Life is Strange: Double Exposure, PS5

De Life is Strange-gameserie gaat al enige tijd mee en telt op het moment van schrijven al zes delen. Sinds de allereerste game, die ik ooit van een vriend voor mijn verjaardag heb gekregen, ben ik helemaal weg van de serie. Recent heb ik Life is Strange: Double Exposure uitgespeeld, en in deze review vertel ik jullie daar graag wat meer over.

Als we naar de chronologie kijken, zou Double Exposure deel 4 moeten zijn, maar het is de vijfde game die is uitgekomen. Waar deel 2 en True Colors op zichzelf staande games zijn, is Double Exposure een direct vervolg op deel 1, maar dan vele jaren later. Hoewel je Double Exposure prima kunt spelen zonder de eerdere delen te kennen, is het wel handig als je een beetje op de hoogte bent van het achtergrondverhaal. Gelukkig worden de belangrijkste zaken kort uitgelegd, dus een ramp is het zeker niet als je de vorige games hebt gemist.

Voor de mensen die nog nooit een Life is Strange-game hebben gespeeld, volgt hier een korte uitleg van wat je kunt verwachten. De serie staat bekend om haar sterke, narratieve verhalen die tijdens het spelen kunnen veranderen. Door de keuzes die jij maakt, kunnen dialogen en het verhaal heel anders lopen dan tijdens een vorige speelsessie. Nu is dat concept op zich niets nieuws, maar in Life is Strange heb je ook altijd een speciale kracht tot je beschikking. Zo kon je in de eerste game de tijd terugspoelen en had je in deel 2 een kracht waarmee je objecten of personen kon optillen. Alleen in de game Before the Storm, die zich vóór deel 1 afspeelt, had je geen krachten. Ook in Life is Strange: Double Exposure zijn er uiteraard weer krachten aanwezig, maar daar kom ik zo meteen in deze review op terug.






Ik zei net al dat Life is Strange: Double Exposure een vervolg is op de allereerste game, en dat heeft alles te maken met de hoofdrolspeler. Je kruipt deze keer namelijk weer in de huid van Max Caulfield, die inmiddels volwassen is en als 'artist-in-residence' werkt aan de prestigieuze Caledon University. Haar leven wordt volledig overhoopgehaald wanneer ze haar nieuwe beste vriendin, Safi, dood aantreft in de sneeuw. In een poging haar te redden, probeert Max haar oude kracht om de tijd terug te spoelen te gebruiken. In plaats daarvan ontdekt ze echter een nieuwe gave: het openen van portalen naar een parallelle tijdlijn.

In deze alternatieve realiteit leeft Safi nog, maar verkeert ze nog steeds in groot gevaar. De kern van het verhaal draait om het navigeren tussen deze twee werelden: de realiteit waarin Safi is overleden en de wereld waarin ze nog leeft. Max doet er alles aan om de identiteit van de moordenaar te achterhalen en een herhaling van het noodlot te voorkomen. Terwijl je puzzels oplost door informatie en objecten tussen de tijdlijnen uit te wisselen, wordt Max geconfronteerd met het feit dat de moordenaar in beide realiteiten actief is.

Naast het mysterie graaft het verhaal diep in de persoonlijke groei van Max en de trauma's uit haar verleden. Mensen die deel 1 gespeeld hebben, weten dat haar toenmalige beslissingen daar een grote rol in spelen. Je krijgt te maken met een frisse cast aan personages, waarbij jouw keuzes bepalen hoe de relaties met collega's en studenten zich ontwikkelen. De game brengt de iconische emotionele diepgang van de serie knap terug, waarbij de grens tussen goed en kwaad vervaagt naarmate Max meer ontdekt over de geheimen die de universiteitscampus verbergt. Uiteindelijk word je voor een belangrijke keuze gezet, die bepaalt hoe dit verhaal afloopt.






De gameplay is niet heel snel en kan door iedereen zo worden opgepakt. In theorie kun je ook niet doodgaan, dus je kunt gewoon lekker van de game genieten zonder veel stress. De kracht van het spel zit hem dan ook niet in de gameplay zelf, maar in alles eromheen. Je loopt voornamelijk rond, praat met mensen, onderzoekt voorwerpen, lost puzzels op en maakt keuzes. Dit klinkt op papier misschien saai, maar ik kan je verzekeren dat het dat absoluut niet is.

Tijdens het spelen moet je, zoals ik net al kort omschreef, continu wisselen tussen twee werelden. In de ene wereld is Safi overleden, maar in de andere leeft ze nog. Dit vraagt soms om wat logisch nadenkwerk. Soms kun je een probleem in de ene wereld namelijk niet oplossen, maar vind je de sleutel of de situatie in de andere wereld wel. Het wisselen tussen deze realiteiten kan overigens niet op elk willekeurig moment; je moet hiervoor naar specifieke punten lopen. Gelukkig zijn die er genoeg, en als je ergens niet kunt wisselen, is dat op dat moment meestal ook niet de bedoeling.

Om dit minder vaag te maken, zal ik een voorbeeld geven: er is een missie waarin je een bepaalde ruimte ongezien moet binnenkomen. In de wereld waarin Safi is overleden lukt dat niet, maar in de wereld waarin ze nog leeft, staat de deur gewoon open. Je moet dit zien als een dynamiek van hoe de wereld verandert op basis van of iemand er nog is of niet. Dit brengt soms best grappige situaties met zich mee. Zo kun je in de ene wereld een antwoord geven op basis van informatie die je in de andere wereld van diezelfde persoon hebt gekregen.

Het spel wordt verder aangevuld met verschillende interacties, al vond ik dat in deze game minder sterk naar voren komen dan bij bijvoorbeeld True Colors. Ze zijn er wel, begrijp me niet verkeerd, maar in mindere mate. Wel word je doodgegooid met berichten op je in-game telefoon. Hoewel dit in het begin best leuk is, wordt het op een gegeven moment erg eentonig. Soms moet je vlak achter elkaar wisselen tussen de twee werelden, en nog voor je goed en wel bent overgestapt, staan er alweer zes nieuwe berichten voor je klaar. Gelukkig zijn de puzzels die je tussendoor tegenkomt heel goed te doen. De besturing is uiterst eenvoudig en vraagt geen ingewikkelde vaardigheden; dit is simpelweg een spel dat iedereen direct kan oppakken en spelen.






Grafisch gezien hebben alle Life is Strange-games altijd een heel eigen, aparte stijl gehad, en dat is in dit deel niet anders. De game oogt mooi, waarbij de omgeving echt het hoogtepunt is. Het verhaal speelt zich af in de winter, wat betekent dat je veel sneeuw en ijs ziet. Ik moet zeggen dat ik het er erg mooi uit vond zien, zeker in de specifieke stijl waarin de game is gemaakt. De campus waar het spel zich afspeelt is ook leuk ontworpen, hoewel het niet heel bijzonder is. Wel ben ik her en der wat kleine glitches tegengekomen; zo waren er personages die tijdens het laden kortstondig in een zogenaamde 'T-pose' stonden. Ook heb ik af en toe haperingen in de audio waargenomen, waarbij het volume van de stemmen even ongelijkmatig was. Niet heel storend, maar wel iets wat me af en toe opviel.

Je zou misschien verwachten dat een game met deze grafische stijl standaard volledig vloeiend loopt. Op mijn release-PlayStation 5 draaide de game gelukkig prima en heb ik geen grote haperingen opgemerkt. Het spel biedt de keuze uit twee grafische modi: Quality Mode en Performance Mode, iets wat we tegenwoordig natuurlijk steeds vaker zien. In de Performance Mode wordt de resolutie verlaagd naar een dynamische 1440p om zo een stabiele 60 FPS te halen. Er zijn een paar momenten in drukke gebieden, zoals de campus of de Snapping Turtle-bar, waarop de framerate wat kan inzakken. Kies je voor de Quality Mode, de modus waarin ik de game zelf heb uitgespeeld, dan speel je in 30 FPS, maar wel met een scherpe 4K-resolutie (2160p). Voor mijn gevoel is die 30 FPS voor deze game meer dan voldoende; het is tenslotte geen hele snelle actiegame.






De muziek is altijd al een van de sterkste punten geweest in de Life is Strange-games, en ook deze keer stelt de soundtrack absoluut niet teleur. Of het nu gaat om de achtergrondmuziek tijdens het spelen, of de intieme momenten waarop Max haar oortjes indoet en je met haar meeluistert: het is allemaal prachtig. De game biedt een sfeervolle mix van melancholische indie en folk, verzorgd door Tessa Rose Jackson en het collectief Feel For Music.

De muziek versterkt de winterse setting van Caledon University en sluit naadloos aan bij thema's als rouw en vriendschap. Naast de originele composities bevat de game ook gelicentieerde tracks van artiesten als Dodie en Chloe Moriondo. Deze nummers komen optimaal tot hun recht tijdens de bekende 'Zen-momenten', waarin de gameplay even stilstaat voor reflectie. Muziek is natuurlijk iets wat je vooral moet horen, en daarom wil ik hieronder graag een klein voorproefje met jullie delen.

De makers van Life is Strange: Double Exposure hebben gelukkig niet stilgezeten op het gebied van toegankelijkheidsopties. Er zijn behoorlijk wat functies toegevoegd om het spelen voor gamers met een beperking zo aangenaam mogelijk te maken. Om het niet al te technisch te maken, heb ik de belangrijkste opties hieronder voor jullie samengevat.

Voor spelers met een fysieke of cognitieve beperking zijn er functies zoals Camera Assist, die ervoor zorgt dat de camera automatisch achter Max blijft hangen zodat je niet constant met de rechterstick hoeft bij te sturen. Daarnaast is er de mogelijkheid om lastige gameplay-secties over te slaan en kun je knoppencombinaties volledig naar eigen wens aanpassen. Voor wie meer tijd nodig heeft bij het maken van belangrijke keuzes, kunnen de beslissingstimers worden verlengd of zelfs helemaal worden gepauzeerd.

Op visueel vlak helpt de Focal Circle tegen bewegingsziekte (motion sickness), terwijl versimpelde visuele effecten de belasting bij het wisselen tussen de tijdlijnen verminderen. Ook zijn er duidelijke indicatoren voor de actieve tijdlijn en zijn er filters aanwezig voor gamers met kleurblindheid. Verder is gedacht aan een dyslexie-vriendelijk lettertype en zijn de ondertitels zeer flexibel instelbaar.

Tot slot zijn er nog twee unieke toevoegingen: de Hotspot Ping, die interactieve objecten direct zichtbaar en hoorbaar maakt, en de inhoudswaarschuwingen (content warnings), waarbij de game automatisch pauzeert vóórdat er een mogelijk gevoelige scène in beeld komt.






Het komt tegenwoordig nog maar zelden voor dat ik live stream, maar speciaal voor deze review heb ik de stream weer eens een keer aangezet. De video is echt nog van het begin van de game en dus nog niet heel spannend, maar dat mag de pret hopelijk niet drukken. Ik heb de eerste tachtig minuten van het spel gestreamd en deze video vervolgens overgezet naar YouTube, zodat ik hem aan deze review kan toevoegen. LET OP: De video kan spoilers bevatten!

Als groot liefhebber van de serie heb ik van deze game natuurlijk een fysiek exemplaar voor de PlayStation 5 gekocht; tot nu toe heb ik namelijk elk deel uit de franchise fysiek in mijn bezit. Speciaal voor deze review heb ik een korte unboxing-Short gemaakt, zodat ik deze aan de tekst kan toevoegen. Zeker in een tijdperk waarin fysieke games helaas steeds zeldzamer worden, leek het me ontzettend leuk om te laten zien hoe dit fysieke exemplaar er precies uitziet.

Dan de leukste vraag van elke review: heeft deze game replaywaarde? Dat is een dikke ja! Ik heb tot nu toe van elke Life is Strange-game genoten, en dat is bij Double Exposure niet anders. Wel moet ik erbij zeggen dat ik dit, van alle delen die ik tot nu toe heb gespeeld, de zwakste uit de serie vind. Maar ondanks dat ik hem wat minder sterk vind, betekent dat zeker niet dat ik hem niet leuk vond. Aan het einde word je, zoals we gewend zijn, voor een definitieve keuze gezet. Deze keer vond ik die beslissing best zwaar aanvoelen, maar de keuze is wel zó opgebouwd dat het je motiveert om de game nog eens te spelen en te zien hoe de andere opties uitpakken.

Ik zal de game misschien niet op de korte termijn opnieuw opstarten, maar dit is typisch zo'n game die ik over een paar jaar weer van de plank pak om er gewoon nog een keer doorheen te gaan. Dat heb ik met de vorige delen immers ook gedaan, en elke keer als ik zo'n game opnieuw speel, geniet ik er weer volop van.






Life is Strange: Double Exposure is de vijfde game in de Life is Strange-serie, en ik heb ook deze keer weer enorm genoten. Het is misschien wel de vijfde release, maar je zou het inhoudelijk eerder als deel 4 kunnen zien. Ik vond het vooral geweldig om weer met Max te kunnen spelen, de hoofdrolspeler uit deel 1 om wie het ook deze keer allemaal draait. Het verhaal speelt zich enkele jaren na het eerste deel af en voelt daardoor veel meer als een direct vervolg dan de andere tussendelen.

In deze game maak je gebruik van twee verschillende realiteiten in plaats van het vertrouwde tijdreizen. Dit zorgt voor een unieke gameplay-ervaring en is weer eens wat anders. Het verhaal zit goed in elkaar, de muziek is prachtig en de winterse omgeving oogt heel sfeervol. Locaties zoals de universiteitscampus en de bar zijn bovendien hele leuke toevoegingen. Hoewel ik dit een geweldige franchise vind, ben ik wel van mening dat Double Exposure tot nu toe de minste uit de serie is. Op het moment van schrijven is de opvolger, Life is Strange: Reunion, inmiddels ook al uit. Die game heb ik al in mijn bezit, maar moet ik nog gaan spelen. Aangezien dat deel ook weer om Max draait en een direct vervolg op deze game schijnt te zijn, ben ik er in elk geval heel erg benieuwd naar!