Terminator 2D: No Fate - Day One Edition, PS5

De film Terminator is een film die iedereen wel gezien heeft, of op z'n minst van gehoord heeft. Terminator 2: Judgment Day wordt gezien als de favoriet van de filmserie, en als een van de beste sequels ooit gemaakt. Terminator 2D: No Fate is een game die gebaseerd is op de film, en dat betekent dat het een filmgame is, maar hoe goed is deze game? In deze review vertel ik daar graag wat over.

Terminator 2D: No Fate is een arcadeachtige actieshooter, maar dan met een Terminator-sausje erover. De game voelt een beetje als een Contra-game aan, en dat is alleen maar goed. De game volgt de film goed op en voegt leuke eigen dingen toe die goed aansluiten, zoals een alternatieve tijdlijn. De game is niet lang en biedt veel extra's, maar daar kom ik zo meteen op terug, laat ik eerst beginnen met het verhaal.






Je zou denken dat de game precies het verhaal van de film volgt, en dat het dat is. Deels klopt het, maar de makers hebben er ook wat achtergrondverhaal aan toegevoegd, plus alternatieve tijdlijnen. Maar goed, laat ik voor het gemak met het standaardverhaal beginnen. Het is 2029, de aarde is een verwoest wasteland van as en gesmolten staal. Skynet heeft de mensheid bijna op de knieën, maar het menselijk verzet onder leiding van John Connor staat op het punt een beslissende slag te slaan. In een laatste, wanhopige poging om de geschiedenis te herschrijven, activeert Skynet de 'Tactical Time Displacement Equipment' en stuurt een T-1000 (een prototype gemaakt van vloeibaar metaal) terug naar 1995. Het doel: de tienjarige John Connor doden. Het verzet reageert snel, ze vangen een T-800 buit, herprogrammeren het gevaarlijke skelet en sturen hem achter de T-1000 aan om John te beschermen.

In het Los Angeles van 1995 groeit John op als een opstandige tiener in een pleeggezin, terwijl zijn moeder, Sarah Connor, opgesloten zit in het Pescadero State Hospital vanwege haar "denkbeelden' over een naderende apocalyps. De T-1000 spoort John op in een winkelcentrum, maar de T-800 grijpt net op tijd in. Na een spectaculaire ontsnapping beseft John dat zijn moeder gelijk had. Samen bevrijden ze Sarah uit de inrichting, waarna de T-800 hen meeneemt naar de woestijn om zich te hergroeperen.

Hier bevindt zich het kantelpunt van het verhaal: No Fate But What We Make. Dat betekent dat je een keuze moet maken die de rest van het verhaal bepaalt. Als Sarah en John besluiten de 'read-only' CPU-chip van de T-800 te resetten, begint de machine menselijke emoties en de waarde van het menselijk leven te begrijpen. Ze gaan achter Miles Dyson aan, de hoofdontwerper van Cyberdyne Systems. In plaats van hem te vermoorden, overtuigen ze hem van het gevaar van zijn werk. Samen dringen ze het Cyberdyne-gebouw binnen en vernietigen alle onderzoeksgegevens en de restanten van de Terminator uit 1984.

Tijdens een zinderende finale in een staalfabriek lukt het de T-800 en Sarah om de T-1000 in een vat gesmolten staal te laten verdwijnen. Maar de missie is pas volbracht wanneer ook het laatste stukje Skynet-technologie wordt vernietigd. De T-800, die inmiddels de waarde van een mensenleven snapt, laat zich vrijwillig zakken in het gesmolten metaal, terwijl een jonge John Connor in tranen afscheid neemt. Judgment Day is afgewend.

Kiezen Sarah en de T-800 echter een duisterder pad, waarin Miles Dyson koudbloedig wordt vermoord om de toekomst veilig te stellen, dan valt de groep uit elkaar. Zonder Dysons medewerking blijven er cruciale Cyberdyne-data achter. De relatie tussen John en zijn moeder raakt onherstelbaar beschadigd en Judgment Day vindt in 1997 alsnog plaats, wat leidt tot een duistere toekomst waarin Sarah in 2029 alleen verder moet strijden.






De kracht van deze game ligt voor mijn gevoel naast het verhaal ook in de gameplay, en op dat punt doet de game ook alles goed. Als ik alleen al even naar de besturing kijk, dan merk je gewoon dat deze erg vloeiend is. Als je doodgaat, dan ga je dood omdat je gewoon niet goed genoeg je best hebt gedaan, en niet omdat de besturing niet goed zou zijn. De game wordt aanbevolen om op normaal te spelen, maar dan werk je wel met levens. Mocht je Game Over gaan, dan is het ook Game Over, er zijn geen continues aanwezig. Als je hem op Easy speelt, dan vervallen de levens en kun je zo vaak doodgaan als je wilt. Ook haalt de Easy mode de tijdsdruk weg, want in de andere modus loopt er ook een klok mee, waardoor je iets sneller door moet lopen dan je misschien zou willen. Ik vond de tijdsdruk niet echt storend, maar snap wel dat het niet voor iedereen even leuk is.

Zoals ik al eerder in de review aangaf, lijkt deze game heel erg op Contra, en dat is alleen maar positief. De manier van spelen, en vooral alle kanten op kunnen schieten voelt gewoon goed. Toen ik de game aan het spelen was, kreeg ik een beetje het klassieke Contra van de NES-gevoel naar voren, en dat was gewoon geweldig.

Je hebt in totaal 1 wapen dat je in sommige gevallen kunt upgraden. Soms krijg je ook een ander wapen, denk hierbij aan de laser of Spread Gun, deze zijn erg sterk, maar je hebt ze maar voor een korte duur. Waar je bij Contra het wapen kwijtraakt als je doodgaat, is dat hier niet het geval. Dat komt hier ook deels omdat je een levensbalk hebt, en niet bij 1 shot dood bent. Er zijn verschillende checkpoints aanwezig, dus als je doodgaat, dan kun je daar verder gaan. De checkpoints vullen je levenspower aan of vergroten hem, vergroten doet hij alleen als je niet geraakt bent, anders vult hij hem alleen aan.

Naast je normale wapen heb je soms ook toegang tot handgranaten, daar heb je een handvol van. Handgranaten zijn wat sterker dan je gewone wapen en doen dus meer schade. De game wordt afgewisseld met verschillende personages en soms ook door middel van de besturing van een voertuig. De game kan binnen 1 uur uitgespeeld worden, maar de game is echt gebouwd om hem keer op keer te blijven spelen. De game kent nog verschillende spelmodi, zoals Arcade. De Arcademodus is een traditionele, lineaire speelmodus gericht op de klassieke 90s actie. Je speelt de levels achter elkaar door zonder dat verhaalkeuzes het pad beïnvloeden, puur gericht op de hoogste score, actie en het voltooien van het spel. In plaats van traditionele XP-punten word je na het behalen van levels beloond op basis van je behaalde score-rankings en uitdagingen. Hiermee speel je diverse extra's vrij, zoals nieuwe spelmodi (onder andere Infinite Mode en Boss Rush), galerijen en extra aanpassingen.






Grafisch gezien zou je niet direct denken dat dit een moderne game is, maar eerder een titel uit de hoogtijdagen van de 16-bit arcades. Echter, deze game is bewust zo ontworpen, vooral om te voelen als de klassieke, actierijke run 'n' gun-games van de jaren 90, zoals Super Contra III of Metal Slug. Het spel oogt heerlijk pixelachtig, maar alles is ontzettend gedetailleerd en direct herkenbaar. De legendarische Endoskeletons, Hunter Killers en de T-1000 zien er strak uit, en de explosies hebben die heerlijke, rauwe retro-look! De game loopt bovendien razendsnel en extreem vloeiend, zonder dat je op welk moment dan ook last hebt van vervelende framedrops.

Wat de presentatie betreft, verdient de introductie speciale aandacht. Waar de daadwerkelijke gameplay bestaat uit prachtige sprite-art, gebruikt het spel tussen de missies door sfeervolle, gedigitaliseerde filmbeelden en stijlvolle pixelart-cutscenes die direct doen denken aan de retrogames uit de jaren 90. Het voelt bijna als een interactieve actiefilm uit die tijd, en dit hadden ze niet beter kunnen aanpakken; het geeft de game meteen de juiste Terminator-sfeer mee.






De muziek van Terminator 2D: No Fate is een schot in de roos voor liefhebbers van authentieke retrogames en duistere filmmuziek. De soundtrack is gecomponeerd door Paula Leal do Barreiro (bekend van onder andere Final Vendetta), die erin is geslaagd om de iconische sfeer van de films te vertalen naar een opzwepend 16-bit actie-album.

De muziek bouwt voort op het geluid van de hoogtijdagen van de Super Nintendo, SEGA Mega Drive en arcadekasten. De basis bestaat uit FM-synthese, chiptune en duistere synthwave, verrijkt met industriële drumbeats. Het resultaat is een opzwepende, mechanische soundtrack die perfect past bij de hectische run 'n' gun-tempo van het spel.

De originele soundtrack van Terminator 2: Judgment Day, gecomponeerd door Brad Fiedel, staat bekend om zijn unieke, kille en industriële geluid. Fiedel gebruikte destijds fysieke instrumenten en vroege synthesizers (zoals de Prophet-10) en sloeg letterlijk met pannen en gietijzeren voorwerpen om de iconische metaalachtige slagen te creëren. Het welbekende "dun-dun dun dun-dun"-ritme vormt de rode draad. In plaats van een exacte kopie hoor je hier een versnelde chiptune-variant die je meteen in de actie trekt.

Waar Fiedels filmmuziek rustige, beklemmende pauzes kent om de dreiging van de T-1000 op te bouwen, schakelt de game-soundtrack sneller naar opzwepende baslijnen en snelle arpeggio's. Het behoudt de kille, metallic ondertoon van de film, maar geeft er een energieke arcade-twist aan die je scherp houdt tijdens de hevige vuurgevechten. Maar zoals altijd is muziek iets dat je gewoon moet horen, hoe goed ik dat ook probeer te omschrijven. Daarom deel ik graag een stuk muziek met jullie, zodat je een idee hebt van hoe de muziek klinkt.

Hoewel de game in de basis een pittige retro-arcade-ervaring is, biedt deze diverse opties aan om de speelervaring voor gamers met een beperking toegankelijker te maken. Het is misschien niet zo uitgebreid als wat veel andere games doen, maar wel genoeg om het te vermelden.

Om spelers van elk niveau te bedienen, beschikt de game over vier verschillende moeilijkheidsgraden, van de toegankelijke Easy Money-stand tot het meedogenloze Judgment Day. In de Easy Money-modus wordt de tijdsdruk op de meeste levels volledig weggehaald en krijg je onbeperkte continues, verlaagde schade van omgevingsgevaren en vergevingsgezindere aanvalspatronen bij baasgevechten. Daarnaast is de besturing aanpasbaar qua gevoeligheid en kun je de knoppenbezetting naar eigen wens instellen.

Visueel kun je de ervaring afstemmen op je eigen voorkeur door CRT-schermfilters en retro-shaders in of uit te schakelen. Dit maakt het mogelijk om te kiezen tussen een strakke, moderne pixelartpresentatie of een nostalgische beeldbuis-look. Op audiogebied zijn er afzonderlijke volumeregelingen aanwezig voor muziek, geluidseffecten en spraak.

Voor wie het spel te uitdagend blijft, bevat de game een vrijspelen (of via een knoppencombinatie te ontgrendelen) Cheat Menu. Dit werkt als een ultiem toegankelijkheidshulpmiddel met opties voor onbeperkte gezondheid (God mode), oneindige munitie en het volledig uitschakelen van de leveltimers.






Ik heb tijdens het spelen van deze game de livestream een keer heel kort aangezet, zodat ik iets van gameplay aan deze review kon toevoegen. Je ziet in de video de eerste paar missies en niet de volledige gameplay. Let wel op: ook deze korte video kan spoilers bevatten.

Ik heb zelf het fysieke exemplaar van Terminator 2D: No Fate, en daar heb ik natuurlijk een unboxing van gemaakt. Ik had de Day-One Edition en daar zaten best wel leuke extra's bij, en dat vond ik wel mooi voor een normale Day-One Edition. Ik wil via deze weg de unboxing met jullie delen, want zeker in een tijd waarin fysieke games steeds zeldzamer worden, is het mooi om te laten zien hoe deze versie eruitzag.

Dan de leukste vraag van elke review: heeft deze game replaywaarde? Dat is voor mij een dikke ja, en dat wil ik best even toelichten. De game heeft goede muziek, een vloeiende gameplay en je kunt na het spelen elk level willekeurig nog eens overspelen. Bijna elk level kun je binnen 5 minuten uitspelen, dus als je slechts een paar minuten tijd hebt, dan kun je even lekker snel een level spelen. Maar ook als je gewoon een uurtje iets wilt spelen, kun je deze game gewoon volledig uitspelen. Voor mij doet deze game ook gewoon erg denken aan Probotector (Contra), een game die ik als kind vaak heb gespeeld, en om die reden zou ik deze game regelmatig opstarten.






Terminator 2D: No Fate bewijst dat je geen gigantische 3D-budgetten nodig hebt om een topgame neer te zetten. Waar films gebaseerd op games (of: games gebaseerd op films) vaker falen, doet deze game het juist erg goed. Bitmap Bureau levert een passieproject af dat precies begrijpt wat klassieke 16-bit shooters zo meeslepend maakte. De combinatie van strakke Contra-achtige actie, verrassend uitgewerkte vertakkingen in het verhaal en een audiovisuele presentatie om van te smullen, maakt dit een absolute must-play.

Hoewel een enkele speelsessie binnen een uur voorbij is, zorgen de vele vrijspeelbare extra's, alternatieve eindes en extra spelmodi ervoor dat je deze game keer op keer opnieuw opstart. Of je nu opgegroeid bent met de arcadekasten uit de jaren 90 of gewoon een groot hart hebt voor Terminator 2: Judgment Day, deze retro-actiegame verdient absoluut een plek op je installatielijst of in je verzameling.