Unihertz Titan 2 Zwart

Sinds november 2025 gebruik ik de Unihertz Titan 2 als mijn dagelijkse telefoon. Ik kocht hem als early bird, vooral omdat typen op een touchscreen voor mij nooit echt prettig is geweest. Stiekem bleef ik terugverlangen naar blind typen op een BlackBerry, en ik was ook wel klaar met smartphones die vooral meer van hetzelfde bieden. Voor ongeveer 400 euro vond ik het het risico waard.

Laat ik beginnen met het grootste nadeel: dit toestel is groot. Echt groot. Hij past niet gemakkelijk in al mijn broekzakken en dat merk je dagelijks. Ik heb ook een tijd een case voor aan mijn riem geprobeerd, maar die bleef overal achter haken. De meegeleverde beschermcase gebruik ik wel gewoon. Dat werkt prima, maar het verandert natuurlijk niets aan het formaat.

Daar staat tegenover dat het scherm in de praktijk juist een prima grootte heeft. Video’s kijken kan goed, maar shorts of TikTok-achtige filmpjes voelen totaal niet aantrekkelijk op deze telefoon. Voor mij is dat juist een groot pluspunt, omdat ik daardoor minder snel in gedachteloos scrollen beland.

De software is beter dan ik had verwacht. Het toestel is goed genoeg om echt als main driver te gebruiken. Er zitten wel af en toe kleine bugs in. Zo reageert de flitser niet altijd en werken bepaalde instellingen soms net niet zoals je gewend bent van bijvoorbeeld een flagship van Samsung. Het geheel voelt dus minder verfijnd dan een topmodel van een groot merk, maar ook zeker niet onbruikbaar.

De camera is niet indrukwekkend, maar wel prima bruikbaar voor af en toe een foto. Je koopt deze telefoon niet voor fotografie, maar voor simpele dagelijkse kiekjes voldoet hij gewoon.

Vooraf verwachtte ik veel problemen met apps door de afwijkende schermverhouding, maar dat valt me behoorlijk mee. De meeste apps draaien prima. Heel soms werkt een app niet helemaal goed, maar meestal is dat op te lossen met de mini-modus. Dat probleem is in de praktijk dus veel kleiner dan ik dacht.

Wat ik minder fijn vind, is de standaard indeling van apps op alfabetische volgorde. Ik blijf daardoor zoeken naar mijn meest gebruikte apps. Natuurlijk kun je dat oplossen door dingen anders in te richten of widgets te gebruiken, maar eerlijk gezegd gaat dat een beetje tegen mijn principes in. Ik wil gewoon snel en logisch bij mijn apps kunnen zonder kunstgrepen.

De batterij is goed, erg goed zelfs. Aan het einde van de dag heb ik meestal nog rond de 40 procent over, terwijl ik hem dan gewoon stevig gebruikt heb met veel bluetooth, regelmatig bellen, appen, YouTube en AI-gebruik. Op dat vlak stelt hij absoluut niet teleur.

Dat het toestel niet waterdicht is, vond ik vooraf wel spannend. Dat voelt tegenwoordig toch als een gemis. Tot nu toe gaat het goed, maar het betekent wel weer een beetje opletten zoals vroeger: voorzichtig zijn met regen en hem niet achteloos in de badkamer leggen tijdens het douchen.

En dan het toetsenbord. Dat maakt uiteindelijk bijna alles goed. Ik was eerst bang dat ik er niet meer aan zou kunnen wennen, maar inmiddels denk ik juist dat ik niet meer terug wil naar een normale smartphone. Typen op echte toetsen is simpelweg intuïtiever dan typen op een scherm. Ik typ sneller, maak minder fouten en heb autocorrect nog maar nauwelijks nodig. Misschien nog belangrijker: ik vind het niet vervelend meer om een wat langer bericht te typen. Dat was op een gewone smartphone voor mij bijna altijd een irritatiepunt.


De Titan 2 is niet voor iedereen. Hij is groot, niet waterdicht, de camera is middelmatig en de software mist soms wat finesse. Maar als je een fysiek toetsenbord echt mist en klaar bent met de eenheidsworst van moderne smartphones, dan biedt dit toestel iets wat bijna nergens anders meer te vinden is. Voor mij is dat genoeg om de nadelen ruim te accepteren.