The Legend of Zelda: Skyward Sword, Wii

De Legend of Zelda reeks is één van de meest populaire franchises van Nintendo, en dat komt mede doordat de uitgever telkens weer klassieke elementen weet te combineren met de nieuwste snufjes en concepten. Voor Skyward Sword heeft men de focus vooral op de fijngevoelige Motion Plus gelegd, maar dit is gelukkig niet de enige verbetering.

Zoals je mag verwachten van een titel in deze reeks mag je ook deze keer weer vele kerkers doorkruisen vol geheime gangen en puzzels. De oude vertrouwde elementen als water en vuur keren ook hier terug, maar ook wat de originaliteit betreft heeft Nintendo de spijker op de kop geslagen. Niet alle eindbazen zijn even interessant en er wordt er eentje iets te vaak herhaald, maar daar staan enkele prachtige monsters tegenover.

Het gebruik van Motion Plus in de Wiimote is echt een kwestie van smaak en wennen. De technologie zorgt ervoor dat je naar hartelust je zwaard kan bewegen zoals jij het wilt, en dit zorgt er vooral in het begin voor dat je niet zo vaak de confrontatie met een simpele vijand uit de weg gaat. De gevechten worden door je actieve participatie een stuk interessanter, waardoor deze vechtstijl een goede toevoeging is aan de reeks.

In de reeks rondom de avonturen van Link heeft het verhaal altijd al een belangrijke rol gespeeld, en ook hier wordt de geschiedenis van Hyrule weer interessant uitgebreid. Het is verfrissend om te zien dat Zelda zelf hier een totaal andere rol heeft dan in de voorgaande delen, en ze is dan ook vanaf het directe begin al een actieve factor in het verhaal.

Met de relatief gelimiteerde Wii moet je als ontwikkelaar op zoek naar iets anders dan hoge aantallen polygonen om te imponeren, waardoor de nadruk nog veel meer op de visuele stijl ligt. Voor Skyward Sword is gekozen voor een aquarel-achtig effect, wat zorgt voor schitterende beelden die lijken te dansen op je scherm. Het gemis van HD-resoluties en anti-aliasing zorgt er wel voor dat je nog steeds geconfronteerd wordt met scherpe randen, maar het zal sterk van persoon tot persoon verschillen hoe storend dit is.

Eén van de meest herkenbare elementen aan de Zelda-titels is de enorme wereld waarin de held steeds meer kan ontdekken. Ook hier ontsluit je steeds meer secties, maar toch heb je door het gebrek aan een grote, sluitende overworld minder het gevoel van vrijheid dan sommige andere delen je geven.

Het avontuur begint op een vliegende rots met daarop een groot dorp, maar al spoedig krijg je de beschikking over je eigen vogelachtige om het luchtruim te verkennen. Deze wereld in de lucht moet dienen als verbinding tussen alle losse onderwerelden, maar omdat dit allemaal niet naadloos aan elkaar aansluit is er dus niet echt sprake van een samenhangende wereld.

Enkele kleine minpuntjes ten spijt heeft Nintendo het toch weer voor elkaar weten te krijgen om een nagenoeg perfecte titel af te leveren. De consoles mogen dan lijden onder gebrekkige ondersteuning van third parties, het zijn wel dit soort titels die ervoor zorgen dat de fans de consolemaker trouw blijven.