Logische validatie
Bij de logische validatie richt men zich puur op de functionaliteit van de chip, waarvoor men drie soorten tests gebruikt. De eerste categorie bestaat uit standaardsoftware: benchmarks, spellen, besturingssystemen, (server)applicaties, noem maar op. Dit is de makkelijkste categorie om voor te slagen, omdat dit soort 'normale' software meestal geen hele vreemde code of nieuwe features gebruikt.
De tweede trap is al moeilijker: dat zijn tests die specifiek zijn geschreven om bepaalde (nieuwe) features aan de tand te voelen. Deze worden vaak gemaakt door de ontwerpers zelf, die natuurlijk precies weten hoe ze iedere vreemde uitzondering kunnen nabootsen.
De laatste categorie is wellicht de zwaarste: dan worden er volledig willekeurige instructies op de processor afgevuurd om te kijken of de fysieke chip zich hetzelfde gedraagt als het softwaremodel dat ervan is gemaakt. Deze 'emulator' kan natuurlijk al uitvoerig getest worden voor de eerste fysieke chip terugkomt uit de fabriek, dus als de hardware identiek reageert op iedere combinatie van instructies en data dan is de kans groot dat alles in orde is.
Als er een probleem gevonden wordt is het de belangrijkste taak van de mensen in het lab om uit te vinden waar het zit, want het hoeft niet altijd de processor zelf te zijn. Ook software, het bios of de chipset kunnen crashes veroorzaken. Door het testplatform aan een hele serie apparaten te hangen, kan men precies kijken welke signalen er over de bussen heengaan en wat de interne staat van de processor is (bijvoorbeeld de inhoud van de registers) om een diagnose te stellen. Soms blijkt overigens ook dat de processor wel goed is, maar de testsoftware een fout bevat. Al met al kan het nog een aardige puzzel zijn om de oorzaak van een probleem te vinden.
De tweede trap is al moeilijker: dat zijn tests die specifiek zijn geschreven om bepaalde (nieuwe) features aan de tand te voelen. Deze worden vaak gemaakt door de ontwerpers zelf, die natuurlijk precies weten hoe ze iedere vreemde uitzondering kunnen nabootsen.
De laatste categorie is wellicht de zwaarste: dan worden er volledig willekeurige instructies op de processor afgevuurd om te kijken of de fysieke chip zich hetzelfde gedraagt als het softwaremodel dat ervan is gemaakt. Deze 'emulator' kan natuurlijk al uitvoerig getest worden voor de eerste fysieke chip terugkomt uit de fabriek, dus als de hardware identiek reageert op iedere combinatie van instructies en data dan is de kans groot dat alles in orde is.
Dit bord is apart genomen om even goed doorgemeten te worden
Als er een probleem gevonden wordt is het de belangrijkste taak van de mensen in het lab om uit te vinden waar het zit, want het hoeft niet altijd de processor zelf te zijn. Ook software, het bios of de chipset kunnen crashes veroorzaken. Door het testplatform aan een hele serie apparaten te hangen, kan men precies kijken welke signalen er over de bussen heengaan en wat de interne staat van de processor is (bijvoorbeeld de inhoud van de registers) om een diagnose te stellen. Soms blijkt overigens ook dat de processor wel goed is, maar de testsoftware een fout bevat. Al met al kan het nog een aardige puzzel zijn om de oorzaak van een probleem te vinden.
Volgende pagina (Circuitvalidatie - 5/7)
