Resonance: A Plague Tale Legacy, Xbox series S|X

Een game waar ik ooit per toeval door een cadeau van mijn vrouw aan ben gekomen, was A Plague Tale: Innocence, een game die ik stiekem wel als een hidden gem zou omschrijven. Het vervolg "Requiem" was een stuk duisterder en ook een hele goede game. Nu krijgen we een derde game in het A Plague Tale-universum en de vraag is niet alleen: hoe is deze game? Maar ook: waar hoort deze precies in de serie thuis? In deze review vertel ik daar graag wat over.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Resonance: A Plague Tale Legacy is een prequel spin-off binnen het A Plague Tale-universum. Het is dus geen direct vervolg op de gebeurtenissen rond Amicia en Hugo uit Requiem, maar een op zichzelf staand verhaal dat zich chronologisch 15 jaar vóór A Plague Tale: Requiem afspeelt. Nu hoor ik je misschien denken: waarom pak je Requiem als uitgangspunt en niet Innocence, want die komt tenslotte weer vóór Requiem? Dat klopt, maar de reden waarom ik die game noem heeft te maken met Sophia. De hoofdrolspeelster van deze game verschijnt namelijk niet in Innocence; ze maakt pas haar debuut in Requiem, waar ze een van de belangrijkste bondgenoten van Amicia en Hugo wordt. Je hoeft de vorige games niet gespeeld te hebben om van deze game te kunnen genieten, maar omdat het uiteindelijk wel bij elkaar hoort, kun je deze game zien als een prequel spin-off.






Het verhaal begint met Sophia, die als jong meisje door haar moeder naar een klooster werd gestuurd, waar nonnen haar injecteerden met een geheimzinnige stof. Hierdoor kreeg ze visioenen van een oude Griekse krijger voor een reeks enorme deuren. Haar vader, de piraat/struikrover Alec, bevrijdde haar uit het klooster en zwoer de waarheid achter haar visioenen te achterhalen. Nadat Alec op expeditie omkwam, zette kapitein Faro de zoektocht voort en beloofde hij voor Sophia te zorgen.

Het avontuur voor Sophia zelf begint enkele jaren later, in het jaar 1334. Een overval op Venetië, bedoeld om een speciaal sleutelmechanisme, de Minoïsche bol, te stelen, loopt mis door verraad. Sophia weet de bol te bemachtigen en te ontsnappen met haar metgezel Leni, waarna ze naar het eiland Kreta reizen om de deuren uit haar visioenen op te zoeken. De eilandbewoners worden geterroriseerd door een mysterieuze corruptie die uit de ruïnes van Knossos komt. In plaats van de bekende zwermen ratten uit de vorige delen, wordt het eiland overspoeld door een prehistorische, plantachtige duisternis (de Macula Tendrils) die alles opslokt wat niet door licht wordt verlicht.

Zodra Sophia het Minoïsche labyrint onder de ruïnes betreedt, activeert de bol herinneringen uit de Bronstijd. Sophia leert door haar visioenen het verhaal van koningsdochter Ariadne en haar broer Asterion kennen. Asterion bleek de allereerste en grootste Drager van de Prima Macula te zijn. Hun vader, koning Minos, sloot Asterion op in de diepten van het labyrint om de vloek te verbergen en voedde het monster met gevangenen, de historische oorsprong van de mythe van de Minotaurus.

Sophia leert dat het elixer dat haar als kind door de nonnen werd toegediend, haar een directe bloedlijn en mentale link met Ariadne gaf. Om te voorkomen dat de corruptie zich over heel Europa verspreidt, moet Sophia de bron vernietigen. Ze breekt de Minoïsche bol en bezegelt het labyrint definitief. Leni verliest hierbij haar leven, wat Sophia diep getraumatiseerd achterlaat. De game eindigt met een emotioneel moment: Sophia besluit haar verleden en de zoektocht naar de vloek achter zich te laten, zweert het schatten zoeken af en richt zich volledig op het vrije zeemansleven op de Middellandse Zee, een plan dat ze met haar beste vriendin Leni had gemaakt. Dit is een beetje in het kort het verhaal. Ik kan hier zeker nog dieper op ingaan, maar dan spoil ik te veel.






De gameplay zit voor mijn gevoel erg sterk in elkaar. Ik heb de game op normaal gespeeld en dat was goed te doen. De gevechten zelf konden soms wel een beetje pittig zijn, maar door de snelle respawn van de game is dit best goed te doen. Je moet wel even de knoppen doorhebben, want soms voelt het een beetje onlogisch. Misschien moet ik dat even toelichten, want ik laat het nu een beetje klinken alsof het niet goed werkt. Wat de makers goed gedaan hebben, is dat ze elke functie op een eigen knop hebben gezet, en dat is wel even wennen. Ja, soms klaag ik wel eens dat games te veel functies aan één knop toekennen; dat is gelukkig nu niet het geval, maar het vraagt daardoor wel iets meer oefening voor je alles doorhebt.

De game is een combinatie van puzzels, verkennen, soms wegrennen en vechten. Vooral dat laatste is dus dat punt waar je een beetje mee moet oefenen. Ik moet zeggen: in het begin had ik wat moeite, maar door de snelle respawn en de vloeiende gameplay ging het elke keer beter. Op een bepaald moment deed ik minder afweren en meer ontwijken. Dat is ook iets wat leuk is aan de game: je kunt toch wel een beetje vechten hoe je wilt. Wil je liever ontwijken, dan kan dat, maar er zijn zeker momenten waarop dat niet altijd werkt. Elke vijand heeft een specifieke manier waarop je hem moet verslaan, en daar moet je even op letten.

Tijdens je zoektocht vind je schatten, upgradepunten en sieraden. Sieraden helpen je de game een beetje makkelijker te maken, maar ik moet zeggen dat ik er zelf weinig verschil door merkte. Nu wil ik niet zeggen dat er geen verschil is, ik merkte het alleen niet echt. Schatten zijn er gewoon om te verzamelen, en met skillpunten kun je bepaalde vaardigheden unlocken. Ik moet er wel even bij zeggen: het aantal skillpunten dat je vindt en de dingen die je kunt unlocken zijn minimaal, maar echt een gemis vond ik het nu ook weer niet.

De puzzels die ze gemaakt hebben, zijn best goed te doen. Soms moet je een beetje goed nadenken, of zoals ik het zou zeggen: goed kijken. Onder aan de streep vond ik ze allemaal goed te doen. Er was één puzzel waar ik misschien 15 minuten op vastzat, maar uiteindelijk zijn me alle puzzels zonder hulp gelukt. Veel puzzels zijn door middel van je dagboek goed op te lossen, want alles wat je eigenlijk nodig hebt, vind je in dat dagboek of schrijft Sophia er automatisch in op.

Als ik de gameplay in het algemeen moet omschrijven, dan is het een game die me vanaf het begin tot het einde in spanning heeft gehouden. Het heeft een vloeiende gameplay en ik ben eigenlijk maar één keer een bug tegengekomen die niet weg wilde gaan. Door de game af te sluiten en opnieuw op te starten was de bug verholpen. Hoe die fout precies tot stand is gekomen, geen idee, maar dat was gelukkig wel de enige bug die ik tegenkwam. Ik had de game in 11 uur en 15 minuten uitgespeeld, wat op zich wel netjes is. Nu kan ik me voorstellen dat je dit misschien kort vindt, maar ik vond dit meer dan voldoende, want de game hield me van het begin tot het einde goed in spanning.






Op grafisch vlak is Resonance: A Plague Tale Legacy op de Xbox Series X een van de meest indrukwekkende titels van Asobo Studio tot nu toe. Ik vond hem ook echt niet onderdoen voor games die over het algemeen een groter budget hebben. De ontwikkelaar heeft de game verder opgebouwd op hun eigen Zouna-engine, en dat levert een visueel spektakel op. Op het moment dat ik op het eiland Kreta aankwam, heb ik echt even om me heen lopen kijken, zo mooi vond ik het grafisch.

De game in het algemeen heeft een vrij rauwe, duistere en mistige uitstraling met rotsachtige kustlijnen, zonovergoten mediterrane ruïnes op Kreta en diepe, beklemmende ondergrondse labyrinten. De grafische stijl verandert een beetje op het moment dat je een flashback krijgt: deze is veel kleurrijker, klassieker en grootser. Denk aan rijk beschilderde Minoïsche tempels, marmeren zuilen, bloemblaadjes op de grond en zonlicht dat door kolossale doorgangen breekt.

De belichting speelt een cruciale rol. Het dynamische lichtwerk op de Macula Tendrils (de zwarte, plantachtige corruptie) en de lichteffecten van de Minoïsche bol zijn grafisch bijzonder strak uitgewerkt. Textures van kleding, harnassen en gezichtsanimaties behoren tot de absolute top van deze generatie. Het is wel allemaal afhankelijk van de keuze die je maakt, want net als bij veel andere games kun je kiezen tussen Quality Mode en Performance Mode.

De Quality Mode biedt een vrijwel rotsvaste 30 frames per seconde op een hele hoge native/dynamische 4K-resolutie. Mocht je een tv/monitor met 120Hz & VRR (Variable Refresh Rate) gebruiken, dan ontgrendelt de game in deze modus vaak een 40 FPS-container, wat een hele fijne balans geeft tussen grafische pracht en extra vloeiendheid. In de Performance Mode is de Xbox Series X in veruit de meeste gebieden stabiel op 60 FPS. Alleen in hele drukke scènes met veel vijanden, complexe lichtbronnen en rondtrekkende tendrils kan de resolutie iets terugschalen om die vloeiende speelervaring te bewaken.






De muziek is wederom gecomponeerd door de bekende Franse componist Olivier Derivière, die ook de veelgeprezen muziek schreef voor A Plague Tale: Innocence en A Plague Tale: Requiem. Ik kan niet anders zeggen dan dat hij ook deze keer weer topwerk heeft neergezet, want de muziek is wederom van hoge klasse. Ik vond de muziek in de vorige twee games al meesterlijk, en ook deze keer heeft de muziek, en vooral de gedeeltes met zang, me weer weten te raken. Zoals we van Derivière gewend zijn, is de muziek interactief. Tijdens rustige verkenningen en puzzels in de ruïnes is de muziek subtiel, mystiek en intiem, maar zodra Sophia in gevecht raakt of de duistere Macula Tendrils de kop opsteken, zwelt de muziek op met opzwepende, zware percussie en intense vocale klanken.

De stijl die Derivière gebruikt laat zich het best omschrijven als neoklassieke folk gecombineerd met traditionele Griekse/Minoïsche invloeden. De muziek ademt de sfeer uit van het oude Kreta, de Egeïsche Zee en de mystiek van de Bronstijd. In plaats van een standaard symfonieorkest gebruikte Derivière zeldzame en authentieke instrumenten uit de regio. Denk aan de Yaylı tanbur (een langnekkige strijkluit) en de Rebab (een oud strijkinstrument), bespeeld door virtuoze gastmuzikanten zoals Evgenios Voulgaris.

Een van de meest opvallende elementen is de samenwerking met The Amalgamation Choir, een Cypriotisch-Griekse vrouwengroep van 20 zangeressen onder leiding van Vasiliki Anastasiou. Hun harmonieuze, polyfone zang geeft de visioenen en het mysterie rondom de Minoïsche tijdlijn een beklemmende, bijna spirituele lading. Ik heb de muziek zelfs op Spotify opgezet omdat ik het gewoon zo mooi vond. Maar hoe goed ik de muziek ook probeer te omschrijven, muziek is gewoon iets wat je moet horen, en daarom deel ik graag een stukje muziek met jullie.

Asobo Studio levert met Resonance: A Plague Tale Legacy een uitgebreid pakket aan toegankelijkheidsopties, waardoor de game zeer toegankelijk is voor spelers met een visuele, auditieve of motorische beperking. Ik moet zeggen dat ze best wel wat moeite in deze functies hebben gestoken, en ik zal het even kort samenvatten.

De game biedt zeer aanpasbare ondertitels met instelbare lettergrootte, achtergrondvlakken voor extra contrast, sprekerkleuren en indicatoren voor geluidseffecten. Daarnaast kun je camerashake en motion blur uitschakelen om bewegingsziekte te voorkomen. Voor slechthorenden is er Mono Audio en de mogelijkheid om gesproken dialoog om te zetten in voelbare trillingen via haptische feedback.

Voor wie moeite heeft met snelle reflexen of ingewikkelde knoppencombinaties zijn alle Quick Time Events (QTE's) te automatiseren. Acties waarbij je normaal een knop ingedrukt moet houden (zoals mikken of rennen) kunnen worden omgezet naar een eenvoudige aan/uit-schakelaar (toggle). De analoge sticks kunnen volledig worden verwisseld (Stick Swap), er is een krachtige Aim Assist aanwezig, en voor wie puur van het verhaal wil genieten zonder de uitdaging van de combat, is er een speciale Invincible Mode beschikbaar.






Ik heb heel wat omschreven in deze review, maar ik kan natuurlijk veel vertellen: ik kan het ook gewoon laten zien! Ik heb speciaal voor deze review de livestream een keer aangezet, zodat ik een video op YouTube kon zetten en deze met jullie kon delen. Deze gameplayvideo bevat de eerste twee hoofdstukken. Hoewel dat nog niet het allermooiste van de game laat zien, bevat het wel al wat spoilers.

Dan de leukste vraag van elke review: heeft Resonance: A Plague Tale Legacy voor mij replaywaarde? Ik denk dat ik die vraag eigenlijk niet eens hoef te beantwoorden, want dat is een volmondig "ja". De game heeft me enorm verrast en heeft zelfs mijn verwachtingen overtroffen. Ik had bij het zien van de eerste teaser niet direct het idee dat deze game me zo zou verrassen, ondanks dat ik A Plague Tale: Innocence en A Plague Tale: Requiem zo tof vond. Het heeft me echt positief overrompeld en dat is alleen maar mooi, want uiteindelijk wist deze game me diep te raken.






Resonance: A Plague Tale Legacy heeft mijn verwachtingen op alle fronten overtroffen. Wat begon met een gezonde dosis nieuwsgierigheid naar een prequel binnen de wereld van A Plague Tale, is uitgegroeid tot een intens, meeslepend en emotioneel avontuur dat van begin tot eind de spanning erin weet te houden. Asobo Studio bewijst opnieuw meesters te zijn in sfeer en het vertellen van een zeer sterk verhaal, en de vloeiendere gameplay maakt dit een absolute must-play. De keuze om wederom de muziek van Olivier Derivière te gebruiken is in mijn ogen een hele goede geweest.

Hoewel de besturing in het begin even wennen is en het upgraden van vaardigheden wat aan de magere kant blijft, valt dat in het niet bij de totale ervaring. Met een speelduur van ruim 11 uur biedt de game een compact, maar extreem krachtig verhaal dat perfect aansluit op Requiem. Of je nu fan bent van de reeks of op zoek bent naar een ijzersterk actie-avontuur: Resonance verdient absoluut een plek in je collectie en heeft voor mij een hele hoge replaywaarde.