In de basis een 'gewone' tennisgame
Mario Tennis Fever
Mario Tennis Fever is een erg leuk tennisspel voor de Nintendo Switch 2, zowel in je eentje als offline of online samen met anderen. De game scoort met lekker werkende besturing, wat op zichzelf al een goede tennisgame oplevert. Daaraan voegt het spel dan de eigen stijl van Mario en de effecten van de Fever-rackets toe, waarmee spelers allerlei speciale aanvallen kunnen doen. Het resultaat is een vermakelijk, kleurrijk en soms zelfs spectaculair tennisspel. De verhaalmodus is leuk, maar ook een beetje saai, maar gelukkig zijn de Missietorens en de losse toernooien leuker. De game doet het grafisch goed genoeg, maar voelt in dat opzicht ook als een bescheiden upgrade ten opzichte van het toch al acht jaar oude Mario Tennis Aces, dat voor de eerste Switch verscheen. Gelukkig zit dat het spelplezier verder niet in de weg en is Mario Tennis Fever vooral een leuke toevoeging voor je Switch 2-collectie.
Je zou het misschien niet zeggen als je hem ziet, maar Mario is misschien wel het sportiefste personage aller tijden. De bekende Italiaanse loodgieter is immers een begenadigd racer, maar je moet nog je best doen om een sport te bedenken die Mario nooit beoefend heeft. Zo kunnen we natuurlijk een hele waslijst aan Olympische sporten afstrepen, maar ook voor voetbal, honkbal en golf draait Mario zijn hand niet om. En tennis? Dat is misschien wel zijn favoriet. Halverwege de jaren negentig nam Nintendo's favoriete uithangbord voor het eerst een racket ter hand en inmiddels zijn we al acht games verder. Met Mario Tennis Fever voor de Nintendo Switch 2 verscheen onlangs de negende in de reeks.
Als je een sportgame op een Nintendo-platform speelt, is de vraag eerst even of we te maken hebben met een serieuze game, of met iets dat om beweging draait. Niet dat die laatste categorie niet serieus is, maar een spel waarbij je met de Joy-Cons voor je tv staat te zwaaien, voelt heel anders dan een reguliere tennisgame. Mario Tennis Fever is veel meer dat laatste. Je speelt gewoon met de actieknoppen en hebt topspin, slices, lobs en dropshots, zoals je die ook in de Top Spin- of Virtua Tennis-serie zou hebben, maar dan met alle bekende personages uit de Mario-games en een hoop extra speciale effecten.
Verschillende kwaliteiten per personage
Die effecten hangen samen met de Fever-rackets, waaraan de game zijn naam ook ontleent. In Mario Tennis Fever kies je altijd een personage en een Fever-racket. Het personage zelf heeft specifieke eigenschappen, die een beetje vergelijkbaar zijn met hoe dat werkt in Mario Kart. Donkey Kong is bijvoorbeeld heel sterk, maar kan minder goed effect meegeven aan de ballen die hij slaat. Toadette heeft heel veel controle, maar is op andere vlakken minder goed. Rosalina en Mario zijn sterke allrounders.
:strip_exif()/i/2008023070.jpeg?f=imagearticlefull)
Daar ligt meteen een van de weinige zwaktes van dit spel: het roster voelt niet in balans. Als je de plussen en minnen van de diverse personages vergelijkt, valt op dat er personages zijn die simpelweg meer positieve kanten hebben dan andere. Of dat erg is, vind ik lastiger te bepalen. Iedereen kan de voor- en nadelen afwegen, dus mensen zullen geneigd zijn vooral de beste personages te kiezen. Het betekent echter wel dat een deel van het roster bij voorbaat irrelevant is en dat is jammer. Er is overigens zat keuze tussen bruikbare personages. Bovendien heeft elke game zijn 'meta' die voorschrijft welke personages het best zijn, dus heel erg lijkt dit ook weer niet.
Fever-chaos
Na je keuze voor een personage kies je een Fever-racket. Dit zijn rackets die een speciale eigenschap hebben, waarmee je het je tegenstander extra lastig kunt maken. Elke speler heeft tijdens het spelen een speciaal balkje, dat bestaat uit twee delen. Per gevuld deel kun je één keer een 'Fever-shot' inzetten. Je speelt dan niet alleen een lastig houdbare bal die vaak een winner oplevert, maar activeert ook het extra wapen dat jouw racket heeft.
Allerlei effecten
Er zijn allerlei Fever-rackets en hun eigenschappen zijn veelal gebaseerd op eigenschappen die je ook kent uit andere Mario-games. Zo heb je bijvoorbeeld het Fire Flower Racket. Activeer je het Fever-shot daarvan, dan stuur je tijdelijk met elke klap een paar vuurballen mee naar de overkant. Als zo'n vuurbal je tegenstander raakt, kan die even niet terugslaan en is de kans aanwezig dat jij het punt scoort. Zo heeft elk racket dus zijn eigen voordeeltje. Sommige rackets veranderen delen van de baan in een ijsbaan, olievlek of een moeras. Andere hebben niet zo'n effect, maar geven de speler tijdelijk extra kracht of snelheid. Er zijn veel keuzes en je kunt er veel kanten mee op.
:strip_exif()/i/2008023108.jpeg?f=imagearticlefull)
Het leuke is dat een Fever-shot pas succesvol is als deze de grond raakt. Lukt het je om een Fever-shot met een volley te counteren en belandt de bal dan bij je tegenstander op de baan, dan draait het effect om en counter je het Fever-effect op degene die dat effect probeerde te activeren. Dat levert chaotische, maar heerlijke taferelen op. Er is weinig leuker dan in een dubbelspel de Fever-shots van je beide tegenstanders succesvol counteren, om daar vervolgens je eigen Fever-aanvallen overheen te gooien. Waarschijnlijk is dat tactisch niet slim, want met twee Fever-effecten in je voordeel win je het punt vast toch al wel. Het zorgt echter voor een wirwar aan kleurrijke effecten op je beeld en dat is erg vermakelijk.
Waar is de bal?
In die wirwar ligt voor mij het enige nadeeltje aan de Fever-effecten. Ik vind ze fantastisch en ze maken de game absoluut sterker, maar ik merkte dat ik af en toe ook het overzicht kwijtraakte in die chaos. Tussen al het Fever-geweld is de tennisbal maar een klein, niet al te fel, geel stipje. Zie dat maar eens te volgen als de vuurballen, uitbarstende vulkanen, bliksemschichten en olievlekken over je beeld trekken. Waarschijnlijk is het ook precies de bedoeling dat al die effecten het volgen van de bal extra moeilijk maken, maar ik vond dat dus af en toe een tikkeltje irritant.
Eenzelfde frustratie had ik in de algemene besturing. Mario Tennis Fever werkt als veel andere, normale tennisgames. Je loopt dus met je linkerthumbstick over de baan, maar gebruikt die thumbstick ook om te mikken. Zodra je een slag begint uit te voeren, stop je dus met lopen en verandert de functie van de thumbstick. Het gaat net te vaak mis wanneer je voor je gevoel op de juiste plek staat, de klap begint te laden – de knop langer indrukken levert een hardere klap op – en je personage de bal dan niet slaat. De game lijkt op die momenten net niet lekker te registreren wat jouw beoogde route naar de bal was. Zo vliegen makkelijk haalbare ballen soms vlak langs je.
:strip_exif()/i/2008023110.jpeg?f=imagearticlefull)
Daarbuiten vond ik Mario Tennis Fever heel lekker spelen. Het spel biedt een besturingsschema dat zich makkelijk laat aanleren, maar waaraan je behoorlijk wat tijd kunt besteden om er echt goed in te worden. De drempel ligt gevoelsmatig minder hoog dan in sommige van de oudere Mario Tennis-games, die meer lastige shots hadden, waardoor minder begaafde spelers een groot nadeel hadden. Dat effect is er minder in Mario Tennis Fever. De game weet een leuke balans aan te brengen tussen iets dat wel skill-based aanvoelt, maar waar toch ook een stukje willekeurige fun overheen gegoten is, zonder dat daardoor te random aanvoelt. De beste speler hoeft zich in deze wereld geen zorgen te maken om blauwe schilden vlak voor de finish!
Met alleen de basis al een goede tennisgame
Zoals gezegd lijkt de basis van Mario Tennis Fever veel op die van andere, bekende tennisgames. Je hebt alle slagsoorten die je kent van tennis en kunt ze op verschillende manieren gebruiken. Door een slag op te laden sla je harder, maar door snel twee keer op de knop te drukken in plaats van hem ingedrukt te houden, sla je nóg harder. Die slag is risicovoller en kan buiten de baan belanden, maar kan ook een handig middel zijn om je tegenstander onder druk te zetten. Mario Tennis Fever bewijst in mijn ogen zijn echte waarde als tennisgame door met alleen deze basisingrediënten al erg leuk te zijn. De Mario-extraatjes komen er dan nog bij.
:strip_exif()/i/2008023114.jpeg?f=imagearticlefull)
Saai verhaalmodus en veel uitdagingen
Natuurlijk kun je Mario Tennis Fever lekker tegen elkaar spelen. Dat kan offline en online, waarbij je online ranked kunt spelen, of met vrienden in een lobby kunt duiken en allerhande spelletjes kunt doen. Mario Tennis Fever is op die manier ook nog geschikt als partygame voor een avondje lol met vrienden. Wie de tijden van het zwieren en zwaaien met de Nintendo Wii mist, kan ook nog gebruikmaken van de Swing-controls. Je gebruikt dan de bewegingsbesturing om te slaan, maar de personages lopen automatisch. Het voelt responsief en leuk genoeg om even te proberen, maar het gaf me niet hetzelfde gevoel van voldoening en controle dat ik van de normale gameplay vaak wél krijg.
Mario en Luigi veranderd in baby's
Speel je liever in je eentje, dan heeft Mario Tennis Fever ook behoorlijk wat te bieden en dat begint met een heuse verhaalmodus. Niet elke Mario Tennis-game heeft een verhaalmodus gehad, dus dat deze erbij zit, is een pluspuntje op zich. Het is ook een leuke manier om kennis te maken met de gameplay. Het verhaal laat namelijk zien dat diverse Mario-personages door toedoen van een vreemd monster zijn veranderd in de babyversies van zichzelf. Dat betekent dat ze hun tennisvaardigheden opnieuw moeten opbouwen en dat doe je op de tennisacademie. Hier krijg je stap voor stap alle slagen en tactieken aangeleerd die je nodig hebt om de wereld te ontdoen van het monster en Mario en Luigi weer terug te laten keren naar hun normale vorm.
:strip_exif()/i/2008023076.jpeg?f=imagearticlefull)
Dat geeft dus een leuke introductie, maar het mag wel gezegd worden dat die introductie echt heel langzaam gaat. Zeker als je vaker tennisspellen hebt gespeeld, snap je de basisbesturing een stuk sneller dan de Adventure Mode van jou verwacht. Natuurlijk, Nintendo-games worden ook veel door kleinere kinderen gespeeld, dus een goede uitleg is fijn. Dat de hele game in het Nederlands te spelen is, is dat ook. Maar voor wat geoefendere spelers kan deze modus snel saai worden.
Nooit spannend
Dat komt ook doordat het avontuur nooit echt spannend wordt. Nadat je op school uitgeleerd bent, trek je met een paar personages per luchtschip richting de plek waar aan het begin van de game de confrontatie met het monster plaatsvond. Daarbij komen er allemaal uitdagingen op je pad, die feitelijk steeds hetzelfde van je vragen: iets of iemand vuurt projectielen op je af, die je terug moet slaan met je racket om zo het gevecht te winnen. Zo nu en dan komen er wat kwaadwillende personages op je pad, van wie je dan een kort wedstrijdje moet zien te winnen. Het heeft allemaal weinig om het lijf. Gelukkig duurt de Adventure Mode niet overdreven lang – met een uur of vier à vijf ben je er echt wel doorheen – maar het voelt alsof er meer in had gezeten en dat is jammer.
:strip_exif()/i/2008023112.jpeg?f=imagearticlefull)
Een andere spelmodus waarop je je solo kunt storten is Missietorens. Hier krijg je een reeks uitdagingen die je moet volbrengen, terwijl je een toren steeds verder beklimt. Die uitdagingen lopen redelijk uiteen. Soms moet je gewoon een potje tennis winnen, maar soms moet je bijvoorbeeld vijftien ballen slaan die je tegenstander niet kan terugslaan. Slaat hij er drie toch terug, dan haal je de missie niet. Je hebt drie levens, dus zodra je drie uitdagingen niet hebt volbracht, reset je voortgang zich en moet je opnieuw beginnen. Deze modus biedt iets meer uitdaging dan de verhaalmodus, maar nog steeds is het goed te doen om alle drie de torens uit te spelen.
Nog een lijst met uitdagingen
Op dat moment denk je wellicht klaar te zijn, maar niets is minder waar. Als je de drie torens voltooid hebt, trekt Mario Tennis Fever nog een blik extra uitdagingen open. Er wachten je dan nog honderd uitdagingen, die allemaal drie sterren vertegenwoordigen. De uitdaging volbrengen is een ster waard en je houden aan de extra parameters die erbij komen, levert eventueel een tweede en derde ster op. Dit biedt nog aardig wat uitdagingen, maar ik had hierin na het verhaal en de Missietorens weinig zin meer. Online tegen anderen spelen levert dan een stuk meer plezier op.
Wel is het fijn dat alles wat je doet bijdraagt aan het vrijspelen van nieuwe personages en nieuwe Fever-rackets. Voor de meeste unlockables telt namelijk simpelweg het aantal potjes dat je hebt gespeeld, ongeacht in welke spelmodus dat is. Dat geeft veel vrijheid. Er zijn ook beloningen die horen bij het winnen van de toernooien en Missietorens, dus het loont nog steeds om alle spelmodi door te spelen, maar je kunt dus relatief snel veel personages en rackets vrijspelen.
:strip_exif()/i/2008023100.jpeg?f=imagearticlefull)
Grafisch oké, maar niet indrukwekkend
Op audiovisueel gebied ben ik gematigd positief over Mario Tennis Fever. Ik noemde al eerder dat de Fever-effecten zorgen voor chaos, in de positieve zin van het woord. Dat tilt het totale plaatje naar een hoger niveau. Als je die effecten wegdenkt, vind ik het toch iets minder overtuigend. Leg je het inmiddels acht jaar oude Mario Tennis Aces ernaast, dan zie je zeker verschil, maar het is de vraag of die verschillen recht doen aan de acht jaar die tussen beide games zit.
:strip_exif()/i/2008023094.jpeg?f=imagearticlefull)
Dan komen we op een theoretische discussie over hoe nodig grafische ontwikkelingen zijn. Mario Tennis Fever ziet er toch gewoon goed uit? Wat maakt het dan uit dat de stap ten opzichte van een game uit 2018 niet zo heel groot is? Dat is zeker een manier om ernaar te kijken. Gameplay is belangrijker dan graphics en Mario Tennis Fever doet op grafisch vlak 'gewoon' wat het moet doen.
Op een onsje meer gehoopt?
Toch kan ik het ook begrijpen als gamers na acht jaar, spelend op een relatief nieuw platform, hadden gehoopt op een onsje meer. De vraag is dan of dit een Mario Tennis Fever-probleem is, of een Switch 2-probleem. Bij de introductie van de console plaatsten we al vraagtekens bij de capaciteiten van de hardware. We vroegen ons af of dit een Nintendo Switch 2 is of toch meer een Nintendo Switch 1.5. De console wist ons door allerlei andere zaken best te overtuigen, maar de twijfels over de audiovisuele limieten blijven. Games als Mario Tennis Fever nemen die twijfels niet weg.
:strip_exif()/i/2008023086.jpeg?f=imagearticlefull)
Toch denk ik niet dat er veel mensen zullen zijn die Mario Tennis Fever 'lelijk' zouden noemen. Dat zou ook onwaar zijn. De game brengt de tennisactie prima in beeld, doet dat stabiel en op een ontzettend leuke, kleurrijke manier, in een hogere resolutie dan je tot nu toe hebt gezien in Mario Tennis-games. Speel je handheld, dan draait de game op 1080p en in 60fps, terwijl je de game gedockt in 4k kunt spelen. De framerate ligt daarbij dan vaak net wat onder de 60fps, maar die blijft stabiel genoeg om niet problematisch te worden. Wel is dat wellicht onderhevig aan hoe gevoelig je daarvoor bent, want er zijn ook gamers die klagen over dips in de framerate die zij ervaren.
De enige plek waar ik echt noemenswaardige problemen tegenkwam, is in het onlinegedeelte. Natuurlijk is dat altijd afhankelijk van de kwaliteit van je eigen internetverbinding en die van je tegenstander, dus het is niet helemaal eerlijk om de game volledig de schuld te geven van problemen die hier ontstaan. Feit is echter dat ik behoorlijk wat potjes heb gespeeld waarin lag een factor was. Dat haalde de lol er soms een beetje af.
Conclusie
Mario Tennis Fever is een ontzettend leuk spel en een geslaagde toevoeging aan de langlopende spelserie. De kracht van het spel zit 'm in het robuuste tennisspel zelf. Zonder verdere toevoegingen zou het al een behoorlijk leuk tennisspel zijn. De eigen stijl van Mario en de vele andere personages en de toevoeging van de Fever-rackets, met hun speciale effecten, tillen de game naar een hoger niveau. De game biedt behoorlijk wat spelmodi, zowel voor solospelende gamers als voor mensen die liever met of tegen anderen spelen. Het is leuk dat er een verhaalmodus is, al is die modus wel een tikje saai, met name omdat alle wedstrijden en uitdagingen best makkelijk en ook wat herhalend zijn. De Missietorens en losse toernooien zijn een stuk leuker. Grafisch heeft Mario Tennis Fever zijn zaakjes prima op orde, al mag gezegd worden dat het verschil met het acht jaar oude Mario Tennis Aces niet op elk gebied even groot is. Toch zitten de graphics en de prestaties het spelplezier zeker niet in de weg en dat is waar het om gaat.
Redactie: Jurian Ubachs • Eindredactie: Marger Verschuur
:fill(white):strip_exif()/i/2007939462.jpeg?f=thumblarge)
:fill(white):strip_exif()/i/2007939462.jpeg?f=thumbmedium)
/i/2007728730.png?f=fpa)
/u/215060/crop60c87cf439ed8_cropped.png?f=community){kind=small}
/u/381607/have%2520a%2520nice%2520day%2520-%2520small.png?f=community){kind=small}
:strip_icc():strip_exif()/u/657508/crop679c6fc3b0b9d_cropped.jpg?f=community){kind=small}
:strip_icc():strip_exif()/u/553088/crop61c85a14154d1_cropped.jpg?f=community){kind=small}
:strip_icc():strip_exif()/u/340396/crop6586a98b8794e_cropped.jpg?f=community){kind=small}
:strip_icc():strip_exif()/u/116600/crop5be04a1ae3ded_cropped.jpeg?f=community){kind=small}
:strip_icc():strip_exif()/u/36723/portrait_ronald_de_boer.jpg?f=community){kind=small}