Nieuwe God of War-game als shadowdrop
God of War: Sons of Sparta
In God of War: Sons of Sparta is Kratos nog niet de godenverslindende vechtmachine die hij in andere games in de serie al wél is, maar zie je hoe hij als jonge soldaat in opleiding zijn eerste avonturen beleeft. De game is geen actiespel zoals andere God of War-games, maar een 2d-pixelart-Metroidvania. Oftewel: het is een sidescroller waarbij je door nieuwe vaardigheden te leren steeds nieuwe stukken van de wereld opent. De game speelt lekker genoeg en vermaakt best, maar weet niet écht indruk te maken. Daarvoor is het verhaal niet boeiend genoeg en doet de game in zowel de gameplay als zijn graphics te weinig bijzonders. Slecht is het allemaal niet, maar als Metroidvania is het iets te 'dertien in een dozijn' en als God of War-game waarschijnlijk niet waarop fans van de franchise zitten te wachten.
Daar was ie ineens. Aan het einde van de half februari uitgezonden State of Play maakte PlayStation bekend dat er per direct een hagelnieuwe God of War-game beschikbaar was. Dat nieuws volgde op de aankondiging dat de originele God of War-trilogie een remake krijgt. We krijgen Kratos' oorspronkelijke avonturen de komende jaren dus te spelen in een nieuw, modern jasje. Dat klinkt alvast goed, maar het gaat nog even duren voor we die games zien. Om het wachten wat makkelijker te maken, presenteert PlayStation dus God of War: Sons of Sparta. Het is een zoethoudertje, maar ook een game die uiteraard op eigen benen moet kunnen staan, wil hij de moeite waard zijn.
God of War: Sons of Sparta is in veel opzichten een totaal andere game dan je tot nu toe hebt gezien in de serie. Wel draait de game zoals gebruikelijk om Kratos, maar hij is in deze game niet de machtige spierbundel die we kennen uit veel andere God of War-games. Sons of Sparta gaat over Kratos' periode als jonge Spartaan, voordat hij het aan de stok kreeg met de goden van de Olympus en uit de Griekse mythologie. In Sons of Sparta zien we hem en zijn broer Deimos avonturen beleven in en om Sparta.
Kratos' originstory
De verhalen die je in Sons of Sparta beleeft, vertelt Kratos eigenlijk in het heden aan zijn dochter, maar de game speelt zich volledig in zijn verleden af. Dat geeft een leuk inkijkje in Kratos' 'originstory', maar na het doorspelen van het verhaal voelt het alsof hier een stuk meer in had gezeten. De God of War-games zijn vaak spectaculaire games met puntgave baasgevechten en veel meeslepende gevechten. We zien er mooie werelden, die het toneel zijn voor meeslepende verhalen.
Dat laatste ontbreekt een beetje in deze game. Het gros van het verhaal draait om een zoektocht die Kratos en Deimos inzetten naar een andere jonge Spartaan, die verdwenen lijkt te zijn. Je reis door de spelwereld is dus vooral een lange achtervolging, waarbij je af en toe op sporen stuit. Je komt allerlei personages en tempels van diverse goden tegen, maar die dienen vooral als middel om Kratos wat extra eigenschappen mee te geven. Verhaaltechnisch dragen ze nauwelijks bij en dat is in een God of War-game best jammer.
:strip_exif()/i/2008033524.jpeg?f=imagearticlefull)
De gesprekjes tussen verschillende personages in de game hebben wél de stap van de andere God of War-games naar deze game overleefd. Daarin zat in de laatste paar God of War-games behoorlijk wat humor verwerkt en dat is nu ook het geval. Ik heb me goed vermaakt met de grapjes die met name Deimos geneigd is te maken en de conversaties die de broers met elkaar en andere personages hebben.
2d-pixelart Metroidvania
Een ander duidelijk verschil met de overige God of War-games is dat Sons of Sparta in een heel ander genre valt. Dit is een Metroidvania, geen actieadventure of actie-rpg, zoals je de laatste delen wel kon noemen. Metroidvania's zijn vaak 2d-sidescrolling actiespellen, waarin je de spelwereld stapsgewijs verder opent naarmate je meer eigenschappen krijgt om specifieke obstakels te kunnen passeren.
Sons of Sparta kent deze opbouw ook. Zo kun je aanvankelijk bepaalde schakelaars nog niet activeren, omdat je Apollo's Sling nog niet hebt. Wanneer je de tempel van Hestia gevonden hebt, krijg je iets waarmee je bepaalde bosjes kunt wegbranden die eerder je pad blokkeerden. Heb je ooit eerder een Metroidvania gespeeld, dan is dit verder gesneden koek.
Nooit vastgegrepen
God of War: Sons of Sparta doet hierbij weinig fout. Toch knaagde er na verloop van tijd iets aan me. Eigenlijk is dat hetzelfde als wat ik voel bij het verhaal. Ik vond het niet per se erg om steeds maar op zoek te zijn naar deze geheimzinnige Vasilis, maar ik werd ook op geen enkel moment echt lekker vastgegrepen en meegesleurd. De game wist geen moment verrassend uit de hoek te komen.
:strip_exif()/i/2008033526.jpeg?f=imagearticlefull)
Voor de manier waarop de spelwereld opgebouwd is, geldt eigenlijk hetzelfde. Zo af en toe worden delen van de spelwereld op een leuke manier met elkaar verbonden, maar dat zijn uitzonderingen. Het merendeel van de spelwereld vond ik vrij voorspelbaar. Er is niet echt iets mis mee. De wereld kent bijvoorbeeld voldoende variatie en aardige puzzels. Ik vond de door een demonische figuur overgenomen wijngaard bijvoorbeeld best cool en datzelfde geldt voor het deel van de wereld dat geïnspireerd is op de smederij van Daedalus. De game schotelt je ook vaak prachtige plaatjes voor op de achtergrond, terwijl Kratos op de voorgrond dan door een stuk saaier ogende gebieden rent.
Goed samenspel tussen pixelart en schilderachtige achtergronden
Ik werd door Sons of Sparta tijdens het spelen echt een beetje heen en weer gegooid als het gaat om wat ik in algemene zin van de beelden vond. In de eerste plaats is of je een gekozen stijl tof vindt onderhevig aan smaak en 2d-pixelart is niet mijn favoriete stroming. Toch vond ik het goed werken voor de game. Met name dus het samenspel tussen de snelle actie op de voorgrond en de rustieke beelden op de achtergrond sprak me zeker aan. De ene keer zie je een weids Grieks landschap en de andere keer lijken er door de spijlen op de achtergrond vreemde monsters naar je te spieken. Aan de verzorging van de spelwereld ligt het zeker niet.
:strip_exif()/i/2008033522.jpeg?f=imagearticlefull)
Ook de animaties komen goed voor de dag. Toch is het uiterlijk van de personages precies wat mij niet zo aanspreekt aan deze stijl. 2d-pixelart zorgt er vaak voor dat de personages een tikkeltje grof voor de dag komen. Sons of Sparta is ook hier overigens mooi afgewerkt. Ik vond bijvoorbeeld de lichteffecten verrassend sterk voor een game met ogenschijnlijk simpele graphics. Als Kratos een trap opklimt, zie je bijvoorbeeld de zonnestralen mooi op zijn schild reflecteren.
Minifreezes
Ook de speciale effecten zijn prima. Als je tegen meerdere vijanden tegelijk vecht of het opneemt tegen een baas, gebeurt er soms best veel op het scherm. Toch kom ik ook op dit punt een beetje bij het algemene thema van deze review: er zit weinig in dat ik niet al eerder heb gezien en dat niet door andere games beter is gedaan. Bovendien viel het me tegen dat de game hier zeker op het basismodel van de PlayStation 5 af en toe een hapering liet zien. Dat werd nooit heel storend, maar ik heb tijdens het spelen best wat 'minifreezes' gezien en dat is jammer.
Behoefte aan variatie in gameplay
Het grove randje past niet echt lekker bij God of War. Tenminste, niet in de graphics: in de gameplay is 'grof' zeker een woord dat uitstekend hoort bij onze favoriete godenbeuker, maar juist daar ontbreekt het. Oké, je speelt een jongere versie van Kratos, dus de megabeuken die hij in eerdere games uitdeelde, zijn dan ook wat overdreven. Maar dit slaat de andere kant op. Kratos is als jonge Spartaan uitgerust met een speer en een schild, en met dat setje wapens moet je het de hele game doen. Je kunt ze verbeteren en je krijgt op een gegeven moment speciale wapens waarmee bepaalde goden je dan gezegend hebben, maar de basis van het vechten blijft bij een speer en een schild.
Blauwdruk van veel andere games
Die basis is ook een blauwdruk van hoe menige andere game dit aanpakt. Je kunt slaan, waarbij je zelf in een richting kunt mikken, en je kunt blokkeren, pareren en vijandelijke aanvallen ontwijken met een dodge of dodgeroll. Die laatste twee geven je een kleine window waarin je even niet te raken bent, waardoor je vaak langs vijanden kunt rollen zonder ze per se altijd te verslaan. Elke keer dat Kratos uitrust bij een van de kampvuren die je in de spelwereld vindt, respawnen alle vijanden. Na een tijdje had ik dus ook niet echt zin meer om telkens alle monsters en andere wezens opnieuw weg te beuken.
:strip_exif()/i/2008033518.jpeg?f=imagearticlefull)
Dat komt ook doordat er voor mijn gevoel te veel herhaling in die actie kwam. De game laat je je speer weliswaar op verschillende manieren aanpassen en andere onderdelen zorgen voor andere soorten schade of andere speciale aanvallen. Daarmee kun je experimenteren, maar dat leverde voor mij weinig meerwaarde op. Wellicht gaat op de hoogste moeilijkheidsgraad meer meetellen wat voor soort schade de punt van je speer doet, maar voor de manier waarop je de game speelt, maakt het niet veel uit. Een andere set wapens had een en ander wat gevarieerder kunnen maken.
Presentjes van de goden
De andere wapens zijn er op een bepaalde manier dus wel en komen in de vorm van presentjes die je worden aangeboden door de lieftallige goden van de Olympus. Je komt van tijd tot tijd een tempel tegen en in die tempel vind je dan iets dat je kunt gebruiken. Met Apollo's slinger kun je vijanden van afstand aanvallen en switches omzetten, met Hestia's vlammen kun je vijanden ook aanvallen en Dionysos geeft je een drinkfles waarmee je je gezondheid kunt aanvullen. Zo krijg je bijvoorbeeld verschillende extraatjes, die je ook in gevechten kunt gebruiken.
:strip_exif()/i/2008033530.jpeg?f=imagearticlefull)
Hierin zit meer ontwikkeling. Elk van deze voorwerpen is te upgraden en elke keer dat je dat doet, krijg je ook nieuwe mogelijkheden. Die helpen in gevechten en kunnen ook nieuwe gebieden in de spelwereld openen, zoals dat hoort bij een Metroidvania. Zo krijg je, als je de vuurtak van Hestia wat verder ontwikkelt, een aardig spectaculaire area-of-effectaanval waarbij je alle vijanden in de buurt tegelijk aanvalt. Dat is leuk. Ik merkte dat ik actief op zoek ging naar de benodigde spullen om die upgrades te kunnen scoren, omdat deze veranderingen de gameplay voorzien van een frisse boost. Die kan de gameplay af en toe wel gebruiken.
Wirwar van speciale aanvallen
Met de gameplay is verder weinig mis, zonder dat het, je raadt het al, ooit echt heel erg goed of indrukwekkend wordt. De game speelt soepel, is makkelijk genoeg te leren en her en der toch best pittig. Een minpunt vond ik dat vijanden te veel verschillende soorten speciale aanvallen hebben. Dat een vijand rood oplicht als hij een aanval doet die je niet kunt blokken, ken ik. Dat er nog een andere kleur is voor een area-of-effectaanval of iets dergelijks, snap ik ook. Maar in Sons of Sparta heb je rode, gele, blauwe en paarse speciale aanvallen en dat werd me toch iets te gortig. Ik wist echt niet meer of ik de blauwe of paarse nou wel of niet kon pareren, of dat ik die moest ontwijken. Als je echt mazzel hebt, krijg je meerdere kleuren speciale aanvallen tegelijk op je afgevuurd en wordt het al helemaal ondoenlijk om er correct op te reageren.
Conclusie
Het idee om Kratos' jonge jaren eens te belichten in een game bevalt me wel. Zien hoe de latere 'godensloper' als Spartaanse soldaat in opleiding leert over verantwoordelijkheid en zijn eerste avonturen beleeft, klinkt intrigerend. Toch weet ik niet of dit de manier is om het te doen. Sons of Sparta is in alle opzichten een totaal andere game dan andere God of War-games. Het mist het brute, het machtige, dat je kent uit eerdere games. Daarnaast is de keuze om er een Metroidvania van te maken gewaagd. Het is best een populair genre, wat fijn is voor de eventuele populariteit van dit spel, maar het betekent ook dat er al veel games zijn geweest die allerlei elementen al beter hebben gedaan dan Sons of Sparta dat nu doet.
Dat is dan ook de voornaamste conclusie: God of War: Sons of Sparta doet helemaal niet zoveel verkeerd, maar ook niet veel écht heel goed. Dat maakt het een aardige, maar verder niet bijzondere game. In een franchise die bekend staat om bijzondere games, met daartussen zelfs enkele absolute klassiekers, valt de game dan toch een beetje uit de toon.
Redactie: Jurian Ubachs • Eindredactie: Marger Verschuur
:fill(white):strip_exif()/i/2008017178.jpeg?f=thumblarge)
:strip_exif()/i/2008033514.jpeg?f=imagearticlefull)
:fill(white):strip_exif()/i/2008017178.jpeg?f=thumbmedium)
/i/2006991534.png?f=fpa)
/u/74211/crop5db297afbbd2b_cropped.png?f=community){kind=small}
:strip_icc():strip_exif()/u/234191/crop56914d8580230_cropped.jpeg?f=community){kind=small}
:strip_icc():strip_exif()/u/222579/crop58e660ba93218_cropped.jpeg?f=community){kind=small}
/u/1512562/crop5fc4c0241b06d_cropped.png?f=community){kind=small}