Keeper

Soms komen er van die games voorbij waarvan je denkt, "Wat is dit?" Maar soms wordt een game onthuld en is deze ook nog eens direct beschikbaar. Keeper is een titel die in beide categorieën valt; de game verscheen namelijk direct na de onthulling op Xbox Game Pass en heeft bovendien een heel eigenzinnige stijl. De vraag blijft natuurlijk, hoe goed is deze game? In deze review vertel ik je daar graag meer over!

Double Fine Productions is de maker van dit spel, en dat is zeker geen onbekende studio. Ze staan bekend om hun unieke stijl, gekenmerkt door originaliteit, humor en een bijzondere vormgeving. Misschien zeggen deze namen je niet direct iets, maar je hebt vast wel eens van games als Costume Quest, Psychonauts, Broken Age of Stacking gehoord. Hoe dan ook, het is een studio met een unieke visie, en daar houd ik wel van. Keeper is hierop geen uitzondering, en dat merk je direct tijdens het spelen. De game zag er in de trailer al heel apart uit omdat je een levende vuurtoren bestuurt, en alleen daarom al wilde ik deze game absoluut ervaren.






Laat ik beginnen met het verhaal, ik heb een deel hiervan moeten opzoeken voor deze review, want de game vertelt letterlijk helemaal niets. Het spel begint na een korte video en vervolgens doorkruis je het landschap terwijl je puzzels oplost. Hier en daar krijg je een korte tussenfilmpje te zien, maar dat is het dan ook. Het spel probeert het verhaal te vertellen door middel van emotie, visuele aanwijzingen, animaties en muziek. Hoewel ik daar natuurlijk veel over kan vertellen, wilde ik voor deze review ook een duidelijk beeld van de feitelijke verhaallijn geven.

Het verhaal begint bij een oude, vervallen vuurtoren die al eeuwen roerloos aan de kust staat. Wanneer een zeevogel genaamd “Twig” op de vuurtoren landt en er een mysterieus onweer losbarst, gebeurt er iets magisch, de vuurtoren komt tot leven. De stenen brokkelen af, er groeien spichtige, houten benen onder het bouwwerk en de lens van de vuurtoren begint te knipperen als een reusachtig oog.

De game speelt zich af op een mysterieus eiland in de verre toekomst. De mensheid is al lang verdwenen, maar de sporen van onze beschaving zijn nog overal zichtbaar, zoals in overwoekerde huizen, oude wegen en roestende auto's. De natuur heeft het eiland volledig terug geclaimd en is geëvolueerd in surrealistische, bijna buitenaardse vormen.

Je doel is om een lichtbaken op de top van een verre berg te bereiken. Dat doe je aan het begin als vuurtoren, maar later ook in andere vormen. De reis is niet zonder gevaar, want een duistere, stroperige corruptie genaamd de Wither verspreidt zich over het eiland. Deze zwarte tentakels verstikken de natuur en brengen angstaanjagende, insectachtige wezens voort. De enige manier om deze corruptie tegen te houden is de lichtstraal van de vuurtoren, die de duisternis wegbrandt en de flora weer tot leven wekt.

Dit is in het kort waar het verhaal over gaat, maar zoals ik al eerder zei, er wordt niets letterlijk verteld. Je moet alle informatie halen uit wat je ziet en hoort. Ik moet zeggen dat het een unieke ervaring was; het is weer eens wat anders om een game te spelen die een verhaal uitsluitend via emotie, beeld en muziek overbrengt.






De gameplay is zeker niet verkeerd, al moest ik er wel even aan wennen. De grootste uitdaging waar ik in eerste instantie tegenaan liep, was dat ik de camera niet zelf kon draaien. Om eerlijk te zijn is dat niet echt een minpunt bij deze game, maar als je gewend bent aan volledige vrijheid, is het even schakelen.

Er waren zeker momenten waarop ik de camera graag had willen draaien, vooral wanneer ik zocht naar de juiste route. Hoewel dit soms even zoeken is, spreekt het over het algemeen voor zich waar je precies heen moet. Er zit overigens een goede reden achter die vaste camera, met de linkerstick beweeg je de vuurtoren, maar met de rechterstick, waarmee je normaal de camera bedient, bestuur je de kop van de vuurtoren. Je moet tijdens het lopen namelijk vaak je lichtstraal gebruiken om verder te komen.

Helemaal in het begin dacht ik nog, "Wat zit die besturing raar in elkaar?", want hoe ik ook bewoog, ik bleef maar op mijn snufferd vallen. Dit bleek echter gewoon onderdeel van het verhaal te zijn; na een paar minuten verandert dit en kun je normaal bewegen. Op een bepaald moment verandert ook je vorm, wat invloed heeft op een deel van de besturing, maar de basis blijft hetzelfde, de camera staat vast.

Het is geen game waarin je constant doodgaat, dus ik zou adviseren om vooral te genieten van de omgeving en de sfeer, zeker omdat de game met ongeveer vier uur niet erg lang is. Dat je "niet dood kunt gaan" is misschien wat overdreven, want zeker tegen het einde zijn er momenten waarop dat wel kan, maar buiten die specifieke punten kun je het rustig aan doen. Je kunt de game natuurlijk veel sneller uitspelen, maar ik raad aan om lekker de tijd te nemen. Ondanks de korte speelduur biedt de game genoeg afwisseling. De besturing is niet moeilijk en de game geeft heel duidelijk aan welke knoppen je nodig hebt voor specifieke acties, wat erg prettig werkt.






Een van de gebieden waarop Keeper echt uitblinkt, is toch wel het grafische aspect. De game heeft een zeer unieke stijl, iets waar Double Fine Productions om bekendstaat. Hoewel het er in eerste instantie misschien wat onafgewerkt of zelfs verouderd uitziet, is dat het absoluut niet; het is simpelweg de artistieke stijl waarvoor gekozen is.

Double Fine heeft met Keeper een "levend schilderij" gecreëerd dat je zou kunnen omschrijven als een combinatie tussen een Pixar-animatie en surrealistische kunst. De wereld voelt organisch en tastbaar aan, met texturen die lijken op dikke penseelstreken en omgevingen die overvloeien in psychedelische droomlandschappen.

Op de Xbox Series X schittert de game in volledige 4K-resolutie, waarbij vooral de HDR-implementatie diepe indruk maakt door het contrast tussen de inktzwarte duisternis en de neon-achtige kleuren van de spelwereld. Als je, net als ik, over een OLED-tv beschikt, komen de kleuren echt prachtig naar voren; het is dan net een schilderij dat tot leven komt.

Wat betreft de framerate, hoewel deze bij extreem drukke scènes af en toe een kleine dip laat zien, blijft de visuele ervaring ijzersterk. Om eerlijk te zijn heb ik zo'n dip misschien maar één of twee keer heel kort opgemerkt, en dat was meer toeval dan dat het echt storend was. De toevoeging van de "Noir Mode" en de vloeiende volumetrische effecten, zoals mist en lichtstralen, maken van Keeper niet alleen een game, maar een audiovisueel kunstwerk dat de hardware van de Series X optimaal benut.






De game blinkt niet alleen op grafisch gebied uit; ook de muziek verdient het om benoemd te worden, want deze is werkelijk uniek. Hoewel het misschien geen muziek is die je direct zou herkennen als je deze los hoort, past de score perfect bij de sfeer van de game. Ik wil hier graag wat dieper op ingaan, want componist David Earl heeft vakwerk afgeleverd.

Omdat de game volledig woordloos is, heeft David een meesterlijke score neergezet die de stilte opvult met betekenis. De muziek is een fascinerende mix van minimalistische piano, buitenaardse elektronica en het gebruik van zeldzame instrumenten zoals de Ondes-Martenot, wat de surrealistische sfeer van de wereld versterkt.

Wat de muziek echt bijzonder maakt, is de dynamische integratie met de gameplay. De soundtrack zwelt aan en verandert van kleur op basis van jouw interactie met het licht; een donker hoekje kan een onheilspellende 'drone' voortbrengen, terwijl een bloeiend veld wordt begeleid door vederlichte, bijna magische klanken.

Dankzij de ondersteuning voor Dolby Atmos worden ook de omgevingsgeluiden, zoals de roep van je vogelmaatje Twig of het mechanische geklik van je eigen baken, prachtig ruimtelijk gepositioneerd. Ik heb dit getest met zowel mijn Turtle Beach Stealth 600 Gen 1 headset als met mijn LG DSP8YA Atmos Soundbar, en in beide gevallen klonk het prachtig. Het resultaat is een soundtrack die niet alleen begeleidt, maar de speler emotioneel door de eenzaamheid en schoonheid van de wereld loodst. Zoals altijd is muziek iets wat je gewoon moet ervaren, en daarom deel ik graag een fragment met jullie.

Double Fine heeft bij Keeper niet alleen ingezet op visuele pracht, maar ook op brede toegankelijkheid voor gamers met een beperking. Omdat de game geen gesproken woord bevat, zijn de makers extra creatief geweest in het ondersteunen van diverse spelersgroepen.

Zo hebben ze rekening gehouden met visuele ondersteuning, auditieve aanpassingen, motorische flexibiliteit en een aanpasbare uitdaging. Hoewel de eerste drie termen waarschijnlijk voor zich spreken, behoeft die 'aanpasbare uitdaging' wellicht wat extra toelichting.

Met deze optie hebben de makers rekening gehouden met spelers die moeite hebben met navigatie. Er kunnen namelijk extra visuele hints worden ingeschakeld die de weg wijzen, zonder dat dit de artistieke integriteit van de wereld aantast. Dit zorgt ervoor dat je nooit onnodig lang blijft dwalen en de focus kunt houden op de ervaring zelf.






Dan de belangrijkste vraag van elke review: heeft deze game herspeelwaarde? Dat vind ik een lastige. Hoewel het een uiterst unieke game is, is dit voor mij persoonlijk een titel die ik niet op korte termijn opnieuw zou spelen. De ervaring was heel bijzonder, en die unieke eerste indruk ervaar je natuurlijk maar één keer.

Doordat ik nu weet wat er gaat komen, zou ik de game niet snel nog eens opstarten, al sluit ik niet uit dat ik er over een paar jaar nog eens doorheen loop. Het is een game die je simpelweg een keer beleefd moet hebben, juist vanwege die unieke ervaring, maar voor mij heeft Keeper op dit moment weinig herspeelwaarde.






Keeper is een uiterst unieke game waarin de makers een verhaal vertellen zonder tekst of woorden. De kracht van dit spel zit hem voornamelijk in de audiovisuele presentatie; de muziek en de beelden vormen een eenheid die je de hele game lang bijblijft. De muziek is op een heel eigenzinnige manier gecomponeerd en grafisch lijkt het spel bij vlagen op een schilderij dat tot leven komt. Persoonlijk vind ik het lastig uit te leggen, want dit is bij uitstek een game die je zelf moet ervaren om echt te begrijpen wat ik bedoel. Het is weliswaar een korte ervaring, maar wel een heel bijzondere. Keeper is een game die je simpelweg een keer gespeeld moet hebben.