![[RSS]](http://tweakimg.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
Errata en conclusie
Hoe goed Intel ook zijn best doet, een chip zo complex als Penryn kan nooit helemaal perfect zijn, althans niet zonder er nog een paar jaar langer aan te werken. Sommige problemen worden daarom softwarematig opgelost door middel van microcode- of bios-updates. Andere problemen - meestal degenen die tijdens het uitvoeren van willekeurige instructies worden ontdekt - worden helemaal niet opgelost. Ofwel omdat men denkt dat de omstandigheden zo bizar zijn dat niemand ze ooit zal tegenkomen in de praktijk, ofwel omdat de potentiële gevolgen zo klein zijn dat het niet de moeite waard is om op te lossen.
Alles wat men in de labs vindt wordt wel gepubliceerd. Voor de eerste commercieel beschikbare versie van Core 2 Duo zijn in totaal 112 van deze zogeheten 'errata' bekend. Intel gebruikt die term omdat het 'bugs' een te groot woord vindt. Bugs zijn er om opgelost te worden, maar van de meeste errata hoeft vrijwel niemand wakker te liggen. Bijvoorbeeld:
Deze zomer zijn 39 van dit soort punten opgelost in de nieuwe G0-stepping, maar er is ook een nieuwe gevonden. Ondanks het feit dat er dus nog steeds 74 bekende 'fouten' in de chip zitten, zullen de meeste mensen beamen dat ze nergens last van hebben, wat betekent dat de mensen in het validatielab hun werk goed hebben gedaan.
Het ontwikkelen van een processor neemt al snel drie tot vier jaar in beslag, waarbij men zich in het laatste jaar voor de introductie alleen nog maar bezighoudt met testen en perfectioneren. Het valideren begint echter niet pas op het moment dat de eerste chip terugkomt uit de fabriek, net zo min als het ophoudt zodra een product eenmaal op de markt is. Ook komt het maar zelden voor dat de processor als geïsoleerd onderdeel getest kan worden: vaak moet de chipset tegelijkertijd worden getest, wat de zaken nog een stuk complexer maakt.
Wat we in dit artikel hebben laten zien is dus maar een klein deel van het totale traject, maar hopelijk is daardoor wel duidelijk geworden dat er een groot verschil is tussen het hebben van samples en het daadwerkelijk klaar zijn voor de introductie van een product. Het feit dat Intel vorige week een machine op het podium had staan die het zinnetje 'Hi, I am Nehalem. I am only three weeks old, and I am already talking.' kon oplezen is weliswaar bemoedigend, maar het komende jaar zal deze chip nog een uitgebreid traject moeten ondergaan voor hij klaar is om uitgebracht te worden.
Alles wat men in de labs vindt wordt wel gepubliceerd. Voor de eerste commercieel beschikbare versie van Core 2 Duo zijn in totaal 112 van deze zogeheten 'errata' bekend. Intel gebruikt die term omdat het 'bugs' een te groot woord vindt. Bugs zijn er om opgelost te worden, maar van de meeste errata hoeft vrijwel niemand wakker te liggen. Bijvoorbeeld:
With respect to the retirement of instructions, stores to the uncacheable memory-based APIC register space are handled in a non-synchronized way. For example if an instruction that masks the interrupt flag, e.g. CLI, is executed soon after an uncacheable write to the Task Priority Register (TPR) that lowers the APIC priority, the interrupt masking operation may take effect before the actual priority has been lowered. This may cause interrupts whose priority is lower than the initial TPR, but higher than the final TPR, to not be serviced until the interrupt enabled flag is finally set, i.e. by STI instruction. Interrupts will remain pending and are not lost.
Deze zomer zijn 39 van dit soort punten opgelost in de nieuwe G0-stepping, maar er is ook een nieuwe gevonden. Ondanks het feit dat er dus nog steeds 74 bekende 'fouten' in de chip zitten, zullen de meeste mensen beamen dat ze nergens last van hebben, wat betekent dat de mensen in het validatielab hun werk goed hebben gedaan.
Conclusie
Het ontwikkelen van een processor neemt al snel drie tot vier jaar in beslag, waarbij men zich in het laatste jaar voor de introductie alleen nog maar bezighoudt met testen en perfectioneren. Het valideren begint echter niet pas op het moment dat de eerste chip terugkomt uit de fabriek, net zo min als het ophoudt zodra een product eenmaal op de markt is. Ook komt het maar zelden voor dat de processor als geïsoleerd onderdeel getest kan worden: vaak moet de chipset tegelijkertijd worden getest, wat de zaken nog een stuk complexer maakt.
Wat we in dit artikel hebben laten zien is dus maar een klein deel van het totale traject, maar hopelijk is daardoor wel duidelijk geworden dat er een groot verschil is tussen het hebben van samples en het daadwerkelijk klaar zijn voor de introductie van een product. Het feit dat Intel vorige week een machine op het podium had staan die het zinnetje 'Hi, I am Nehalem. I am only three weeks old, and I am already talking.' kon oplezen is weliswaar bemoedigend, maar het komende jaar zal deze chip nog een uitgebreid traject moeten ondergaan voor hij klaar is om uitgebracht te worden.
Een chronologisch overzicht van de verschillende stappen in het validatieproces
Door 
![[show]](http://tweakimg.net/g/if/comments/button_down.gif "Reactie uitklappen")
Leuk 
