Downloaden van muziek: hele en halve waarheden

De meeste fanatieke p2p-gebruikers die muziek en films downloaden, zijn het erover eens dat cd's tegenwoordig te duur zijn voor de geleverde kwaliteit. De RIAA biedt ons geen exacte cijfers, maar herinnert er wel aan dat niet alleen de productiekosten in rekening gebracht moeten worden, maar ook de houdbaarheid, de royalty's voor artiesten, de onbetaalbare creativiteit die desondanks toch betaald moet worden, de studio's en promotiemateriaal allemaal factoren zijn waar rekening mee gehouden moet worden bij het berekenen van de kostprijs van een cd. Billboard Magazine stelt dat een cd die in de winkelrekken ligt voor een prijs van 16,98 dollar de platenmaatschappij slechts 59 dollarcent oplevert.


Het grootste gedeelte, namelijk iets meer dan zes dollar, van de verkoopprijs zou besteed worden aan het verkoopklaar maken van het album, gevolgd door ruim drie dollar voor algemene kosten zoals het verspreiden en opsturen van de cd's. Promotiecampagnes zijn iets duurder dan de royalty's die naar de artiest gaan, respectievelijk 2,15 dollar en 1,99 dollar. Of deze getallen die door de industrie zelf verkondigd worden helemaal correct zijn, kunnen we natuurlijk niet verifiëren, maar ze tonen in elk geval wel aan dat er heel wat meer bij komt kijken bij de productie en verkoop van een cd dan een artiest en wat reclame. Een ander veelgehoord argument, namelijk dat de artiesten zelf maar een schijntje krijgen van wat de platenmaatschappij int, wordt door deze cijfers ook enigszins weerlegd.

Ingewijden in de sector weten echter te vertellen dat deze cijfers sterk gekleurd zijn en met een snuifje zout genomen moeten worden. Zo zouden artiesten de kosten voor de opnames zelf moeten terugbetalen uit hun royalty's en is twee dollar per cd voor de artiest wel heel ruim gemeten. Enkel de hele grote jongens zouden een dergelijk bedrag krijgen. Ook het inbrengen van 'Co-op advertising and discounts to retailers' wordt door de betrokkenen als creatief boekhouden beschouwd. Een gedeelte hiervan zou namelijk ook al onder de noemer 'Marketing' verrekend zijn terwijl het andere deel onder de 'Retail Markup' gehuisvest wordt. Ook het meenemen van de korting die aan tussenhandelaars gegeven wordt is een enigszins vreemde eend in de bijt als het om de kostenberekening van een cd gaat.

In mei verscheen echter een persbericht van de staat New York, waarin een overeenkomst met de platenmaatschappijen en de muziekindustrie in het algemeen aangekondigd werd. Het bleek namelijk dat heel wat royalty's bij de platenmaatschappijen en distributeurs bleven hangen en nooit uitbetaald werden of worden aan de artiesten. Daarom werd een campagne gestart om artiesten attent te maken op de manieren die er zijn om royalty's te claimen en werd er afgesproken dat de muziekindustrie maar liefst vijftig miljoen dollar 'achterstallige' royalty's zou uitbetalen. Dit bedrag kwam bovenop een som van vijfentwintig miljoen dollar die reeds betaald was en bovendien spraken muziekmaatschappijen af dat er in verschillende belangrijke publicaties melding gemaakt zou worden van de overeenkomst en de manier waarop artiesten aanspraak op een deel van dit bedrag konden maken. Er mag dus wel, met enige voorzichtigheid, gesteld worden dat lang niet alle artiesten krijgen wat hen volgens bovenstaande cijfers van Billboard Magazine toekomt.

Een derde argument dat vaak terugkeert, is de kwaliteit van de muziek op een album. Naast enkele hits wordt de cd volgens velen vooral opgevuld met slechtere nummers die de eventuele kopers niet interesseren. Zij zijn dan ook niet bereid te betalen voor pakweg zestien nummers, waarvan er eigenlijk slechts een tweetal interessant blijken te zijn, dus worden de desbetreffende nummers gedownload. Dit laatste fenomeen is iets waar vooral de online muziekshops gretig op inspelen met hun diensten, waar men losse nummers kan aankopen en niet gebonden is aan volledige, door de platenlabels samengestelde cd's, maar daarover verder meer. Nauw verbonden met de platenmaatschappijen zijn namelijk de artiesten zelf, die de bron zijn van alle muziek en bijgevolg ook het eindpunt van de eventuele inkomstenderving.