Wie aan IT bij een bank denkt, ziet misschien niet meteen een werkplaats vol oscilloscopen, 3d-printers, Raspberry Pi's, Arduino's, cnc-frezen en zelfgebouwde interfaces voor een lokale omroep voor zich. Toch is dat precies de wereld van Sybren de Hartog. Overdag werkt hij als Business Process Management-architect bij Rabobank. Buiten werktijd, en soms in de pauze, bevindt hij zich in zijn eigen homelab. Zijn verhaal laat zien dat Rabobank niet alleen een bank is, maar ook een plek waar meer dan tienduizend IT'ers werken die dezelfde technische nieuwsgierigheid delen.
Bij Rabobank werkt Sybren in de rol van van Business Process Management Architect binnen het Financial Economic Crime-domein. Zijn rol overlapt die van businessarchitect: hij kijkt naar processen, IT, efficiency en de brug tussen de business en techniek. Binnen zijn huidige opdracht houdt hij zich bezig met het moderniseren en slimmer inrichten van processen binnen het Financial Economic Crime-domein. Niet door één afzonderlijk risicoproces te optimaliseren, maar door over risico's heen te kijken: waar lijken processen op elkaar, waar zit overlap en waar kunnen we ze slimmer samenbrengen?
Verschillende risico's hebben historisch hun eigen processen, systemen en werkwijzen gekregen. Logisch, want veel daarvan is ontstaan in een periode waarin snelheid en regelgeving belangrijk waren. Nu is er ruimte om te consolideren. Sybren kijkt hoe een verzameling afzonderlijke, vergelijkbare processen kan worden vervangen door één generiek proces. Hierbij is het uitgangspunt niet meer waar een signaal vandaan komt, maar een uniforme aanpak voor het detecteren en analyseren van signalen.
:strip_exif()/i/2008257976.jpeg?f=imagenormal)
Zijn huidige opdracht past bij hoe hij denkt: structuur aanbrengen, complexiteit kleiner maken en kijken waar iets efficiënter, eenvoudiger of logischer kan. Tegelijk vindt hij bij Rabobank ook iets wat voor hem minstens zo belangrijk is: ruimte. Ruimte om ideeën aan te dragen, om dingen uit te zoeken en om technische nieuwsgierigheid niet meteen plat te slaan in een vastomlijnd takenlijstje. "Als je een goed idee hebt, dan kan je dat inbrengen", zegt Sybren over werken bij Rabobank. "En als ze zeggen: dat is inderdaad een goed idee, dan krijg je ruimte om het te ontwikkelen."
Dat beeld past misschien niet altijd bij het stereotype van een bank dat sommige IT'ers misschien hebben. Sybren had dat zelf vroeger ook. Als iemand hem vanuit zijn elektronica-achtergrond had gevraagd of hij ooit bij een bank in IT zou werken, was zijn antwoord simpel geweest: nee. Te serieus, te veel finance, te weinig techniek. Inmiddels denkt hij daar anders over. Hij heeft als zelfstandige bij diverse opdrachtgevers gewerkt, maar Rabobank staat voor hem in de top drie van leukste plekken waar hij opdrachten voor heeft uitgevoerd. Sybren: "Omdat er veel gebeurt, je met moderne techniek en tools werkt, en er tussen de vele IT'ers die bij Rabobank werken altijd mensen rondlopen met dezelfde technische passie."
Liefde voor techniek
Bij Rabobank werkt een kwart van alle medewerkers in de IT. Dat klinkt abstract, maar voor Sybrens betekent het iets concreets. Hij spreekt regelmatig collega's die thuis hun energiehuishouding automatiseren, met thuisbatterijen simuleren, 3d-printen, met AI experimenteren of hun huis vol sensoren hangen. Er zijn IT-gerichte communities, onder meer rond automatisering, AI en andere technische hobby's. Zo merkt Sybren dat het gemakkelijk is om gelijkgestemden te vinden. Soms gewoon tijdens de lunch. En dat is handig, want Sybren heeft genoeg om over te praten.
Zijn liefde voor techniek begon vroeg, eerst met de Commodore 64 en daarna volgden de Commodore 128 en de Amiga. Niet alleen om spelletjes te spelen, maar vooral om poorten aan te sturen: motortjes, ledjes, lampjes en andere dingen die bewogen omdat hij dat voor elkaar kreeg, Voor veel mensen was een homecomputer in de jaren tachtig een apparaat om te gamen. Voor Sybren was het een ingang naar de fysieke wereld. "Het is bij mij een soort virus", zegt hij. "Dat virus heb ik op jonge leeftijd gekregen en is nooit meer weggegaan."
Die fascinatie bracht hem naar de elektronica. Hij deed de hts in Hilversum en werkte daarna een jaar voor een kunstenaar die installaties maakte voor musea, tv en beurzen. Alles waar elektronica in zat, kwam voorbij. Lampjes die moesten reageren, mechaniek dat moest bewegen en software die niet alleen op een scherm iets deed, maar een object in de echte wereld aanstuurde. Mediaplaza in Utrecht, met een brug en lampjes, noemt hij als voorbeeld van werk waar hij aan heeft mogen bijdragen. Inmiddels klinkt dat bijna als vintage, zegt hij zelf, maar precies daar zit de basis van zijn manier van maken: code moet iets doen, liefst iets tastbaars.
Zo groeide Sybrens homelab uit tot een walhalla aan techniek
Die passie verhuisde mee naar huis en groeide daar al snel uit zijn voegen. Wat begon met een tafel, wat onderdelen en een paar printplaatjes, nam langzaam de overloop over. Met meer apparatuur, boeken en onderdelen werd het huis voller, en op een gegeven moment was de boodschap duidelijk: de elektronica moest eruit.
Sybren huurde eerst een ruimte in het kantoor van een vriend. Dat gaf lucht, maar ook ruimte voor nieuwe spullen: een oscilloscoop, functiegenerator, voedingen, extra tafels en bakken vol onderdelen. Hij kon er werken voor opdrachtgevers en tussendoor even een print bekijken, iets solderen of vijf minuten met zijn handen denken. Toen ook die ruimte uiteindelijk wegviel, kocht hij na een financiële meevaller een bedrijfspand. De helft verhuurt hij, de andere helft is zijn eigen domein: een homelab, werkplaats, mancave en prototyping-ruimte ineen. Alleen wel serieuzer dan het gemiddelde bureau met een soldeerbout en een doosje jumper wires.
Er staan 3d-printers. Een elektronicatafel. Arduino's en Raspberry Pi's. Een netwerkkast. Onderdelen. Meetapparatuur. En sinds kort ook een printfrees om zelf pcb's te kunnen frezen. Vroeger etste hij printplaten nog met vloeistoffen, maar daar wordt volgens hem niemand echt vrolijk van. Dus kwam er een machine waarmee hij de baantjes uit printplaten kan frezen.
Daar bleef het niet bij. Sinds een paar jaar is hij ook bezig met cnc-frezen. Want 3d-printen"Het is vooral de honger naar: hoe werkt dat? Hoe zit dat in elkaar? Kan ik dat zelf?"
is mooi, maar niet alles hoeft van kunststof te zijn. Soms wil je aluminium frontplaten maken, bijvoorbeeld 19-inchpanelen voor apparatuur. Frezen, graveren, behuizingen bouwen: dat is weer een volgende stap. Een deel van zijn cnc-machine kocht hij als halffabrikaat, maar de sturing, koeling en aansturing verbeterde hij zelf.
"Het is vooral de honger naar: hoe werkt dat? Hoe zit dat in elkaar? Kan ik dat zelf?"
Deze houding komt steeds terug. Hij wil niet alleen iets gebruiken, maar ook begrijpen hoe het werkt. Niet alleen een frontplaat bestellen, maar hem ook zelf kunnen maken. Niet alleen een kastje kopen, maar ook zelf printen, frezen, bedraden en programmeren. Natuurlijk is dat economisch niet altijd logisch. Sybren: "Als een bedrijf 200 euro vraagt voor een frontplaat, kun je moeilijk zeggen dat een cnc-opstelling van een paar duizend euro de goedkoopste optie biedt. Maar dat is ook niet het punt. De lol zit in het bouwen van de gereedschappen waarmee je daarna weer nieuwe dingen kunt maken."
Dat maakt zijn homelab geen verzameling losse gadgets, maar een soort persoonlijke productieketen. Ideeën kunnen er van schets naar simulatie, van simulatie naar prototype, en van prototype naar printplaat, behuizing en werkend object. Het lab is daarmee een verlengstuk van zijn hoofd.
Dit maakte Sybren voor de lokale omroep
Een goed voorbeeld is zijn werk voor de lokale omroep, waar hij al bijna 35 jaar als vrijwilliger technisch bij betrokken is. Wat ooit begon met een kapotte voeding van een mengtafel in de studio die voor een uitzending de volgende dag weer moest werken, groeide uit tot het bouwen van complete technische systemen. Afgelopen jaar werkte hij mee aan een volledig digitale studio. Tot aan de zender is alles digitaal. Kabels, kastjes, interfaces, aansturing: veel daarvan bouwt hij zelf. Prints ontwerpen, kastjes 3d-printen, af en toe software schrijven. Het is precies het type project waarin al zijn interesses samenkomen.
Op werkdagen begint Sybren vroeg. Hij noemt zichzelf een ochtendmens en start vaak rond zeven uur. Op dagen dat hij niet op kantoor bij Rabobank is, werkt hij vanuit zijn bedrijfspand. Daar kan hij voor zijn werk aan procesmodellen werken en zich vervolgens letterlijk omdraaien naar een printplaat, 3d-model of cnc-project..
Wanneer hij vastloopt in zijn werk, doet hij even iets anders met zijn handen of met een ander deel van zijn hoofd. Een print bekijken. Een model aanpassen. Een mechanisch probleem benaderen. Daarna kijkt hij opnieuw naar zijn Rabo-werk en ziet hij soms ineens een andere route. "Voor mij is dat ook een beetje yin en yang", zegt hij. Het abstracte werk van structuren, modellen en processen aan de ene kant, de tastbare wereld van aluminium, printbanen en motoren aan de andere.
Waarom een robotische drumarm of eigen gitaar bouwen?
Momenteel werkt Sybren aan een robotische drumarm. Niet een simpel mechaniekje dat met een pin op een drumvel tikt, maar een arm die de beweging van een menselijke drummer nabootst. Vloeiend, met variatie in snelheid en kracht. Het idee ontstond zoals ideeën vaker bij hem ontstaan: uit gesprekken, social media, nieuwsgierigheid en de vraag of iets al bestaat. "Als ik ga zoeken en het blijkt niet te bestaan op de manier waarop ik het voor me ziet, is dat voor mij een trigger." Voor de drumarm gebruikt hij simulatiesoftware om krachten, motoren, afmetingen en materiaalkeuzes te onderzoeken. Kan de arm 3d-geprint worden, of is dat te zwak? Moet het aluminium worden? Of zelfs staal? Hij heeft een cnc-freestafel staan, dus die stap is niet theoretisch. Het is allemaal onderdeel van dezelfde iteratieve aanpak: eerst begrijpen, dan simuleren, dan bouwen, uitgebreid testen en vervolgens verbeteren.
"Als je het zelf kan maken, dan kan je je creativiteit werkelijk tastbaar maken."
Daarnaast bouwt hij samen met zijn zoon aan een gitaar. Zijn zoon speelt elektrische gitaar en basgitaar, met Queen en Slash als grote inspiratiebronnen. Een standaardgitaar uit de winkel is niet genoeg. Hij wil een eigen vorm, eigen kleur, eigen onderdelen en uiteindelijk een eigen geluid. Eerst met gekochte pickups, later misschien met zelfgemaakte pickups. Stap voor stap wordt het project complexer.
Sybren vindt dat mooi, ook omdat hij zijn zoon ziet ontdekken wat hem zelf al jaren drijft. "Als je het zelf kan maken, dan kan je je creativiteit werkelijk tastbaar maken."
Sybrens ultieme makersdroom
Techniek speelt voor Sybren zowel privé als op het werk een grote rol, zoveel is duidelijk. Het is een manier van kijken. Bij Rabobank uit zich dat in processen vereenvoudigen, architectuur-denken, PEGA-toepassingen, AI-hackathons en zoeken naar slimmere manieren om klanten te beschermen. In zijn homelab uit het zich in pcb's frezen, cnc-machines aanpassen, midi, robotarmen, Raspberry Pi's, Arduino's, 3d-printen en studioapparatuur bouwen voor de lokale omroep.
Ergens tussen die twee werelden zit de herkenning met andere IT'ers. De collega die zijn energiehuishouding volledig automatiseert. De collega die simuleert hoe groot een thuisbatterij moet zijn voordat hij er een koopt. De collega die meedenkt over een 3d-printprobleem. Tweakers.net gebruikt hij voor vergelijkingen, inspiratie en communitygevoel. Even kijken waar anderen mee bezig zijn, iemand helpen of zelf geholpen worden. "Dat is de community", zegt hij. "Het is helpen, maar ook geholpen worden."
Zijn ultieme droom? "Ooit iets ontwikkelen waarmee ik naar een beurs kan. Een eigen product laten zien." Wat dat product precies wordt, weet hij nog niet. Misschien iets voor gitaren, misschien iets heel anders. De robotdrumarm noemt hij eerder een vingeroefening dan het einddoel. Het gaat hem om de route ernaartoe: steeds iets nieuws leren, steeds een stap verder komen, steeds meer zelf kunnen maken.
En als dat ooit leidt tot een zelfontwikkeld onderdeel dat door een grote gitarist wordt gebruikt? Dan zou dat wel een hoogtepunt zijn. "Stel dat ik iets ontwikkel voor die gitaren en het zorgt voor een speciale sound. En ik verkoop dat bijvoorbeeld aan Slash. Dat zou mega zijn."
Tot die tijd staat zijn lab drie kilometer verderop. Precies op de goede plek om te doen wat hij het liefst doet: abstract denken combineren met tastbaar maken. Bij Rabobank als BPM-architect, in zijn homelab als bouwer, maker, tester, frezer, programmeur en troubleshooter tegelijk. Twee werelden die dichter bij elkaar liggen dan je denkt: in beide krijgt zijn technische nieuwsgierigheid de ruimte. En bij Rabobank vindt hij collega's die begrijpen waarom je techniek soms gewoon helemaal wil uitpluizen.
Meer informatie vind je op de website van Rabobank.
Dit artikel is geen redactioneel artikel, maar gesponsord en tot stand gekomen dankzij Rabobank en Tweakers Partners. Tweakers Partners is de afdeling binnen Tweakers die verantwoordelijk is voor commerciële samenwerkingen, winacties en Tweakers events zoals meet-ups, Developers Summit, Testfest en meer. Bekijk hier het overzicht van alle acties en events. Mocht je ideeën met ons willen delen over deze vorm van adverteren, dan horen wij dat graag. Hierover kun je met ons in gesprek via [Discussie] Reclame algemeen].
/u/40371/pino.JPG?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/207277/avatar2080_3.jpg?f=community){kind=avatar}
:strip_icc():strip_exif()/u/312601/crop62ac6b614e17e_cropped.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/71115/plus222.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/215031/crop5db1d4fe1001f_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/110767/avatar_6060.jpg?f=community){kind=avatar}
:strip_icc():strip_exif()/u/498936/crop5b62bb30b720d_cropped.jpeg?f=community)
