The Light in the Darkness: Director’s Cut

Een tijdje geleden zag ik via een video van PlayStationGrenade het spel “The Light in the Darkness” voorbijkomen. Deze zou nu een soort remaster-versie hebben gekregen, genaamd de “Director’s Cut”, en ook helemaal gratis zijn. De game zou het verhaal vertellen over een Joods gezin in Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hoewel de trailer me in eerste instantie niet direct overtuigde, heb ik deze game toch maar een kans gegeven. Of het de moeite waard was, vertel ik jullie graag in deze review.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ja, de game is het absoluut waard om een keer te spelen. Niet alleen omdat de game gratis is, maar omdat het een bijzonder verhaal vertelt. De gameplay is vrij eenvoudig en grafisch heeft het een hele aparte stijl, maar daar kom ik zo meteen op terug. Op het moment van schrijven is “The Light in the Darkness: Director’s Cut” gratis op de PlayStation 5 en Steam. Er is ook een versie op Xbox die gratis is, alleen is dat de normale versie en niet de Director's Cut. Ik heb hem op de PlayStation 5 gespeeld.






Laten we beginnen met het verhaal, want dat is naar mijn mening het sterkste punt van de game. Zoals ik al eerder zei, wordt in deze game het aangrijpende en sombere levensverhaal verteld van een Pools-Joodse familie in nazi-bezet Frankrijk tijdens de Holocaust. Het verhaal draait voornamelijk om het gezin van Moses en Bluma Liska en hun tienerzoon Samuel. Aan het begin van de Duitse bezetting probeert de familie Liska krampachtig te overleven onder de steeds strenger wordende anti-Joodse wetten van het Vichy-regime en de bezetter. Ze worden gedwongen de Gele Ster te dragen, hun rechten worden ontnomen en de dagelijkse angst voor opsluiting groeit.

De spanning bereikt een kookpunt tijdens de beruchte razzia's in Parijs (waaronder de Razzia van de Vélodrome d'Hiver). Moses wordt als eerste opgepakt en naar het doorgangskamp Pithiviers gestuurd. Je zou het misschien niet verwachten, maar het verhaal kent geen happy end voor Moses, en ook niet voor zijn gezin en veel andere Joden. Bluma en Samuel proberen te overleven in het bezette Parijs, maar uiteindelijk wordt het gehele gezin gedeporteerd.

De game kent geen fictieve keuzes om het lot te veranderen: het volgt trouw de historische werkelijkheid waarin de familie uiteindelijk wordt afgevoerd naar Auschwitz. Het spel is een visuele novelle/ verhalende ervaring met minimale gameplay-elementen. Het doel is niet 'winnen', maar het getuige zijn van historische feiten, en dat weet dit spel heel goed naar voren te brengen. Het verhaal brengt de angst die veel mensen in die periode hebben gehad heel goed naar voren, en ik vond het een aangrijpend verhaal, vooral richting het einde.






Ik vertelde al eerder dat de kracht van de game in het verhaal lag, en niet zozeer in de gameplay, want heel eerlijk: deze game moet je voor het verhaal spelen en niet omdat je denkt een dikke gameplay te krijgen. Sterker nog, de gameplay is zeer eenvoudig en misschien voor sommige gamers zelfs heel saai. Want wat je eigenlijk doet, is gewoon van punt A naar punt B lopen, met mensen praten en soms wat zoeken. De makers geven ook aan dat dit een bewuste keuze is, omdat ze een minimale en sobere nadruk kunnen leggen op de narratieve impact en de historische feiten. Ik zal het wat uitgebreider uitschrijven om er toch wat informatie over de gameplay te geven.

De core gameplay bestaat uit het doorlopen van scènes en het volgen van de tragedie van de familie Liska. Je hebt geen invloed op het verloop van het verhaal; er zijn geen vertakkende dialoogkeuzes of alternatieve einden. In verschillende hoofdstukken kun je kleine omgevingen verkennen, zoals bijvoorbeeld het appartement van de familie in Parijs of het doorgangskamp. Je kunt interactie hebben met objecten om historische documenten, brieven en achtergrondinformatie te ontgrendelen.

De game gebruikt simpele interacties om het dagelijks leven onder de bezetting voelbaar te maken, zoals het opnaaien van de Gele Ster op kleding, het oprapen van spullen of het uitvoeren van eenvoudige handelingen in het kamp. Een belangrijk gameplay-element in de PS5-versie is de toegang tot een uitgebreid digitaal archief met foto's, getuigenissen en historische context die je gedurende het verhaal vrijspeelt en kunt raadplegen. Het is een type gameplay dat echt iedereen zo kan oppakken, omdat je eigenlijk gewoon door een verhaal heen loopt.






Grafisch gezien hebben de makers voor een hele aparte stijl gekozen; vooral de extreem grote ogen van de personages vond ik er wel erg apart uitzien. Oké, de game kiest niet voor fotorealisme, maar gebruikt gestileerde 3D-karakters en omgevingen. Dit voorkomt dat het te cartoonesk wordt, maar geeft het juist een menselijk en melancholisch karakter, en dat vond ik persoonlijk wel goed gedaan.

Het kleurgebruik is bewust ingezet om de sfeer te versterken. Aan het begin (het dagelijks leven in Parijs) zie je nog warmere, zachtere tinten. Naarmate de bezetting vordert en de dreiging toeneemt, verschuift het palet naar kille, grauwe, desaturated en donkere tonen. De belichting speelt een grote rol, want schaduwen en contrasten benadrukken het gevoel van opsluiting en de claustrofobie in het bezette Parijs en de kampen.

De game loopt op de PlayStation 5 stabiel op native 4K (2160p) bij 60fps, heeft geen lange laadtijden en voelt continu lekker stabiel. Dit komt natuurlijk ook omdat de game geen zware physics, actie of complexe AI bevat. De Director’s Cut benut de extra rekenkracht van de PS5 voor fijnmazige details in omgevingen, realistischere schaduwval en betere personage-animaties, wat de emotionele lading van het verhaal ten goede komt.

Tenslotte wil ik het nog even hebben over de dialogen die de acteurs ingesproken hebben; ik vond dit wel van grote klasse. Wat ik vooral bijzonder hieraan vond, en ik moest dit even opzoeken om het te controleren, was dat regisseur Luc Bernard en ontwikkelaar “Voices of the Forgotten” er specifiek voor gekozen hebben om acteurs met een Joodse en deels Chassidische achtergrond te casten. De achtergrond van de stemacteurs zorgt ervoor dat de emoties, accenten en subtiele culturele en Yiddische nuances in de dialoog natuurlijk en respectvol aanvoelen.

Er is bewust gekozen voor een documentaire-achtige, rauwe toon in plaats van aangedikte Hollywood-dramatiek. Dit zou volgens de makers het gevoel versterken en meer het idee geven van een waargebeurd familie-archief of getuigenis. De alledaagse gesprekken over school, kleding of eten steken daardoor schrijnend af tegen de toenemende dreiging van het regime. Een mooi voorbeeld hiervan is de actrice Melissa Weisz, die de rol van de moeder, Bluma Liska, vertolkt. Weisz is zelf opgegroeid binnen een Chassidische gemeenschap in New York en speelde eerder in onder meer de A24-film Menashe.






De muziek in The Light in the Darkness vervult een cruciale rol in het neerzetten van de beklemmende en melancholische sfeer. Waar bij de meeste games een aparte componist gebruikt wordt, is er bij deze game geen individuele, speciaal aangestelde componist gebruikt die een volledig originele score heeft geschreven. In plaats daarvan heeft de ontwikkelaar gekozen voor het cureren van klassieke muziek uit het publieke domein, waaronder Franse klassieke composities en neoklassieke strijkers- en pianostukken.

Om de sfeer van het 20e-eeuwse Frankrijk en Parijs eer aan te doen, maakt de game gebruik van authentieke klassieke composities van onder meer Franse meesters die passen bij de tijdsgeest. Omdat het project een volledig gratis educatief initiatief is zonder winstoogmerk, stelde het gebruik van publiekdomeinmuziek het team in staat om hoogwaardige, meeslepende klassieke muziek in te zetten zonder torenhoge licentiekosten. Persoonlijk zou ik dat er niet uithalen, want de muziek die men gekozen heeft, versterkt het verhaal juist heel goed. Muziek is natuurlijk wel iets dat je moet horen, daarom deel ik graag een stuk muziek met jullie om jullie zo een idee te geven hoe het klinkt.

De besturing is extreem toegankelijk ontworpen, zodat ook niet-gamers het verhaal zonder moeite kunnen doorlopen. Deels ook logisch, want de game is zo ontworpen om slechts een verhaal neer te zetten met wat kleine gameplay-elementen erin verwerkt. En nu hoor ik je misschien denken: omdat het hier om een free-to-play game gaat, zullen er ook geen andere aanpassingen aanwezig zijn voor gamers met een beperking? Nou, dan moet ik je teleurstellen, want de makers hebben ook aan gamers met een beperking gedacht. Misschien niet zo uitgebreid als in moderne AAA-games, maar voor deze game is dat misschien ook wel overkill.

Zoals ik al zei: de gameplay is heel eenvoudig, dus op dat punt had de game niet nog heel veel aanpassingen nodig. Daarom ligt de focus voor extra toegankelijkheid voornamelijk bij gamers die slecht zien en slecht horen. De game bevat volledig aanwezige ondertiteling voor de dialoog en verhalende lijnen. Op het scherm zijn de teksten van de menu's, het archief en de ondertiteling strak en helder vormgegeven met een hoog contrast. Je kunt de verschillende geluidsstromen, zoals bijvoorbeeld dialoog, omgevingsgeluid en achtergrondmuziek, los van elkaar aanpassen. Hierdoor kun je de ingesproken stemmen extra hard of duidelijk zetten ten opzichte van de muziek. De game beschikt helaas niet over uitgebreide ingebouwde kleurblindheidsfilters, maar ondersteunt wel de kleurcorrectiefunctie op systeemniveau van de PlayStation 5, die je via het console-menu kunt aanpassen.






Ten opzichte van de oorspronkelijke release uit 2023 voegt de Director’s Cut volledig ingesproken dialogen, verbeterde 4K-graphics en vernieuwde gameplay-elementen toe. Daarnaast is de ervaring inhoudelijk verrijkt met een uitgebreider digitaal archief en beklemmende nieuwe verhaalscènes, waaronder een reconstructie van Auschwitz. Hierdoor weet deze versie de emotionele lading en historische impact nog sterker over te brengen dan het origineel al deed.

De verschillen klinken misschien heel minimaal, maar ik heb beide versies even met behulp van YouTube naast elkaar bekeken, en ik vond zelf dat de Director’s Cut het verhaal veel beter tot zijn recht laat komen. Dat een free-to-play game op zo'n manier wordt verbeterd, is dan ook helemaal tof. Ze noemen de game daarom bewust geen Remaster of Remake, maar een Director’s Cut.






Dan de leukste vraag, heeft deze game een replay-waarde? De game heeft voor mij zeker een replay-waarde, maar niet op korte termijn. De game vertelt een heel bijzonder verhaal en is in 2,5 uur helemaal door te spelen. Doordat de kracht van deze game in het verhaal zit, weet ik momenteel te goed wat er verteld wordt, en daarom zou het voor mij nu niet een goed moment zijn om de game nog eens te spelen. Dat gezegd hebbende: ja, de game heeft zeker een replay-waarde voor mij, maar wel pas over een paar jaar.






The Light in the Darkness: Director’s Cut is misschien geen traditionele game waar je urenlang in losgaat met complexe gameplay, en dat is precies de kracht. Het is een interactieve geschiedenisles en een bloedeerlijk, aangrijpend monument voor een Joods gezin in de donkerste periode van de twintigste eeuw. Ik kan me daarom ook goed voorstellen dat veel gamers dit misschien niks vinden, maar dit is wel zo'n game waarvan ik vind dat je hem een keer gespeeld moet hebben, mits je van geschiedenis houdt.

Dankzij de indrukwekkende, authentieke voice-acting, de sterke 4K/60fps-optimalisatie op de PlayStation 5 en de waardevolle toevoegingen ten opzichte van het origineel, weet deze titel een diepe indruk achter te laten. En het mooiste van alles? De game is volledig gratis te spelen. Mocht je een paar uur over hebben en openstaan voor een zwaar, maar ontzettend belangrijk verhaal, dan is dit absoluut de moeite waard om op te starten.