High On Life 2, Xbox series S|X

High on Life 2 is het directe vervolg op de game uit december 2022. Het eerste deel stond destijds 'Day One' op Game Pass, wat voor mij de reden was om het eens te proberen. Ik vond de game toen vermakelijk, al was het geen titel die ik een tweede keer zou spelen. Toen deel 2 begin dit jaar uitkwam, besloot ik de gok toch weer te wagen. Is dit deel net zo goed als het eerste? Dat vertel ik jullie graag in deze review!

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: voor mij is het antwoord "nee". Ik vond dit deel minder leuk dan het eerste. Sterker nog: na acht uur spelen ben ik ermee gestopt. Ik heb de game dus niet uitgespeeld, daar ben ik eerlijk over, maar die acht uur waren zeker genoeg om een goed beeld te vormen.

Waar ik uit deel 1 nog het nodige vermaak wist te halen, was dat bij deel 2 bijna niet het geval. Ik heb meerdere pogingen gedaan om de game leuk te vinden, maar helaas vond ik hem erg saai. Zelfs het verslaan van een baas gaf geen voldoening. Natuurlijk is dit heel persoonlijk, maar het spelen van dit tweede deel voelde voor mij meer als een straf dan als vermaak. Dat vind ik jammer, want het concept is zeker leuk; anders had ik immers ook geen plezier beleefd aan deel 1.






Iedere game heeft natuurlijk een verhaal, en dat is bij High on Life 2 niet anders. De game speelt zich vijf jaar na de gebeurtenissen van deel 1 af. Je bent inmiddels een beruchte premiejager; een reputatie die je aan het vorige deel hebt overgehouden. Het verhaal begint wanneer je zus in de problemen komt en jij haar uiteindelijk moet helpen. Zij wil de mensheid redden en besluit een verzet te beginnen.

Terwijl het G3-kartel inmiddels geschiedenis is, duikt er een nieuwe, lugubere vijand op in de ruimte: een machtig farmaceutisch conglomeraat. Dit bedrijf ontvoert mensen om ze tot pillen te verwerken. Samen met je nieuwe pratende wapens, de Gatlians, moet je dit duistere bedrijf stoppen. Nieuwe gezichten, zoals de agressieve Travis en de scherpe Sheath, vervangen de oude bekenden. Je uiteindelijke doel is simpel: overleven, de mensheid redden en het farmaceutische bedrijf stoppen. Veel dieper dan dat gaat het verhaal niet, maar dat wil niet zeggen dat er geen side-missies of interessante gesprekken aanwezig zijn.

 




De besturing zit, net als in het vorige deel, prima in elkaar. Het voelt vertrouwd aan en zelfs als je deel 1 niet gespeeld hebt, werkt het als shooter uitstekend. Ook voor nieuwe spelers is de game makkelijk op te pakken, omdat alles goed wordt uitgelegd. Een minpunt dat ik ook in deel 1 al ervaarde, is het zoeken van de weg. Je hebt wel een aanwijzing die de richting aangeeft, maar dan nog is het soms flink zoeken waar je precies moet zijn. Het voelt wel beter aan dan in het eerste deel, maar het had naar mijn smaak nog iets duidelijker gemogen.

Een van de vernieuwingen is het skateboard. Hiermee vlieg je door kleurrijke, gevaarlijke buitenaardse steden. Je kunt er sneller mee reizen en over rails 'grinden', wat soms nodig is om verder te komen. Uniek is dat je nu voor het eerst echt in dialoog kunt gaan met je eigen arsenaal. Jouw keuzes en antwoorden beïnvloeden direct de relatie met je wapens en het verhaal. De humor blijft even absurd en brutaal als voorheen, maar de toon is dit keer iets grimmiger. Het is een hectisch avontuur vol actie, kapitalistische satire en bizarre ontmoetingen.

In winkels kun je wapens upgraden en verbeteren, denk hierbij aan een grotere magazijncapaciteit of sneller herladen. Elk wapen heeft een soort 'sub-aanval' die je vaak nodig hebt voor het oplossen van puzzels. Net als in deel 1 zitten er namelijk weer puzzels in het spel, wat voor de nodige afwisseling zorgt. Na elke voltooide missie krijg je geld en leer je nieuwe vaardigheden, waardoor je oude gebieden opnieuw kunt verkennen om verzamelobjecten te vinden die je eerder hebt gemist.

Het klinkt allemaal positief, maar hoewel er genoeg droge humor aanwezig is en de levels meer variatie bieden dan in de eerste game, voelt het tegelijkertijd kaal en saai aan. Veel gesprekken gaan nergens over en bieden geen echte aanvulling op het verhaal. Hierdoor duren ze vaak te lang, wat voor mij echt een reden was om af te haken.

Daarnaast moet ik vermelden dat de game regelmatig last heeft van glitches en vastlopers. In het begin dacht ik dat dit bij de stijl van het spel hoorde, maar toen ik bij bepaalde gesprekken niet meer verder kwam, besefte ik dat het niet goed zat. Omdat ik vaak terug moest naar de laatste checkpoint, moest ik gesprekken en vragen steeds opnieuw aanhoren. Ik dacht eerst dat het aan mijn Xbox lag, maar bij andere games had ik dit probleem niet. Zelfs na het opnieuw downloaden van de game bleven de problemen aanhouden. Het vreemde is wel dat ik nooit twee keer op hetzelfde punt vastliep; teruggaan naar de laatste checkpoint was eigenlijk altijd voldoende om weer verder te kunnen.






Grafisch gezien hanteert High on Life 2 een cartooneske stijl. Hier moet je natuurlijk van houden, maar het past naadloos bij de absurde humor waar de serie om bekendstaat. De aliens zijn simpel maar doeltreffend ontworpen en gelukkig is er ditmaal genoeg variatie in de verschillende rassen die je tegenkomt. Hoewel de game voor een titel uit 2026 op het eerste gezicht misschien wat verouderd oogt, is dit duidelijk een bewuste artistieke keuze.

Elke wereld heeft een unieke opbouw. Een opvallend hoogtepunt is het level dat oogt als een oude 16-bit game, maar dan in 3D; een soort moderne knipoog naar de originele Doom. Toch heb ik een kritisch punt op de visuele afwerking. Ondanks de felle kleuren ogen de levels soms wat dof en flets. Zelfs op een OLED-tv, waar je diepe zwartwaarden en knallende contrasten verwacht, komt de HDR-implementatie niet altijd goed uit de verf.

Omdat ik twijfels had over de stabiliteit, ben ik op onderzoek uitgegaan. Tijdens het spelen had ik namelijk het gevoel dat de game niet op een volledige 4K-resolutie draaide. Na wat uitzoekwerk blijkt dat mijn vermoeden klopt: om de felbegeerde 60 fps te behouden in de veeleisende Unreal Engine 5, is de interne resolutie op consoles flink teruggeschroefd. Vaak schommelt deze tussen de 720p en 792p, waarna het beeld wordt opgeschaald met hulp van FSR (FidelityFX Super Resolution). Vanwege die lage basisresolutie zorgt dit voor een wat "ruizig" of "soft" beeld.

Het is eerlijk gezegd jammer dat een krachtige machine als de Xbox Series X (of de PlayStation 5) hierdoor nog niet eens de native 1080p aantikt. Op een high-end PC met een kaart uit de RTX 50-serie komt de game door technieken als DLSS veel beter tot zijn recht, maar als console-gamer lever je hier echt wat scherpte in. Het grote pluspunt is dat de framerate met 60 fps erg stabiel blijft, wat de snelle actie ten goede komt, maar je betaalt daar visueel dus een prijs voor. Of je dat bij deze grafische stijl erg vindt, is persoonlijk, maar ik vond het zelf een kleine teleurstelling.






De muziek is niet verkeerd en past redelijk in de stijl van de game, maar persoonlijk vind ik het niet pakkend genoeg om de gevechten echt spannend te maken. De soundtrack is, net als bij deel 1, grotendeels gecomponeerd door Thomas Fec, ook wel bekend als TOBACCO. Hij staat bekend om zijn werk met Black Moth Super Rainbow en natuurlijk de eerste High on Life.

De muziek is een mix van psychedelische elektronica, lo-fi beats en analoge synth-sounds, die goed aansluiten bij de bizarre buitenaardse werelden. De soundtrack varieert van dromerige soundscapes in de hub-gebieden tot opzwepende "meatstep" en industriële tracks tijdens baasgevechten. Maar zoals eerder gezegd, weet de muziek mij niet volledig te overtuigen of op te peppen tijdens de actie. Muziek blijft natuurlijk een kwestie van smaak, en het is bovendien iets dat je zelf moet ervaren. Daarom deel ik hier graag een fragment uit het spel met jullie.

De ontwikkelaars van High on Life 2 hebben gelukkig de nodige toegankelijkheidsopties aan de game toegevoegd, al is de navigatie in de menu’s soms wat onhandig. Hieronder noem ik kort de belangrijkste opties, zodat jullie een beeld krijgen van wat er mogelijk is. Voor visueel comfort kun je de ondertiteling vergroten, een beter leesbaar lettertype kiezen en camerabewegingen uitschakelen om bewegingsziekte (motion sickness) te voorkomen.

Op het gebied van gameplay is er een speciale Story Mode en een krachtige Aim Assist aanwezig, die het makkelijker maakt om vijanden te raken. Daarnaast heb je de vrijheid om storende effecten, zoals trillingen of de adaptieve triggers van de controller, volledig uit te schakelen.

Ook de audio is aanpasbaar: zo kun je het constante geklets van vijanden verminderen om je beter op de missie te concentreren. Al met al is de game een stuk toegankelijker dan zijn voorganger, mits je de juiste instellingen in de (soms onoverzichtelijke) rode menu’s weet te vinden.






Dan de bekendste en leukste vraag van iedere review: heeft deze game voor mij replay-waarde? Ik denk eigenlijk dat ik die vraag niet eens meer hoef te beantwoorden, maar ik doe het toch: dat is helaas een resoluut "nee". De reden dat ik na acht uur spelen ben gestopt en de game niet heb uitgespeeld, zegt eigenlijk al genoeg.

Waar ik me in deel 1 nog prima kon vermaken, had ik bij deel 2 echt moeite om de motivatie te vinden. Ik heb meerdere pogingen gedaan om door de zure appel heen te bijten, maar uiteindelijk voelde het spelen meer als een straf dan als vermaak. Voor mij persoonlijk is de koek dan ook op; deze game heeft voor mij absoluut geen replay-waarde.






High on Life 1 was een game vol humor die je met een korreltje zout moest nemen. Doordat de game direct op Xbox Game Pass stond, vond ik het leuk om hem eens te proberen. Deel 2 verscheen ook direct 'Day One' op Game Pass, en aangezien ik me met het eerste deel wel had vermaakt, wilde ik dit vervolg een eerlijke kans geven.

De besturing van de game is prima, maar de gameplay zelf voelt op veel punten saai en eentonig aan. De makers hebben geprobeerd de humor en het grove taalgebruik naar een hoger plan te tillen, maar helaas gaat het daar voor mijn gevoel mis. De gesprekken voelen te saai en te lang aan, en wat er besproken wordt, biedt geen echte meerwaarde. Tel daarbij op dat de game regelmatig vastliep tijdens dialogen of dat personages niet deden wat ze moesten doen, waardoor je bepaalde stukken opnieuw moest spelen of gesprekken telkens opnieuw moest aanhoren.

Kortom: de game heeft zeker potentie. Waren de gesprekken anders en korter geweest, en had ik minder last gehad van glitches en vastlopers, dan had ik de game waarschijnlijk net als deel 1 uitgespeeld met de gedachte: "leuk om eens gespeeld te hebben". Maar helaas was na acht uur spelen de pret voor mij voorbij en heb ik de handdoek in de ring gegooid.