Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 113 reacties

Terwijl de game-industrie groter en groter wordt, groeit ook de kritiek van beleidsmakers en instanties op het fenomeen games. Een terugkerende thema is geweld in games en dan vooral de slechte invloed die dat zou hebben op de jeugdige gamers.

Tot op de dag van vandaag is er geen enkel onderzoek waaruit blijkt dat er een directe relatie bestaat tussen het spelen van een spel als Battlefield of Quake en het oppakken van een machinegeweer om vervolgens je medeleerlingen op school neer te schieten. Het zou in landen als Amerika al een stuk schelen als je niet op iedere hoek van de straat een wapen kon kopen, maar die discussie is een eindeloos lot beschoren, ben ik bang.

Gewelddadig spelletjeWaar in theorie wel wat voor te zeggen is, is de leeftijdssticker die op games staat. Net zoals een kind van 11, 12 jaar naar mijn mening niet naar een film als Saw IV moet kijken, denk ik dat iemand van diezelfde leeftijd geen Kane & Lynch zou moeten spelen. Het taalgebruik is extreem grof en de gameplay bestaat uit een orgie van geweld, die domweg niet passend is voor een jochie dat tussen groep 7 en het begin van de middelbare school bungelt.

Zolang kids geen games spelen die niet voor hen bedoeld zijn, kan er bij beleidsmakers ook geen ophef ontstaan over die desbetreffende games. Er is gekozen voor een ratingsysteem, de PEGI-rating, dus het zou mooi zijn als men zich daar in de praktijk ook aan houdt. Met men bedoel ik ouders - het loont de moeite om af en toe te kijken wat de kroost speelt - maar vooral verkopers in de winkels.

pegi rating 16En daar gaat het dus mis. Mensen achter de toonbank en verkopers op de vloer interesseert het niet hoe oud het mannetje met zijn knisperende bankbiljetten aan de andere kant van de balie is. Ieder verkocht spel is er een, zeker in deze tijd waar illegaal downloaden en het ombouwen van consoles welig tiert.

Zo heeft mijn neefje voor Kerst een Xbox 360 gekregen. De knaap is 12 jaar en hij weet donders goed wat voor werk zijn oom doet. Een dag na Kerst verscheen er een e-mail met een verzoek of ik een aantal spellen zou kunnen regelen. Brutaal? Ach, als ik 12 jaar oud en dol op gamen was én een oom had die de Berlijnse Muur kan nabouwen met computerspeldoosjes zou ik waarschijnlijk hetzelfde gedaan hebben.

Het verlanglijstje bestond Assassin's Creed (18+), Halo 3 (16+) en Medal of Honor: Airborne (16+). Enigszins versuft staarde ik naar mijn scherm. Moest ik hier nu de moraalridder gaan uithangen of er het kwaad niet van inzien? Assassin's Creed gaat me echt te ver en nee, die regel ik dus niet voor de zoon van mijn zus. Ik vroeg haar vervolgens om haar opvoedkundige mening in deze, maar ze wist het eigenlijk ook niet. Misschien dan maar Halo 3 aan het mannetje geven? Daar schiet je toch alleen maar tegen buitenaardse wezens? Of gewoon keihard zeggen: je bent te jong, kom over 4 jaar maar terug?

Feit is wel dat nog diezelfde middag mijn neefje Call of Duty 4 kocht bij de Free Record Shop. Iedereen die Call of Duty 4 gespeeld heeft, zal erkennen dat het een enorm intense game is. De leeftijdsrating is 16+ en de verkoper in kwestie heeft geen moment kunnen denken dat mijn neefje daadwerkelijk die leeftijd heeft. En om nu een twaalfjarige een game te laten spelen waarin je de executie van een president door de ogen van diezelfde president meemaakt of waar je op een gegeven moment uit een brandend helikopterwrak kruipt en uiteindelijk het loodje legt?

Mijn gevoel zegt dat Call of Duty 4 te heftig is voor een 12-jarige terwijl Halo 3 misschien wel weer net kan. Beide spellen hebben een 16+ rating, terwijl ik Infinity Ward's shooter toch beduidend aangrijpender vind.

Ik heb de oplossing voor het probleem niet, maar ik weet wel dat die leeftijdsratings niet werken. Verkopers trekken zich er nauwelijks iets van aan, sommige ouders houden het wel in de gaten, maar veel ouders ook niet, en als jong jochie kijk je altijd naar de verboden vruchten van net iets oudere kinderen. Als we dan toch een systeem hebben, laten dan in ieder geval de officiële instanties die ermee verbonden zijn, in dit geval de winkels die games verkopen, zich er aan houden. Twijfel bij ouders en ooms is nog tot daaraan toe, maar winkeliers dienen zich gewoon aan de regels te houden.

Mortal Kombat: gewelddadig of schatig?

Lees meer over

Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (113)

1 2 3 ... 6
Mijn oom is filiaalleider in een intertoys in hartje Amsterdam, ik heb hem gevraagd hoe het zat met de verkoop van games met een 16+ rating aan kinderen onder de 16. Hij vertelde me dat er regelmatig controles zijn van de branche-organisatie (ben de naam kwijt), dus in de vorm van een kind dat zo'n spel koopt en dat vervolgens een controleur binnenkomt om een fikse boete uit te delen en dat bij herhalingen het filiaal gewoon gesloten kan worden. Dit voorkomt dat zij daadwerkelijk die spellen verkopen aan te jonge kinderen en hij zegt geen medewerker achter de kassa te zetten zonder deze uitdrukkelijk te waarschuwen. Zij letten er dus op en je zult daar dus niet met zo'n spel naar buiten lopen als je te jong bent.

De indruk die hier gewekt wordt lijkt hier totaal niet op, er wordt gewoon aangenomen dat iedere kleuter met elk spel wegkomt. Dit kunnen uitzonderingen zijn, maar in de regel gebeurt dit niet. In mijn ogen is dit dus een fout beeld, er is wel degelijk controle.

Verder is er dan natuurlijk nog de mogelijkheid om ouderlijk toezicht in te stellen op de consoles. Van de Wii en de 360 geloof ik dat deze functie beschikbaar is, dit voorkomt dat een spel van 16+ of 12+ op die console gespeeld kan worden zonder een pincode in te voeren die de ouders dus hebben ingesteld. Ik zie dit nergens genoemd worden in het artikel, terwijl dit wel een bestaand middel is.

Op de vraag of gewelddadige spellen een slechte invloed hebben op te jonge kinderen antwoord ik ja: maar dit kan net zo goed met films, boeken, afbeeldingen en alles wat er maar aan input te vinden is, maar hiervoor is het ratingsysteem dan ook. Het probleem zit hem dan ook in de nieuwheid van het gamen, dat net zoals het internet in het begin bekritiseerd werd door angstzaaiers. Gelukkig houdt dit medium het lang genoeg uit en gamen er steeds meer mensen. Maar games als Manhunt 2 hoeven van mij niet gemaakt worden, al is het alleen maar om de industrie geen schade en negatieve aandacht te berokkenen.

(als er veel tikfouten zijn, ligt dat aan dit verrotte Logitech keyboard)

[Reactie gewijzigd door Zak aarde op 4 januari 2008 14:57]

het probleem is ook niet dat het verkocht wordt, lijkt mij.. het probleem is dat men kids met die spellen laat spelen. Dat voorkom je niet door de winkelier op zn vingers te tikken. Daarbij komt, daar zijn legio mogelijkheden om daar omheen te komen. Vaak kopen de ouders het zelf, of een oudere broer of vriendje.

In mijn opinie ligt de handhaving en de verantwoording bij de ouders. Aan de ene kant is het wel jammer dat men niet direct het spelen van een gewelddadig spel kan linken aan het vertonen van gewelddadig gedrag. Anders zou je de ouders daarop kunnen waarschuwen of, bij grove nalatigheid, misschien zelfs wel kunnen straffen.

Aan de andere kant is het eigenlijk maar goed dat er meerdere invloeden zijn. Als de link zo direct gelegd zou kunnen worden, zou dat wel heel triest zijn voor de mens op zich en de productent van het spel.
Euh sorry, maar dat werkt denk ik ook niet. Toen ik 11/12 was heb ik ook het BIOS wachtwoord van m'n pa gehacked. Toen had hij weer een nieuwe, waar ik ook doorkwam en toen heb ik er zelf een nieuwe op gezet. Ah fini, een week later was ik bij AWARD_SW en dat werkte altijd....
Een terugkerende thema is geweld in games en dan vooral de slechte invloed die dat zou hebben op de jeugdige gamers.
Dat is het probleem. Men ziet computer games nog steeds als iets voor kinderen, en dat terwijl de gemiddelde game zo rond de 30 jaar oud is.
Het probleem is dat er nog geen video game industry branch organisatie is die zo machtig is als de MPAA. De film wereld is zelf regulerend, er is geen wet (in de VS) die verbied dat kinderen een R-rated film mogen zien in de bios, en dat zal ook niet gebeuren. Als een bios een aan een 12 jarige een kaartje verkoopt voor een R-rated film (zonder volwassen toezicht) kan die bios een boete krijgen en zelfs zijn licentie verliezen (en dus geen films meer kunnen huren om te vertonen).

Of geweldadige games slechte invloed hebben op kinderen is een non-issue. Er is nog geen enkel onderzoek geweest dat als resultaat had dat er slechte invloed was, wel een paar die resultaten hadden dat er invloed is.
Uiting van onwenselijk gedrag is iets wat "fout" is, als je gedachten van onwenselijk gedrag al als fout gaat bestempelen ben je verkeerd bezig.

[Reactie gewijzigd door elmuerte op 4 januari 2008 12:50]

Het lijkt mij dat als gewelddadige spellen invloed hebben op de leefwereld van een kind, dat dat dan niet direct een positieve invloed is. Onderzoeken geven inderdaad verschillende en soms tegenstrijdige conclusies, maar als er een verband zou zijn, lijkt mij dat een negatief verband.
Ik heb jarenlang als admin op diverse counterstrike (CS) servers gezeten. In die tijd heb ik ontelbare keren meegemaakt dat kleine kinderen achter de PC van papa zaten en CS aan het spelen waren of gastjes van 10 of 11 op hun eigen PC meespeelden.

Over het algemeen vielen ze snel op omdat, vooral via de voicechat, hun stemmen natuurlijk snel opvallen en het taalgebruik met enige regelmaat het spel nadelig beinvloedde (scheldpartijtjes etcetera)

In het begin was ik er relatief kort door de bocht mee, ben je onder de 16, dan schop ik je eraf. Behalve dat het spel behoorlijk agressief is en realistisch (je schiet niet op aliens maar op arabisch uitziende terroristen met wapens die je ook op TV ziet) waren ze over het algemeen ook behoorlijk irritant in text- en voicechat.

Na verloop van tijd ben ik me gaan afvragen of het nou werkelijk mijn probleem was dat die kinderen CS spelen of het probleem van hun ouders. Ik heb zelf nog geen kinderen maar ik weet zelf heel zeker dat mijn kind van 10/11/12 geen spellen van 16+ laat spelen. Maar als die ouders het nou een goed idee vinden.. tjah, moet ik dan moraalridder gaan spelen?

Ik heb op een gegeven moment mn persoonlijk beleid veranderd. Ik ban ze alleen nog maar van de servers als ze het spel nadelig beinvloeden door gedrag of woord, verder niet meer. Ik vind het niet mijn functie om de opvoeding bij de sturen van kinderen die ik verder niet ken.

Van een vriendin van me die in het onderwijs zit hoor ik ook rare verhalen. Schijnbaar worden kinderen tegenwoordig op school opgevoed. Thuis wordt er weinig aan gedaan, alles mag en zolang de ouders zelf maar hun eigen ding kunnen doen is het prima. De kinderen krijgen weinig sturing.

Wat mij opvalt, in het verlengde hiervan, is dat ouders dus eigenlijk helemaal de verantwoording voor de opvoeding en sturing van hun eigen kroost niet op zich nemen. De overheid kan de regels aanscherpen, de producent kan zich daaraan houden maar als de ouders het spel (laten) aanschaffen en hun kids zich vervolgens verlekkeren aan bloederige tafrelen op het scherm die zij zelf met hun muis, controller, toetsenbord, whatever, hebben aangericht, dan zijn alle regels zinloos. Dat geldt net zo voor alkohol, drugs, porno en alle andere zooi die 16+ is. De ouders zijn verantwoordelijk en daar zit dus het probleem.
Als ik mensen op een willekeurige CS: S server vraag hoe oud ze me schatten ( dmv taalgebruik ) dan gokken ze meestal op een jaar of 21, maar ik ben toch echt 14.

En als ik mensen die ik echt ken maar die mijn leeftijd niet weten het vraag zeggen ze vaak 16, maar dat ligt waarschijnlijk aan mijn lengte. Het verschilt echt per persoon of je er tegen kan of niet. Sommige kinderen kopen het om stoer te doen tegen hun vrienden, ik speel serieus in tegenstelling tot die scheldende mannetjes tegen hun verlies kunnen.
Ik speel al sinds ik een jaar of 8 was, Unreal Tournament, en zo begon het eigenlijk.

Ik vind dat games kunnen helpen met de opvoeding. Vooral het leren van een taal gaat erg makkelijk als je nog jong bent. Als je 10 jaar oud bent gaat je vermogen om een taal te leren met 80% achteruit. Ik sprak toen ik 10 was vloeiend engels. Als ik alleen maar op Franse servers zou hebben gespeeld sprak ik nu waarschijnlijk vloeiend Frans. Nu is mijn Frans hopeloos ( ik haal 3'en voor Frans ). Talen die zo verschillend van elkaar zijn zijn dan weer makkelijker te leren. Ik doe Japans op school ( is ook echt een leuk vak ), en dat vind ik persoonlijk makkelijker te leren dan Frans. Daar haal ik dan ook een 7,2 voor.
Idd, een heel goed artikel. Maar toen moest ik even denken aan het plaatje onderaan het artikel. Dat is nl. Mortal Kombat 2 met een babality. Naast die schattige babalities had MK2 ook natuurlijk zijn voldoende fatalities, het gruwelijk executeren van je tegenstander, het liefst met zoveel mogelijk bloed. Het spel dateert uit 1993 en als ik goed kan rekenen was ik toen 14 jaar oud, ook niet echt op een gerechtigde leeftijd om Mortal Kombat 2 te spelen.

Toch heeft de arcademachine van Mortal Kombat 2 menig 20 belgische frank munten uit mijn beursje geplukt. Ondertussen ben ik 28 jaar oud geworden en game ik nog altijd dagelijks. Aan leeftijdsaanbevelingen hoef ik mij niets meer aan te trekken, maar als 14 jarige deed ik dat ook niet. De wereld evolueert natuurlijk in die 14 jaar tijd en het geweld in games is veel expliciter geworden dan in wat nu een onschuldige Mortal Kombat 2 lijkt.

Ik vergelijk geweldadige games dan ook graag met 18+ films en om het nog meer te specifiëren, laat ons porno nemen om een duidelijk vergelijk te stellen (laat de discussie dat geweldadige games geen porno films zijn dan ook in het midden, dat besef ik ook wel). Ik heb als 14 jarige tot 16-17 jarige menig porno film versleten. Het is verboden en de winkeliers pasten ook de regels toe: geen enkele winkelier verkocht deze jonge snaak een porno film. Maar onderschat de jeugd niet: wij (of eigenlijk is het nu zij) zijn inventief genoeg om er zelf aan te geraken. Dus een toepassing van de leeftijdsadviesen door winkeliers gaat volgens mij weinig tot niets helpen. De 12 jarige die Assassin's Creed, Halo 3 of Call of Duty 4 wil spelen zal die ook spelen.

Wat er dan wel moet gebeuren? Ik weet het niet. Ik geloof nog altijd dat het sleutelwoord de ouders zijn. Mijne kleine zal opgroeien tussen de games aangezien zijn vader een verstokte gamer is. Het is voor mijzelf een zaak om een onderscheid te maken welke games wel of niet geschikt zijn voor mijn kleine spruit. En dat zal ook heel veel discipline van mijzelf vragen, want ik moet ook niet lekker wat GTAIV gaan spelen binnen enkele maanden terwijl mijn kleine spruit lekker naast mij op de bank zit. Die spelletjes komen dan maar enkel in de console als ie in zijn bed zit.

Misschien dan toch maar een Wii kopen. :p
Waar in theorie wel wat voor te zeggen is, is de leeftijdssticker die op games staat. Net zoals een kind van 11, 12 jaar naar mijn mening niet naar een film als Saw IV moet kijken, denk ik dat iemand van diezelfde leeftijd geen Kane & Lynch zou moeten spelen. Het taalgebruik is extreem grof en de gameplay bestaat uit een orgie van geweld, die domweg niet passend is voor een jochie dat tussen groep 7 en het begin van de middelbare school bungelt.
Rationele argumenten worden hier met vriendelijke hand de deur gewezen, want 'domweg niet passend' is natuurlijk geen overtuigend betoog. Misschien vindt mijn buurman het ook wel 'niet passend' dat een 25-jarige zulke spellen speelt. Sommigen vinden het homo-huwelijk een teken van gelijkheid, anderen vinden het 'domweg niet passend'. Het is één van de zwakste kinderlijke argumenten, waaruit enkel blijkt dat je zelf eigenlijk ook niet weet waarom het wel of niet door de beugel kan.

Terecht wordt er opgemerkt dat er geen causaal verband is tussen gewelddadig gedrag en het spelen van games. Om deze reden vinden velen het gelukkig onzin om spellen te verbieden. Om diezelfde reden zou het onzin moeten zijn om ze voor minderjarigen te verbieden, want ook voor een 15-jarige bestaat dit verband niet. Misschien heeft het een nadelige invloed op een kind van drie, misschien nog wel op een kind dat zes jaar oud is, maar als een twaalfjarige nog niet weet dat onze samenleving moord niet tolereert en dat een spel geen werkelijkheid is, dan hebben de ouders blijkbaar jarenlang niets aan opvoeding gedaan, of heeft het kind een geestelijke afwijking en heeft het professionele hulp nodig.

De mentaliteit hier is op dat gebied echt stuitend. Ik ben vijfentwintig, dus het is mijn probleem niet. Iemand die tien jaar jonger is en een shooter wil spelen, schepen we af met: 'Dat is domweg niet passend, jongeman!'

[Reactie gewijzigd door Marcks op 4 januari 2008 17:31]

Losstaand van de discussie, vind ik het een mooi geschreven stuk! Goed werk en erg leuk om te lezen :) .

Om terug te komen op de problematiek, vind ik dat de verantwoordelijkheid bij ouder/voogd ligt. Ik vind het goed dat er maatregelen zijn om een kind van 12 het te bemoeilijken om een 16+ spel aan te schaffen. Het blijft echter de verantwoordelijkheid van de ouder/voogd.

Als ouder/voogd vind ik gewoon dat je goed moet weten wat je kind aan materiaal ziet of speelt. Hoewel het moeilijk is wanneer je kind bij een ander kind 16+ content ziet, kan je als ouder zelf wel prioriteiten stellen. Hoe moeilijk dit misschien ook is!

[Reactie gewijzigd door Hettic op 4 januari 2008 20:10]

Ja, over het algemeen slaan ze met de leeftijdsrating de plank goed mis; echter niet altijd! Ik had bij de release van battlefield2 een battlefield2 gepre-ordered bij de dynabyte terwijl ik 14 of 15 jaar oud was, en mij werd gevraagd om een id-kaart om me te identificeren of een aanwezige ouder, gelukkig had ik mijn vader mee die dit goedkeurde, anders had ik hem voor niks ge-preordered! Nou, is battlefield2 niet echt een zeer aggresief spel vergeleken met COD4 en dergelijke terwijl het dezelfde 16+ rating heeft, maar toch werd er bij de dynabyte gecontroleerd. Op zich een goed iets vind ik zelf.

Ik heb nu jaren genoten van battefield 2, een spel wat op zich niet echt "violent" op mij overkomt, je schiet mensen neer; maar het lijkt net alsof ze er gewoon rustig bij gaan liggen, geen bloed, geen darmen die eruit spatten. Terwijl battlefield2 onder dezelfde 16+ licentie valt als spellen waar ik zo mijn twijfels bij heb; in dezelfde 16+ rating komen soms spellen voor die gewoon ronduit smerig zijn in details bij doodgeschoten mensen, spellen die minstends 18+ of zelfs 20+ zou moeten krijgen.

Ik ben het er totaal mee eens dat er beter gelet moet worden op de ratings bij de verkoop, maar ook door de ouders. Ik zie namelijk bruggers en kinderen uit groep acht al slepen met de meest geweldadige games waarbij ik als bijna 17 jarige een vreemde nasmaak krijg na het spelen van die games en rondloop met de gedachte: "heeft dit wel zo'n goede impact op me? laat staan op een kereltje van 12, 13?". Nu letten mijn ouders hier redelijk op, en ouders van een vriend van mij ook, maar ik zie het om me heen, bij veel ouders word er niet of amper naar gekeken, of die indruk wekken ze op zijn minst.

[Reactie gewijzigd door HJvK op 5 januari 2008 13:46]

Om meteen maar ff te beginnen, ik heb zelf ook ouders die hier erg op hebben gelet vroeger. het was pas met een jaar of 12 dat ik zoiets als battlefield of halo mocht spelen. Spellen als GTA of andere dingen die realistisch/zinloos geweld/criminaliteit bevatten mochten absoluut niet.
Eigelijk ben ik, nu ik er op terug kijk, het er wel mee eens O-) . Je moet je kinderen eerst (om maar eens een vreselijk en afgezaagt woord te komen) normen en waarden hebben bijgebracht. Dit klink misschien weer als zo'n stoffige oude man in den haag :O maar dit is wel precies waar het probleem ligt. Ik was dan misschien wel geen 16 toen ik battlefield of halo speelde maar ik wist heel goed dat zoiets in het normale leven niet kan. Helaas is dit het punt waar het soms mis gaat. Als kinderen nooit goed hebben geleerd wat wel en niet kan en na te denken over hun daden en wat het gevolg er van is dan gaat het van zelf mis. Ik zie het leeftijds systeem dan ook alleen als een manier om de ouders of omgeving tijd te geven om zoiets bij te brengen. De verrandwoordelijkheid ligt dan ook bij de ouders en niet bij de overheid. Natuurlijk moet de overrheid doen wat het kan om die ouders tijd te geven maar als de ouders het na 18 jaar nog steeds hebben verzaakt om dit te doen dan kent het kind alleen maar wat het heeft geleerd van vriendjes (die meestal dingen zeggen die ze nooit zelf zouden doen) en van de tv wat ook al niet veel beter is.

Want dat is een ander punt wat ik nog even aan wil halen. Het is idd zo dat er erg slecht word gecontroleerd in winkels. Battlefield heb ik toen ook zelf gekocht bij de prachtige winkel MM en er werd niet eens raar van opgekeken. Dit hele gedoe staat in groot contrast met de wereld van de dvd verhuur. Ook hier zal wel eens een foutje maar over het algemeen kijken ze heel goed of je al bent wat er op het doosje staat. (dit tot mijn grootte ergernis want ik wou terminator II zien 8-) :P). iig denk ik dat als dit zo goed lukt bij dvd verhuur dit ook met games zou moeten kunnen. Het laten werken van hun eigen systeem is wel het minste wat de overheid kan doen |:( .

Naja dat was mijn hele moralistische verhaal wel weer. ga nou asjeblieft niet weer vertellen dat je ook wel eens bent tegen gehouden met een de hoge game of wel met een dvd naar buiten bent gekomen want uitzonderingen bestaan altijd. Het gaat gewoon om de trend die er is en waarvan ik hoop dat mensen het daarmee eens zijn.
nuff said denk ik zo :) :X
Hier is al behoorlijk wat onderzoek naar gedaan inderdaad: het probleem is de interpretatie van de onderzoeksgegevens en de academische discipline van waaruit een onderzoek geschreven is. Een geesteswetenschappelijk / cultural studies onderzoek komt met andere conclusies dan een sociaal wetenschappelijk onderzoek. Voor een overzicht van hoe de verschillende onderzoeken langs elkaar lopen kan ik het volgende artikel aanraden:


Egenfeldt-Nielsen, Simon, Jonas Heide Smith. ‘Playing with fire: How do computer games affect the player?’ Report for The Media Council for Children and Young People, (2003).

<http://resources.eun.org/insafe/datorspel_Playing_with.pdf>

B
Leeftijdsaanduidingen zijn aanbevolen aanduidingen, net zoals op gezelsschapsspelen, en laat ons dat alsjeblieft zo houden. Er is nog geen enkel betrouwbaar, onweerlegbaar onderzoek geweest dat heeft aangetoond dat het spelen van zulke spellen echt schadelijk is (en dat zal er allicht ook wel nooit komen want er zijn talloze factoren meer die de ontwikkeling van een persoon zullen schaden dan enkel het spelen van een spelletje, zoals het fanatiek spelen van deze spellen zonder ingrijpen van de ouders).

Door dergelijke keuringen verplicht te maken straf je vooral de groep die er allicht wel met om kan gaan, de risicogroep (de fanatici) geraken wel op een andere manier aan deze spellen. Ik denk dat we allemaal wel weten dat het slechts een minderheid is van de mensen die problemen hebben met fictie en realiteit (anders zouden we nu allemaal mekaar aan het uitmoorden zijn), wel net dié minderheid zal niet getroffen worden door een verbod, want die minderheid is gecreëerd door allerlei randfactoren. Een kind dat verwaarloosd wordt en zich daarom op videospellen stort houdt meer risico in dan een normaal kind dat gewoon graag dat spel zou willen spelen. En dat verwaarloosd kind zal één van de kinderen zijn die snel aan de spellen kan geraken. Terwijl het niet-verwaarloosd kind, dat geen risicokind is, nu niks mag omdat enkelen denken dat het zijn ontwikkeling wel eens zou kunnen schaden.

Een wet (en de uitvoering en controle ervan) moet iets opleveren voor de maatschappij. Als dit niet gebeurt, dan is er een inperking geweest van de persoonlijke vrijheid zonder grondige argumentatie en dat kan mijns inziens niet. En bij dit soort wetten zijn er enorm veel vragen over of het überhaupt een bestaand probleem oplost en als het probleem er werkelijk is, of het wel de beste oplossing is. De persoon die eerder dan ook opmerkte dat het niet zo is dat een wet er niet moet door komen omdat er genoeg manieren zijn om, met de wet die van kracht is, aan bepaalde producten te geraken lijkt me dan ook fout te zitten. Vergelijk het met het Verenigd Koninkrijk dat nu de productie en distributie van "hackingtools" verbiedt. Ook daar bestaan er genoeg wegen rond en zullen het voornamelijk de legitieme personen (i.e. de personen die niet het probleem vormen dat de wet wenste opte lossen) zijn die gestraft worden. Ik ben ervan overtuigd dat het met dit soort leeftijdsrestrictiemaatregelen net zo is.

Leeftijdsrestricties hebben echter nog meer problemen dan dat. Een naaktscene of een vrijscene kan een film al een 16+ rating bezorgen, terwijl het maar een deel van het menselijk lichaam is en een normale menselijke activiteit. Een activiteit waar mensen van 12 jaar overigens al over geïnformeerd worden op school (wel, hier in België toch).
Waarom zouden we dat dan moeten gaan verbieden aan 14-jarigen, onder het mom van schadelijk voor de ontwikkeling, bijvoorbeeld?

Hét grote probleem is echter vooral de arbitrariteit van de grens. Waarom 16? Waarom niet 15,7? Er is vaak geen enkel argument om te zeggen dat iemand van 16 plots wel met bepaalde beelden om kan. Er zijn mensen van 12 die met beelden omkunnen waar iemand van 26 niet met om kan.

[Reactie gewijzigd door QplQyer op 5 januari 2008 14:53]

1 2 3 ... 6

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True