijdverlies rechtstreeks gekoppeld aan een bepaalde quest doen of je skills verbeteren. Die skills aanleren kost in veel gevallen een tijdsblokje en in sommige gevallen zelfs twee. Je maakt dus een deal: in ruil voor nieuwe vaardigheden lever je wat van je resterende tijd in.

Om die reden spaarde ik mijn skillpoints eerst op, omdat ik toen nog niet wist hoe ruim ik in de tijd zat. Later begon ik ze wat vrijer uit te geven en lette ik veel minder op het aftellen van de dagen. Wel lette ik erop dat ik mijn skillpoints overwegend overdag uitgaf. Mijn versie van Coen was vooral 's nachts beresterk, dus ik probeerde zoveel mogelijk missies 's nachts te doen in plaats van overdag. De tijdblokjes overdag voelden voor mij goedkoper en dus minder erg om te verliezen.

Heks, zwaardvechter en vampier

De reden daarvoor ligt dus in hoe de dag verschilt van de nacht en hoe je Coen zelf ontwikkelt. Om je vaardigheden te verbeteren zijn er drie hoofdcategorieën: Witchcraft, Swordmastery en Vampirism. Binnen die categorieën vind je zowel passieve als actieve skills. Denk daarbij aan nieuwe aanvallen met je zwaard, of buffs die ervoor zorgen dat je blijvend meer schade doet, meer uithoudingsvermogen of een grotere levensbalk hebt. Om ze aan te kunnen leren heb je een skillpoint nodig en moet je een skillbook gebruikt hebben. Die boeken openen de optie om de betreffende vaardigheid te leren, waarna je die koopt met een skillpoint en een tijdsblokje.

Afhankelijk van welke keuzes je maakt is Coen een net ander personage. Zijn vaardigheden in hekserij zijn alleen overdag beschikbaar. Zijn eigenschappen en aanvallen als vampier heb je alleen 's nachts. Zwaardvechten kun je overdag én 's nachts, dus die vaardigheden zijn universeel. Ik richtte me vooral op zwaardvechten en daarnaast op Coens vampierkant. Zo werd ik flink sterk in het donker en dus wat minder overdag. Daar kun je zelf een beetje mee spelen. Afhankelijk van je keuzes ontwikkel je een voorkeur voor de dag of de nacht.

Machtig als vampier

Dat de nacht voor mij al snel de voorkeur kreeg, zit hem in de veelzijdigheid en het spektakel die de vampierskills toevoegen aan het spel. Ze laten Coen bijvoorbeeld stukjes teleporteren of tegen muren op lopen. Hoe je je door een stadje beweegt, is dan totaal anders. Wat later in de game krijg je ook de optie om te veranderen in een wolf. Daardoor kun je je pijlsnel door de wereld verplaatsen. Die mix van op snelheid en dynamiek gerichte eigenschappen voelt enorm lekker en zorgde er zelfs voor dat ik dat begon te missen in de gameplay overdag.

Extra healen

Daar komt nog bij dat Coen zich 's nachts kan voeden door vijanden in hun nek te bijten. Daarmee vul je een deel van je levensbalk aan, waardoor apart healen amper meer nodig is. De move die daarbij hoort, is bovendien spectaculair en bruut. Het geeft een bijzonder gevoel van macht. Overdag is Coen ook een prima vechtersbaas, maar voor mij steekt zijn vampierversie erbovenuit.

De verschillen tussen dag en nacht komen op allerlei manieren tot uiting. Coen kan dus overdag zijn hekserij gebruiken en 's nachts zijn vampiervaardigheden, maar ook wapens kunnen andere effecten hebben. Zo had ik op een gegeven moment een zwaard dat overdag als bonus een 'area of effect'-aanval had als weapon art. Diezelfde beweging had 's nachts een net minder sterk effect. Zo zijn er nog wel meer eigenschappen van Coen en zijn uitrusting die je laten nadenken over welke versie van Coen je voor welke quests gebruikt.

Soms geen keuze

Vaak kun je zelf kiezen, maar regelmatig moet je een quest specifiek overdag of 's nachts doen. Dat is een handige manier van de makers om spelers te dwingen ook aan de slag te gaan met de andere kant. Voor mij betekende het dat ik af en toe in gevechten terechtkwam die moeilijker waren dan ze zouden zijn geweest als ik ze als vampier had mogen voeren.

Hierbij moet je oppassen: soms vraagt een personage of je al aan de quest wilt beginnen. Als het op dat moment bijvoorbeeld ochtend is, maar je de quest aan het begin van de nacht moet doen, dan kan het zomaar gebeuren dat je een volledige dag overslaat. Dat is natuurlijk niet zo slim in een game waarin je een bepaalde vorm van tijdsdruk ervaart. In zo'n geval kun je beter eerst een andere quest doen of even wat skillpoints inwisselen, want zoals gezegd kost dat ook tijd.

Pijltjes geven richting aan soepel vechtsysteem

Of het nu nacht of dag is, sommige elementen blijven gelijk. Zo zul je op elk moment van de dag tegenover kwaadwillende lieden komen te staan. The Blood of Dawnwalker gebruikt voor het vechten een herkenbaar systeem, waarbij je richting van slaan en blokken de sleutel tot succes is. Wanneer een vijand je aanvalt, zie je een visuele indicatie van de kant waarvandaan zijn aanval komt. Blokkeer in die richting en je zult de aanval afwenden. Weet je dat ook nog perfect te timen, dan krijg je een perfect blok en kun je meteen een sterke tegenaanval inzetten.

Iets te makkelijk?

Als je die basis doorhebt en er goed in wordt, wordt The Blood of Dawnwalker overwegend een makkelijke game. Je focust je simpelweg op die visuele indicator, blokt, slaat terug en herhaalt dat continu. Je kunt zelf allerlei speciale aanvallen gebruiken en combo's inzetten die een stuk meer schade doen, zolang je jezelf maar blijft beschermen. Ik heb op die manier quests gedaan die eigenlijk enkele levels te hoog waren. Dat betekende vooral dat ik lang bezig was met het verslaan van die vijanden. Coen kan ze dan nog niet zo veel pijn doen, maar het lukte wel om van ze te winnen.

Dat ondermijnt de game een beetje, maar gelukkig zijn er oplossingen. Je kunt allereerst zelf wat sneller te werk gaan en vaker kiezen voor combo's. Dat is iets riskanter dan alleen maar afwachten, maar wel leuker. Daarnaast kun je natuurlijk de moeilijkheidsgraad van de game opschroeven.

Het cruciale detail daarbij is dat die visuele indicator dan verdwijnt. In plaats van te staren naar een pijltje, moet je dan gaan letten op de animaties van je vijanden en daaraan aflezen welke kant hun aanval opgaat. Ik vond dat in de praktijk behoorlijk lastig. De sprong van het pijltje naar dit was voor mij dan ook net iets te groot. Wel ga ik ervan uit dat er zat gamers zijn die dit een mooie uitdaging vinden. Lukt het, dan voegt het natuurlijk wel een flinke klap authenticiteit toe.

Op het normale niveau speel je mét die indicator en dat was voor mij prima. De game maakt het je soms lastig doordat vijanden je van meerdere kanten aanvallen. Als jij je op een vijand focust, maar er stormt er ineens eentje van de andere kant op je af, is het al een stuk lastiger om snel genoeg te zien welke kant zijn pijltje op gaat. Gelukkig werkt dodgen dan goed. Dat moet je ook doen tegen de speciale 'rode aanvallen', die niet te blokken maar alleen te ontwijken zijn.

Eindbazen

Van tijd tot tijd test de game je vaardigheid wat meer en krijg je een eindbaas of tussenbaas voor je kiezen. Dat kunnen allerlei wezens of soldaten zijn, die meestal niet al te ingewikkeld zijn om te verslaan. De enige uitzondering daarop vormen de leden van Brencis' Court. Hij heeft drie machtige handlangers, die er elk hun eigen activiteiten op nahouden. Door deze te verstoren trekt Coen hun aandacht en als hij ze eenmaal boos genoeg heeft gemaakt, krijg je een missie die leidt tot een confrontatie. Op deze manier kun je Brencis' luitenanten uitschakelen. Die gevechten horen bij de lastigste stukjes van The Blood of Dawnwalker, maar verwacht ook hier zeker geen soulslikeperikelen.

Technisch wisselvallig

In zijn presentatie vind ik The Blood of Dawnwalker uitermate wisselvallig, maar in het algemeen vind ik het spel toch iets tekortkomen. Dat blijkt uit allerlei dingen. Zo zijn vergezichten zelden echt mooi of indrukwekkend. De omgeving van Vale of Sangora, waar de game zich afspeelt, ziet er soms wat saai of ongeïnspireerd uit. Daarin speelt mee dat je de helft van de game in het donker rondloopt, wat de pracht en praal ook niet ten goede komt.

Soms ook wel mooi

The Blood of Dawnwalker is ook weer niet lelijk. Soms word je verrast door prachtig zonlicht dat over een vallei glijdt, of door een zacht briesje dat de bomen om je heen op natuurlijke wijze doet bewegen. Maar op andere momenten ren je langs ellenlange inwisselbare bospartijen, die op geen enkele manier indruk maken. Aan de randen van de kaart kom je bergpartijen tegen, die er op zich prima uitzien, maar ook veel herhaling laten zien. Ik wil na een tijdje het gevoel hebben dat ik bepaalde regio's herken en de weg leer kennen.

In de animaties zie ik ook sterke en minder sterke dingen. Ik vind de bewegingen in gevechten sterk. Niet elk wezen is even overtuigend, maar bij het zwaardvechten komen regelmatig sierlijke combinaties voorbij, die niet zelden eindigen met een afgehakt ledemaat. Op andere punten stellen de animaties teleur, zoals in gesprekken. De gezichten en hun uitdrukkingen ogen wat verouderd. The Blood of Dawnwalker is hier niet per se slecht, maar doet het op dit vlak duidelijk minder goed dan andere moderne games.

Ook de prestaties van The Blood of Dawnwalker zijn wisselvallig. Ik speelde de game primair op de PlayStation 5 en koos daarbij overwegend voor de Performance-modus. De timing in het vechtsysteem luistert soms best nauw. Dan helpt het niet om de actie in minder frames langs te zien komen. Ik vond de gameplay in de Fidelity-modus nooit zo soepel werken als in de Performance-modus, dus dat maakte de keuze makkelijk.

Prestatieproblemen

Het is alleen jammer dat je, ongeacht wat je kiest, altijd wat last houdt van prestatieproblemen. Je ziet regelmatig kleine haperingen en op sommige momenten begon de game zelfs serieus te stotteren. Dat gebeurde bij mij gelukkig niet op al te belangrijke momenten, maar het haalt je natuurlijk uit de game. We kunnen eenvoudigweg concluderen dat The Blood of Dawnwalker nog wat extra zorg had kunnen gebruiken. Sinds de release zijn er al patches voor de game verschenen, maar een deel van de problemen blijft bestaan.

Ik ben wel erg te spreken over de snelheid en vrijheid die de game biedt. Als vampier kun je, zoals eerder genoemd, veel vrijer door de wereld bewegen. Combineer je dat met de optie om tijdelijk te veranderen in een pijlsnelle wolf, dan kun je met een aardig vaartje door de spelwereld rennen, grote sprongen maken en dan op of over een muur teleporteren met een Shadow Step. Dat kan gewoon, zelfs in de grote stad Svartrau. Dat vind ik dan wel weer een mooie prestatie. En oké, her en der zie je dat de game soms wat moeite heeft om de wereld om je heen snel genoeg gedetailleerd weer te geven. Toch word je niet kunstmatig tegengehouden.

Conclusie

The Blood of Dawnwalker was voor mij een gekke game om te reviewen. De eerste uren kwam ik er niet lekker in. Het voelde als een 'wannabe-Witcher' en de spelwereld greep me totaal niet. Langzaam maar zeker begon het spel me voor zich te winnen. Ik raakte vertrouwd met het vechtsysteem, ging meer verschillende speciale aanvallen en krachten gebruiken, ontdekte een paar leuke quests en begon het verhaal ook leuker te vinden. Ook bleek de 'race tegen de klok' helemaal niet zo'n race te zijn als ik in het begin dacht.

Dat ging zover dat ik de game tegen het einde eigenlijk niet wilde wegleggen. Toen de melding 'je nadert het point of no return' kwam, heb ik eerst nog uren andere dingen in het spel gedaan om het toetje maar zo lang mogelijk uit te stellen. De fijne, soms spectaculaire gameplay speelt daarin een grote rol.

Wel is dit een game waarbij je moet leren houden van de imperfecties. De game mist het raffinement dat je bij een productie van een grotere studio ziet. Of nu ja, zo klein is Rebel Wolves ook niet meer, met naar verluidt ongeveer 160 werknemers. Maar The Blood of Dawnwalker heeft wat ruwe randjes die betere afwerking hadden verdiend.

Dat laatste aspect zou voor een volgende release echt beter moeten. Ook in het algemene grafische niveau en de gezichtsanimaties is nog wat winst te behalen. Verder is The Blood of Dawnwalker een prima debuut van Rebel Wolves, dat liefhebbers van actie-rpg's met een open wereld nog maar eens een extra wereld geeft waarin ze hun tanden kunnen zetten. Letterlijk.

_{Redactie: Jurian Ubachs • Eindredactie: Marger Verschuur}