Review: The Chronicles of Spellborn

Spellborn heeft nog een aardigheid in petto. Je kunt Pep - Personal Experience Points - verdienen door in leven te blijven. Je verdient ervaringspunten, hier aangeduid als Fame, door computergestuurde vijanden te doden en quests uit te voeren. Tot zover niets bijzonders, maar het ombrengen van tegenstanders, computergestuurd of menselijk, levert je ook Pep op. Als je lang genoeg in leven blijft en voldoende vijanden omlegt, stijg je een rang en dat maakt je iets sterker. Je Pep kan oplopen tot niveau vijf en dat levert een aardig voordeel op. Je bent echter flink wat kills verder, voor je dat niveau hebt bereikt. Je bent je Pep bovendien kwijt als je zelf het loodje legt. Het geheel maakt van The Chronicles of Spellborn een verrassende mmo-game, die absoluut de moeite van het proberen waard is. Het mooie is dat de claim van de makers klopt: Spellborn is een game waarin de vaardigheden van de speler zwaarder wegen dan de eigenschappen van zijn of haar character. Natuurlijk is het level dat een character heeft van doorslaggevend belang, maar bij gelijk level is het niet de uitrusting die de uitslag bepaalt maar de kundigheid van de speler. Je kunt wat rommelen met Sigils en dat maakt zeker verschil, maar niet zo veel als de uitrustingsstukken waar spelers in andere mmo-games achteraan jagen.

Uiterlijk

Daar komt bij dat The Chronicles of Spellborn een al even aparte grafische stijl heeft. Die zal niet iedereen aanspreken, maar ik vind hem prachtig. Het spel heeft iets van een stripboek. Dat is ook niet zo vreemd, want een deel van het grafische team van ontwikkelaar Spellborn heeft een achtergrond in de stripboekenwereld. De stijl heeft iets van de tekeningen van Anton Pieck, maar dan zonder kitsch. Personages zijn vaak opvallend slank en langgerekt, en gebouwen staan vaak scheef of hebben een holle buitenwand.

Fantasievol

Steden zien er uit alsof ze uit een wat morsig sprookje komen. Het kleurenpalet heeft veel bruin en groen, al zijn er ook meer kleurrijke gebieden. Het spel heeft bovendien wat vredigs. Hier geen kale woestijnen of ruige bergketens, maar veel bossen en glooiende heuvels. Misschien is het grootste minpunt aan het uiterlijk van het spel dat er wat meer afwisseling in had mogen zitten, maar mooi en fantasievol is het wel. Ook de muziek mag er trouwens zijn. Die is gemaakt door Jesper Kyd, bekend van de muziek van de diverse Hitman-games. Voor Spellborn heeft hij muziek gemaakt die het feeërieke karakter van het spel alleen maar versterkt. Zeer sfeervol.