RoboCop: Rogue City - Unfinished Business, PS5

In november 2023 kwam RoboCop: Rogue City uit, een game waar ik zeer over te spreken was. De game voelde gewoon net als de film uit de jaren '80, en dat was voor mij echt jeugdsentiment. Ongeveer anderhalf jaar later kwam RoboCop: Rogue City – Unfinished Business uit. Dat is een soort van dlc, maar ook weer niet. Wat het nu precies is en hoe goed deze game is, vertel ik jullie graag in deze review.

Bij een normale dlc zou je er eigenlijk vanuit gaan dat je gewoon op de oude savefile verder kunt spelen, of ten minste je opgebouwde skills kunt meenemen. Echter is dit bij deze game niet het geval. De makers omschrijven het als een standalone uitbreiding. Dat wil eigenlijk zeggen dat het een uitbreiding is op het vorige spel, maar dat je deze kunt spelen zonder de vorige game te bezitten. Dit komt niet vaak voor. De enige game die ik zo snel kan bedenken waar dat ook ooit bij gedaan is, is inFamous: Second Son, die toen de standalone uitbreiding First Light had.

Dat gezegd hebbende, denk je misschien dat het alleen een nieuw verhaal is. Echter is dat ook niet helemaal waar, want in vergelijking met RoboCop: Rogue City zijn er bij Unfinished Business toch dingen anders. Ik ga het in de loop van de review vermelden, maar probeer om niet de hele tijd een vergelijking te maken. Mocht je meer willen weten over RoboCop: Rogue City, klik dan hier voor mijn volledige review van die game.






Het verhaal sluit direct aan op de gebeurtenissen uit de hoofdgame, dus na Rogue City. Waar je in de hoofdgame de "New Guy in Town" (Wendell Antonowsky) hebt uitgeschakeld en Detroit grotendeels hebt bevrijd van de grote bendes, blijkt de rust in Old Detroit van korte duur. Het begint met een brute, gecoördineerde aanval van een groep elitehuurlingen op het politiebureau van Metro West. Ze laten een spoor van vernieling achter met maar één heel specifiek doel: het stelen van RoboCops mechanische stoel. Dit is de onderhoudsstoel waarin RoboCop zich oplaadt en wordt gereset.

Het motief achter de diefstal is kritiek: de huurlingen willen de stoel gebruiken om een digitale backdoor te forceren in de systemen van de megacorporatie OCP. Omdat RoboCop direct aan die systemen gekoppeld zit, vormt dit een acute bedreiging voor zowel OCP als het cybernetische brein van Alex Murphy zelf. RoboCop ontdekt dat de huurlingen zich hebben verschanst in de OmniTower. Dit gigantische, hypermoderne wolkenkrabbercomplex is het nieuwste paradepaardje van OCP, bedoeld als het ultieme woningproject voor de inwoners van Old Detroit op weg naar de bouw van Delta City.

De huurlingen hebben de complete toren gegijzeld en getransformeerd tot een dodelijke, zwaarbevochten vesting. Hoewel de toren technisch gezien buiten de directe jurisdictie van de Detroit Police Department valt, trekt Murphy zich daar weinig van aan. Hij gaat naar binnen om de huurlingen te stoppen en om gerechtigheid te halen voor zijn overleden collega’s. Hij begint aan een bloederige tocht, vechtend van verdieping naar verdieping, om zijn stoel terug te halen en de plannen van de huurlingen te dwarsbomen. Je kunt dit een beetje vergelijken met Peach Trees uit de film Dredd. Ik noem dit specifiek zo, want tijdens het spelen had ik vaak het gevoel alsof het zo een kopie uit die film kon zijn.

Hoewel het scenario voornamelijk uit actie bestaat, graaft het verhaal verrassend diep in het menselijke aspect van Murphy. Tijdens de tocht naar de top van de OmniTower wordt RoboCop geconfronteerd met zijn eigen geschiedenis. Je beleeft een specifieke, interactieve herinnering waarin je letterlijk in de schoenen stapt van Alex Murphy, toen hij destijds nog een gewone agent in de straten van Detroit was. Deze scènes versterken de tragische, emotionele worsteling van een man die zijn menselijkheid probeert te behouden te midden van alle koude OCP-technologie, maar ze vormen tevens de link naar het complot achter het hele verhaal.






Mensen die RoboCop: Rogue City hebben gespeeld, weten meteen hoe de gameplay in elkaar zit. Nu zou je denken dat er aan de gameplay niks veranderd is, aangezien het om een uitbreiding gaat. Niets is echter minder waar, want de gameplay heeft toch flink wat vernieuwingen meegekregen. Laat ik beginnen met de vaardigheden: waar je in de hoofdgame RoboCop vanaf nul moest upgraden via een skill tree, begin je in Unfinished Business direct met alle basisvaardigheden volledig ontgrendeld. Je hebt dus meteen vanaf het begin toegang tot je volledige arsenaal aan upgrades en krachten. Gelukkig blijf je wel skillpunten verdienen, zodat je RoboCop nog verder kunt upgraden.

RoboCop heeft daarnaast toegang gekregen tot nieuwe, handmatige fysieke finishers. Wanneer je dichtbij genoeg bent, kun je vijanden uitschakelen met verwoestende takedowns, zoals het openslaan van een schedel tegen een betonnen muur of het smijten van een vijand in een frisdrankautomaat. Toen ik dit voor de eerste keer zag, had ik echt even zoiets van: wat is dit? Maar toen ik het nog een paar keer deed, dacht ik: boh, dit is vet! De ricochet-vaardigheid (waarmee je kogels via panelen om een hoekje kunt schieten) is ook verbeterd en doet nu beter zijn werk. Ricochet-panelen zijn vrijwel overal in de omgeving te vinden en worden duidelijker aangegeven. De schade van deze ricochet-schoten is flink opgeschroefd, en je merkt gewoon dat het veel fijner werkt.

De vijanden zijn ook een stuk sterker in deze game, waardoor je soms wat creatiever moet zijn om ze te verslaan. Zo hebben ze nu een sterkere bepantsering en gebruiken ze schilden. Ook zet de vijand vaker drones in, wat het weer een stuk uitdagender maakt. Maar daar blijft het niet bij. Zoals ik al eerder zei, speel je ook gedeeltes met Alex en zelfs nog met andere personages, wat voor veel afwisseling in de gameplay zorgt. De missies met Alex zijn een mooie aanvulling, hoewel je in die scènes wel een stuk zwakker bent. Maar er is ook een missie waarin je tijdelijk in de mechanische poten stapt van de iconische ED-209 om korte metten te maken met de huurlingen. En geloof me: bijna alles kan kapot.

Tot slot is het tempo van de gameplay drastisch veranderd. Waar je in Rogue City nog regelmatig rondliep op het politiebureau, bewijsmateriaal verzamelde en parkeerboetes aan het uitschrijven was, speelt Unfinished Business zich bijna volledig af in de gigantische OCP OmniTower. De nadruk ligt hierdoor veel meer op claustrofobische gangengevechten, waarbij de zijmissies en onderzoeken direct verweven zijn met de actie, in plaats van dat ze voor downtime zorgen. Zoals ik al eerder aangaf, voelde dit echt een beetje als de film Dredd.






Waar er op gameplaygebied veel veranderd is, is dat op grafisch vlak helaas niet het geval. RoboCop: Rogue City oogde al wat verouderd, en dat is bij Unfinished Business niet anders. Ondanks dat het er wat gedateerd uitziet, is de game op zijn eigen manier toch mooi, en dat moet ik misschien even uitleggen. Ja, de game oogt eerder als een titel die een aantal jaar geleden is uitgekomen, maar het heeft wel precies de uitstraling die je van een RoboCop-film mag verwachten.

De details in de omgevingen brengen dat RoboCop-gevoel, en ergens ook dat Dredd-sfeertje, heel goed naar voren. Als ik naar de personages kijk, zie je dat de ontwikkelaars genoeg moeite hebben gedaan om deze zo goed mogelijk na te maken. Ook de kleine details uit de films zijn prachtig overgenomen. De dialogen komen daarnaast goed tot hun recht en passen perfect in de stijl van de game. Wel moet ik er eerlijk bij zeggen dat de lipsynchronisatie niet altijd gelijk loopt met de spraak; iets wat me helaas vaker opviel.

Als ik dan kijk naar de performance, dan loopt de game prima op de PlayStation 5. Ik heb eigenlijk nergens een moment gehad dat het beeld begon te stotteren of dat ik last kreeg van slowdowns. De game draait voor mijn gevoel dan ook op een stabiele 60 fps.






De muziek van RoboCop: Rogue City – Unfinished Business combineert nostalgie met een opgejaagd, industrieel tempo dat perfect past bij de non-stop actie in de OmniTower. De basis steunt nog altijd op het iconische, bombastische koperwerk uit de originele films van Basil Poledouris. Dit klassieke geluid is voor de uitbreiding echter flink aangevuld met zware, pompende synthesizers en agressieve, industriële beats om de adrenaline-gedreven gevechten te ondersteunen. Er is bovendien een slimme muzikale dynamiek toegevoegd: tijdens de actie is de muziek koud en mechanisch, maar zodra je in de flashbacks stapt van de menselijke Alex Murphy, switcht de soundtrack naar een emotioneler, traditioneler orkestraal geluid. Dit zorgt voor een krachtig contrast tussen de brute actie en de tragiek van zijn verloren menselijkheid.

Ik noemde eerder in de review al dat ik deze game veel weg vond hebben van de film Dredd, en ook de muziek tijdens de credits deed me hier sterk aan denken. Muziek is natuurlijk iets dat je gewoon moet horen, en daarom deel ik de eindcredits graag met jullie.

In Unfinished Business zijn geen grote, nieuwe systemen toegevoegd voor gamers met een beperking, maar de game behoudt wel de vertrouwde opties uit de hoofdgame, zoals het uitschakelen van Quick Time Events (QTE's) en uitgebreid aanpasbare ondertitels. Wel zijn er gerichte gameplay-aanpassingen doorgevoerd die drempels verlagen. Een belangrijk voorbeeld is het vernieuwde Ricochet-hulpsysteem, dat met een felle, oplichtende lijn direct het kogelpad voorspelt en automatisch naar vijanden toe 'snapt'.

Daarnaast begin je het spel direct met alle basisvaardigheden volledig ontgrendeld. Dit neemt het micromanagement van de skill tree en de printplaten weg voor spelers die dit voorheen te complex vonden. Tot slot biedt de interface meer rust en overzicht: de HUD is flexibel aan te passen om visuele prikkels te verminderen, en interactieve objecten in de kille OmniTower lichten nu direct op, zonder dat je daar specifieke vaardigheden voor hoeft te upgraden. Dit maakt deze kortere, actievolle uitbreiding een stuk directer en comfortabeler speelbaar.






De laatste tijd doe ik nog maar weinig livestreams, maar speciaal voor deze review heb ik de stream voor deze game weer eens aangezet. Het was een korte sessie, maar dat mag de pret hopelijk niet drukken. Ik heb het eerste uur en twintig minuten van de game gestreamd en deze video overgezet naar YouTube, zodat ik hem aan deze review kan toevoegen. LET OP: Deze video kan spoilers bevatten!

Ik heb van deze game natuurlijk een fysiek exemplaar gekocht voor de PlayStation 5. In eerste instantie had ik de uitbreiding voor de PlayStation 5 en de hoofdgame voor de Xbox. Ik heb beide exemplaren uiteindelijk verkocht omdat ik de Murphy Edition heb aangeschaft; in deze editie zitten beide games fysiek in één doos. Hiervan heb ik een short-unboxing gemaakt om aan deze review toe te voegen. Zeker in een tijdperk waarin fysieke games steeds zeldzamer worden, leek het me leuk om te laten zien hoe dit fysieke exemplaar er precies uitziet.

Dan de leukste vraag van elke review: heeft deze game replaywaarde? Het antwoord daarop is een dikke ja. Ik vond de hoofdgame geweldig en ook deze uitbreiding vond ik erg tof. Tegelijkertijd brengt de game een heerlijk nostalgisch gevoel bij me naar boven, zeker omdat ik ben opgegroeid met de originele films. Ik heb er ongeveer 12 uur over gedaan om alle hoofd- en zijmissies te voltooien, en dat is voor een uitbreiding met een releaseprijs van nog geen 30 euro absoluut niet slecht. Dus ja, ik vond het een ontzettend toffe game en ik ga hem in de toekomst zeker nog eens spelen!






RoboCop: Rogue City vond ik al een geweldige game; een titel waar ik zeer over te spreken was. De game voelde gewoon precies zoals de film uit de jaren '80, en dat was voor mij echt jeugdsentiment. Unfinished Business is een standalone uitbreiding en gooit er gerust nog een schepje bovenop. Het voelt door en door als een RoboCop-game, maar dan wel met een dik sausje Dredd eroverheen. Hierdoor voelt de game sneller en gewelddadiger aan dan de hoofdgame. Voeg daar nog nieuwe gameplay-elementen aan toe, zoals het spelen met de ED-209 en als Alex Murphy, en je hebt een geweldige actiegame. De uitbreiding is ijzersterk, speelt heerlijk weg en biedt een boeiend verhaal.