Samsung LE-40A656

De Samsung 40A656 heeft een bijzonder design meegekregen. De schermrand is namelijk een beetje transparant en heeft een rode gloed. Deze kleur lijkt op de kleur die voor de afdekplaatjes van ir-sensoren gebruikt wordt. Er zijn verder geen grote veranderingen in het ontwerp doorgevoerd. De televisie wordt met de voet gedemonteerd geleverd.

Aan de achterkant van de 40A656 is een extra hdmi-aansluiting geplaatst, wat het aantal op vier brengt. De tweede hdmi-aansluiting is blijkbaar bedoeld om een computer met een dvi-hdmi-verloopstukje op aan te sluiten, want die is vergezeld van een aansluiting voor stereo geluid. Verder kun je aan de achterkant component video en stereo analoog geluid aanbieden en natuurlijk ontbreken twee scart-aansluitingen niet. Tot slot beschikt ook de 40A656 over een digitale geluidsuitgang, zodat hij televisiegeluid digitaal naar een thuisbioscoopsysteem kan sturen.


Aan de zijkant zitten nog altijd de usb- en hdmi-aansluiting alsmede connectors voor s-video, composite en stereo geluid. Ook zit hier de sleuf voor de common interface. We zijn er vrij zeker van dat het gebruikte paneel identiek is aan het oudere model, maar dat de backlight of de elektronica die de backlight aanstuurt aangepast is om het dynamisch contrast te verhogen. Een andere beeldverbeterende aanpassing is de 100Hz-ondersteuning van de televisie.

Over 100Hz-lcd-televisies zijn de meningen verdeeld. De een ziet het verschil duidelijk, de ander vindt het een marketingtruc. Vroeger werden 100Hz-beeldbuizen ontwikkeld omdat het beeld rustiger voor de ogen was, maar bij lcd-televisies is de stap naar een hogere frequentie met een ander doel gezet. Een 100Hz-scherm creëert door middel van interpolatie extra frames tussen de bestaande beeldjes in. Hierdoor worden bewegingen vloeiender en verdwijnt een deel van de motion blur die bijvoorbeeld bij een langzame verdraaiing van de camera ontstaat. Of je deze verschillen ook daadwerkelijk ziet hangt waarschijnlijk vooral van je gevoeligheid voor bewegingsonscherpte af. Zelf vonden we de verschillen bij normale scènes klein tot onzichtbaar, maar in specifieke 'probleemscènes' was het beeld net wat vloeiender.


Met het osd zijn de kleuren zeer uitgebreid instelbaar. Het basismenu is ingedeeld in zes categorieën, namelijk beeld, geluid, kanalen, instellingen, ingangen, en informatie. De beeldinstellingen zijn weer onderverdeeld in basisfuncties, geavanceerde functies en beeldopties. Onder basisfuncties vinden we helderheid, contrast, backlight en scherpte. Bij geavanceerde functies zien we zwartwaarde, dynamisch contrast, gammawaarde en kleurruimte, en onder beeldopties treffen we beeldverhoudingen, ruisonderdrukking en 100Hz-mode aan. Met de kleurruimte op 'custom' kun je de rgb-kleuren per kleurkanaal instellen, wat de kalibratie vrij nauwkeurig maakt. Een speciale functie is de huidtintaanpassing, die specifiek de huidskleuren corrigeert. Onder het menu instellingen zijn onder andere de pip-functies te vinden.