Inmiddels heeft Real World Technologies ook het tweede deel over de werking van ECC-geheugen online geplaatst. In dit deel wordt er ingegaan op de oorzaken van corrupt geheugen en een abstracte kosten/baten-analyse samengesteld, waar het eerste deel zich richtte op de basis van ECC, namelijk foutdetectie, -locatie en -correctie.
Als een rode draad door het artikel zal de supercluster van Virginia Tech lopen. Deze universiteit heeft namelijk samen met Cisco, Lieber and Mellanox Technologies en Apple de Terascale Supercluster opgebouwd, welke uit 1.100 Apple G5-computers bestaat. Deze staat momenteel als derde gekwalificeerd op de lijst van 500 krachtigste supercomputers ter wereld. Het frappante van dit systeem is echter wel dat de Apple G5-computers geen ondersteuning bieden voor ECC-geheugen. Dit is normaal voor desktops, zoals de Apple G5, maar voor berekeningen op grote schaal is enige foutdetectie en -correctie toch wel het minste wat aanwezig moet zijn.

Zoals alle elektronische apparaten, zijn ook DRAM-chips vatbaar voor zowel harde als zachte fouten. Harde fouten hebben te maken met fysieke problemen, veroorzaakt door bijvoorbeeld corrosie, de hittekringloop of simpelweg een schok dankzij statische elektriciteit. Wanneer er sprake is van een zachte fout, dan blijft de geheugenmodule intact, alleen is de data corrupt geworden door bijvoorbeeld kortstondige elektronische ruis welke ook nog op willekeurige plaatsen verschijnt.
Deze elektronische ruis wordt voornamelijk veroorzaakt door terrestrial neutrons en in mindere mate door alfadeeltjes. Alfadeeltjes zijn goede indicators voor radioactieve elementen. Sinds men hier achter is gekomen, bestaan de producten niet meer uit metalen met een hoge radioactieve waarde. Voor de zogenaamde terrestrial neutrons heeft men nog geen oplossing gevonden. Wel is bekend dat op tweeduizend voet, dit is ongeveer 600 meter, boven de zeespiegel er twee keer zoveel van deze neutronen te vinden zijn als op zeeniveau. Deze neutronen worden namelijk veroorzaakt door botsing van kosmische straling op de atmosfeer, waardoor er hoge energie deeltjes ontstaan.
Wanneer één van deze deeltjes door een DRAM-chip schiet, wordt een ïoniserend spoor achtergelaten. In combinatie met de elektrische spanning veroorzaakt dit dan een tijdelijke kortsluiting, waardoor een waarde in een bit kan verspringen. En zie daar, een zachte fout kan zijn ontstaan, dit is echter wel nog altijd afhankelijk van het ontwerp van de chip, aangezien ook hier meerdere factoren nog een rol in spelen. Uit onderzoek is verder gebleken dat wanneer zo'n deeltje minder dan vijf MeV (megaelectron volt) aan energie bezit er geen fout wordt gegenereerd. Verder komen multi bit-fouten alleen voor wanneer het deeltje driehonderd of meer MeV aan energie bezit en daarnaast moet deze in botsing komen met een siliciumatoom.

Op basis van verschillende onderzoeken van geheugenfabrikanten zoals IBM, Micron en Infineon kan men stellen dat de Terascale Supercluster ongeveer elke 14,2 uur een zachte fout kan verwachten. Dat in een cluster waar er 70.400 DRAM-modules worden toegepast op 1.100 G5-computers. Deze uitkomst zal op het eerste gezicht de keuze om geen foutdetectie en -correctie toe te passen ondersteunen. Zeker omdat er 'slechts' zeventien fouten per week zullen voorkomen, bij continu gebruik van de cluster. Echter de kosten van de implementatie van een SEC ECC-algoritme zijn zo laag, dat de baten hiervan ver opwegen tegen de kosten. Zeker als men weet dat tachtig tot negentig procent van de zachte fouten worden gecorrigeerd, dat betekent er in dit geval dan nog maar twee à drie zachte fouten per week zullen plaatsvinden.
Het nadeel is wel dat de correctie van multi bit-fouten niet mogelijk is, waardoor de berekeningen nog altijd een aantal maal moeten worden uitgevoerd. Dit is wel stukken minder dan zonder een SEC ECC-algoritme zoals in de huidige situatie. Vandaar dat de auteur bij zijn standpunt blijft en minimaal een SEC ECC-algoritme aanbeveelt bij toepassing in welke supercluster dan ook. Eventueel kan men zelfs gebruik maken van het Bossen b-adjacent Error Correction Algorithm, dat tegen dezelfde kosten kan worden geïnstalleerd.