Gears of War: E-Day, Xbox series S|X

Sommige games beginnen met een explosie. Gears of War: E-Day begint met een herinnering. En daarna gaat de hele wereld naar de klote.

We kennen Marcus Fenix. We kennen de Locust. We kennen Emergence Day: de dag waarop Sera werd overspoeld door een vijand die letterlijk uit de grond kwam.

Maar die dag hebben we nog nooit als volledig avontuur meegemaakt.

Tot nu.

Gears of War: E-Day neemt ons namelijk mee terug naar het begin. Geen vervolg waarin de wereld alweer meerdere keren is gered, maar een verhaal dat zich afspeelt tijdens Emergence Day, met Marcus Fenix en Dom Santiago in de hoofdrollen.

En jongens, wat is het heerlijk om weer thuis te zijn.

Zodra je een Lancer oppakt, weet je eigenlijk al hoe laat het is. Vijand in beeld? Kettingzaag erop. Een paar kogels in een Drone? Prima. Daarna snel weer achter een stuk beton duiken, want een hele horde Locust heeft je positie ontdekt.

Gears blijft Gears.

Tegelijkertijd heeft E-Day iets rauws. De Locust zijn hier niet simpelweg een bekende vijand uit een inmiddels lange geschiedenis; het verhaal speelt zich af op het moment dat hun invasie begint en de wereld wordt geconfronteerd met een dreiging die niemand zag aankomen.

Dat geeft de setting een interessante lading.

Waar latere delen soms nadrukkelijk voor het grote spektakel gingen, heeft E-Day een sfeer die doet denken aan de beklemmendheid van de originele Gears of War. Donkere omgevingen, kapotte gebouwen en voortdurend het gevoel dat er ergens iets gigantisch op de loer ligt.

Dit is Gears zoals ik het herinner, maar dan met de moderne technologie van de huidige generatie hardware.

En wat ziet het er strak uit.

De Unreal Engine wordt volledig benut om Sera tot leven te brengen. Het slagveld ligt bezaaid met puin, de Locust zien er nog altijd uit alsof iemand een nachtmerrie van een extra set tanden heeft voorzien en Marcus zelf lijkt nog steeds te bestaan uit ongeveer tachtig procent spiermassa en twintig procent woede.

Maar gelukkig draait E-Day niet alleen om grafische spierballen.

De kern van de gameplay is nog altijd dat heerlijke Gears-ritme: schieten, dekking zoeken, flankeren, herladen, doorschuiven en opnieuw beginnen.

En ja, dat klinkt simpel.

Dat ís het ook.

Maar probeer maar eens een betere cover shooter te maken.

Het sterke van Gears is dat iedere gevechtsarena aanvoelt als een kleine puzzel. Waar zit de vijand? Welke positie is veilig? Welke tegenstander moet eerst worden uitgeschakeld? En misschien nog belangrijker: waar ligt dat verdomde zware wapen?

Want zodra je denkt dat je alles onder controle hebt, komt er natuurlijk een Locust om de hoek die je zorgvuldig opgebouwde tactiek binnen drie seconden aan gort schiet.

Bedankt, Epic.

Marcus en Dom vormen ondertussen het duo waarvan je misschien niet wist hoeveel je het had gemist. Hun vriendschap vormt een belangrijk onderdeel van het verhaal, zonder dat het allemaal overdreven sentimenteel wordt.

Ze maken grappen.

Ze vloeken.

Ze schieten Locust aan gort.

En ondertussen wordt Sera geconfronteerd met een invasie die de wereld voorgoed zal veranderen.

Dat is ook meteen een van de interessante aspecten van een verhaal dat zich tijdens Emergence Day afspeelt. Ik weet wat er uiteindelijk met deze wereld en haar personages gebeurt. Marcus en Dom weten dat niet.

Zij staan aan het begin van de nachtmerrie.

Is het allemaal compleet vernieuwend? Nee. Wie na jaren Gears een revolutionaire verandering van de formule verwacht, zal waarschijnlijk even moeten slikken. De basis blijft herkenbaar.

Maar misschien is dat juist het punt.

E-Day probeert Gears niet opnieuw uit te vinden.

Het herinnert mij eraan waarom ik Gears überhaupt zo goed vond.

Grote geweren. Grote monsters. Grote explosies. Kleine betonnen muurtjes waar je achter wegduikt terwijl de wereld om je heen instort.

En natuurlijk die Lancer.

God, wat heb ik die Lancer gemist.

Eindoordeel: 9,4